Σε σενάριο του Μαρκ Λ. Σμιθ – εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του Ντάνιελ Τζέιμς Μπράουν, 2013 – η νέα ταινία του Τζορτζ Κλούνεϊ ως σκηνοθέτης πλέον, «The Boys in the Boat», αφηγείται την αληθινή ιστορία της ομάδας κωπηλασίας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον κατά τη δεκαετία του 1930 από το ταπεινό τους ξεκίνημα μέχρι την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου.

Μα αφορμή την παρουσίαση της ταινίας στη Νέα Υόρκη, ο Τζορτζ Κλούνεϊ μίλησε στο Sky News για τη στροφή του στην σκηνοθεσία:

«Είναι πιο ενδιαφέρον, έχεις πολύ περισσότερο τον έλεγχο. Μπορώ να είμαι επικεφαλής και δεν χρειάζεται να μάθω πώς να κωπηλατώ» δήλωσε ο σταρ.
«Είναι ωραίο να έρχεσαι το πρωί και να γράφεις ένα σενάριο και μετά να αναθέτεις σε κάποιον να φτιάχνει ένα σκηνικό που σχεδίασες εσύ… Καθώς μεγαλώνεις, πρέπει να έχεις και άλλα πράγματα να κάνεις. Δεν μπορείς να κάνεις μόνο ένα πράγμα. Είμαι τυχερός γιατί είμαι 62 ετών και μπορώ να κάνω πράγματα που αγαπώ, ενώ πολλοί άνθρωποι δεν το έχουν αυτό», πρόσθεσε.

Στην πολυάσχολη ζωή μας, πολλές φορές νιώθουμε την ώρα να μας κυνηγά. Ο χρόνος βέβαια είναι μια έννοια βαθιά ριζωμένη στους περισσότερους ζωντανούς οργανισμούς, τόσο διανοητικά όσο και βιολογικά. Χάρη σε αυτόν, οι άνθρωποι είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται τη ροή της ζωής και μεταξύ άλλων να συγχρονίζονται, να συνεργάζονται και να είναι αποδοτικοί.

Ωστόσο, για μερικούς, η ρύθμιση του εσωτερικού ρολογιού είναι καθώς φαίνεται δύσκολη υπόθεση. Και κάπως έτσι προκύπτει ο όρος «time blindness».

Τι είναι το «time blindness»

Σύμφωνα με έρευνα, ένα άτομο που είναι «τυφλό» απέναντι στο χρόνο πιθανότατα αντιμετωπίζει δυσκολίες με δραστηριότητες και ευθύνες που περιλαμβάνουν τη σωστή διαχείρισή του.

Μελέτες δείχνουν επίσης ότι η αντίληψή μας για το χρόνο σχετίζεται στενά με την εκπλήρωση των στόχων μας και τη συνολική ευημερία μας.

Για παράδειγμα, τις στιγμές που ο χρόνος μας φαίνεται ατελείωτος, μπορεί να είμαστε στεναχωρημένοι. Αντίθετα, όταν ο χρόνος περνά χωρίς να τον καταλάβουμε, μπορεί να κάνουμε κάτι που μας ενδιαφέρει και μας γεμίζει.

Για ένα άτομο με «χρονική τύφλωση», η υποεκτίμηση ή η υπερεκτίμηση του χρόνου είναι σε έντονο βαθμό, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ιδιαίτερες δυσκολίες στις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους, στη συγκέντρωσή του, στο επίπεδο παρορμητικότητας και αποδοτικότητάς του κτλ.

Τα σημάδια ότι το εσωτερικό σας ρολόι δεν λειτουργεί σωστά

Δυσκολεύεστε να διαχειριστείτε το χρόνο σας

Μπορεί να «πιάσετε» τον εαυτό σας να σκέφτεται ότι μια συγκεκριμένη εργασία θα πάρει πολύ περισσότερη ή λιγότερη ώρα από ό,τι στην πραγματικότητα, γεγονός που μπορεί να σας προκαλέσει προβλήματα στη διαχείριση του χρόνου σας.

Ίσως επίσης έχετε στιγμές που νιώθετε ότι ο χρόνος «γλιστρά» μέσα από τα χέρια σας, κάτι που σας κάνει συχνά να αγχώνεστε.

Αργείτε πάντα και παντού…

Συνήθως, καταλήγετε να καθυστερείτε στα ραντεβού σας. Δεν το θέλετε, αλλά φαίνεται να μην μπορείτε να κάνετε κάτι γι’ αυτό. Το αποτέλεσμα;

Δυσαρέσκεια από πλευράς εκείνων που σας περιμένουν και στεναχώρια για εσάς.

Δυσκολεύεστε να μεταβείτε από τη μια εργασία στην άλλη

Η εναλλαγή των εργασιών μπορεί να σας δυσκολεύει καθώς ο εγκέφαλός σας παλεύει να «αλλάξει ταχύτητα».

Έτσι, σας είναι σχεδόν αδύνατο να ολοκληρώσετε κάτι και να μεταβείτε στο επόμενο χωρίς να νιώσετε απογοήτευση ή να χάσετε την εστίασή σας.

Είστε αναβλητικοί

Μπορεί να αναβάλλετε πράγματα, όχι επειδή δεν θέλετε να τα κάνετε αλλά επειδή η προσπάθεια να καταλάβετε πόσο χρόνο χρειάζεστε για να τα κάνετε σας δυσκολεύει.

«Παλεύετε» με την παρορμητικότητα

Μερικές φορές, ίσως ενεργείτε με βάση τις παρορμήσεις σας και κάνετε επιλογές χωρίς να σκέφτεστε τις μακροπρόθεσμες συνέπειές τους.

Δυσκολεύεστε να τηρήσετε προθεσμίες

Το ημερολόγιό σας μπορεί να μοιάζει με λαβύρινθο και καταλήγετε να χάνετε ραντεβού, να ξεχνάτε προθεσμίες και να μην εμφανίζεστε ποτέ σε εκδηλώσεις που υποσχεθήκατε πως θα παρευρεθείτε.

Πώς να διαχειριστείτε την κατάσταση

Το «mind blindness», όπως είναι φανερό, μπορεί να είναι μια επιβαρυντική κατάσταση για πολλούς τομείς της ζωής.

Το να χάνετε τόσο συχνά την αίσθηση του χρόνου μπορεί να προκαλέσει αναταραχές στις σχέσεις σας, τόσο τις επαγγελματικές όσο και τις προσωπικές και να σας κρατά πίσω, αδικώντας τις πραγματικές σας δυνατότητες και αφήνοντάς σας εκτεθειμένους.

Για να καταφέρετε να το διαχειριστείτε:

Ρυθμίστε ψηφιακά ημερολόγια και λίστες υποχρεώσεων

Σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε ένα ψηφιακό ημερολόγιο για να παρακολουθείτε τα ραντεβού και όλες σας τις υποχρεώσεις.

Αφού προσθέσετε τις ευθύνες σας στο ημερολόγιο, μπορείτε να ορίσετε υπενθυμίσεις στο κινητό σας εκ των προτέρων- όσες εσείς θεωρείτε απαραίτητες. Φροντίστε να ελέγχετε το πρόγραμμά σας σε καθημερινή βάση.

Βάλτε ξυπνητήρι

Εάν χάνετε την αίσθηση του χρόνου ενώ κάνετε μια εργασία, βάλτε ξυπνητήρι ανά μισή ή μία ώρα.

Πάρτε μια ανάσα 5 λεπτών μόλις χτυπήσει και μετά συνεχίστε.

Θα σας βοηθήσει στη συγκέντρωση και θα έχετε καλύτερη αίσθηση του χρόνου. Έτσι είναι πιο πιθανό να ολοκληρώσετε κάτι στην ώρα του και να προχωρήσετε στο επόμενο.

Χωρίστε τις εργασίες σας σε μικρότερα μέρη

Εάν αναβάλλετε συχνά μεγάλες εργασίες λόγω της αβεβαιότητας για το πόσο χρόνο θα σας πάρει να τις ολοκληρώσετε, σκεφτείτε να τις χωρίσετε σε μικρότερες και βάλτε χρονόμετρο για το πότε πρέπει να ολοκληρωθούν μία προς μία.

Εάν ολοκληρώσετε τη μικρότερη εργασία εντός του χρόνου, προχωρήστε στην επόμενη. Εάν όχι, ξέρετε τουλάχιστον ότι έχετε σημειώσει πρόοδο στην εργασία που αρχικά αναλάβατε.

Ο Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, 16 Νοεμβρίου 1922 – 18 Ιουνίου 2010), ήταν Πορτογάλος συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και δημοσιογράφος, τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα έργα του, μερικά από τα οποία μπορούν να θεωρηθούν αλληγορικά, γενικά παρουσιάζουν ανατρεπτικές όψεις πάνω στα ιστορικά γεγονότα, δίνοντας έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα. Ο Σαραμάγκου κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Ίδρυσε το Εθνικό Μέτωπο για την Προάσπιση του Πολιτισμού (Λισσαβώνα, 1992) μαζί με τον Αρμίντο Φρέιτας-Μαγκαλιάες και άλλους. Ζούσε στο νησί Λανθαρότε των Κανάριων Νήσων της Ισπανίας.

Ο Σαραμάγκου ήταν εγγονός ακτημόνων χωρικών από το χωριό Αζινιάγκα της Πορτογαλίας, ένα μικρό χωριό στην επαρχία Ριμπατέζου, 100 περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λισσαβώνας. Ο πατέρας του λεγόταν Ζοζέ ντε Σόζα και η μητέρα του Μαρία ντε Πιεδάδε. Το «σαραμάγκου», ένα άγριο ποώδες φυτό, το γνωστό άγριο ραδίκι, ήταν ψευδώνυμο της οικογένειας του πατέρα του, το οποίο ενσωματώθηκε τυχαία στο επώνυμό του κατά την επίσημη καταγραφή του στα μητρώα γέννησης. Το 1924, η οικογένεια Σαραμάγκου μετακόμισε στη Λισσαβώνα, όπου ο πατέρας του ξεκίνησε τη δουλειά του αστυνομικού. Μερικούς μήνες μετά τη μετακόμιση της οικογένειας στη Λισσαβώνα, ο μεγαλύτερος κατά δύο χρόνια αδελφός του συγγραφέα, Φρανσίσκο, πεθαίνει.

Ο συγγραφέας περνούσε τις διακοπές του στο χωριό των γονιών του, Αζινιάγκα, μαζί με τους παππούδες του. Όταν ο παππούς του υπέστη σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά του και έπρεπε να πάει στη Λισσαβώνα για θεραπεία, ο Σαραμάγκου θυμάται: «Πήγε στην αυλή του σπιτιού, όπου υπήρχαν λίγα δέντρα, μερικές ελιές και συκιές. Και πέρασε από όλα αγκαλιάζοντάς τα με τη σειρά, κλαίγοντας, λέγοντάς τους αντίο μιας και ήξερε πως δε θα επέστρεφε». Το να βλέπεις και να ζεις κάτι τέτοιο, λέει ο Σαραμάγκου, αν αυτό δε σε σημαδεύει για την υπόλοιπη ζωή σου, τότε δεν έχεις αισθήματα. Παρόλο που ο Σαραμάγκου ήταν καλός μαθητής, οι γονείς του δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τον στείλουν στο κλασικό γυμνάσιο και έτσι ο Ζοζέ τελειώνοντας το δημοτικό γράφτηκε στην ηλικία των 12 σε τεχνικό γυμνάσιο. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε για δύο χρόνια ως μηχανικός αυτοκινήτων. Αργότερα ξεκίνησε να εργάζεται σε εκδοτική επιχείρηση όπου και συνέχισε ως μεταφραστής και έπειτα ως δημοσιογράφος. Υπήρξε διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας Diário de Notícias, θέση που αναγκάστηκε να αφήσει μετά τα πολιτικά γεγονότα του 1974-75 (Επανάσταση των Γαρυφάλλων) και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας στην Πορτογαλία, ελεγχόμενης όμως από τη συντηρητική παράταξη. Μετά από μια περίοδο εργασίας ως μεταφραστής, ήταν έτοιμος να συντηρήσει τον εαυτό του ως συγγραφέας. Στην προσωπική του ζωή ο Σαραμάγκου παντρεύτηκε το 1944 την Ίλντα Ρέις. Το μοναδικό τους παιδί, η Βιολάντε, γεννήθηκε το 1947. Το 1988, ο συγγραφέας παντρεύτηκε την αρκετά νεότερή του Ισπανίδα δημοσιογράφο Πιλάρ δελ Ρίο, η οποία είναι και η επίσημη μεταφράστρια των βιβλίων του στα ισπανικά.

Πρώτο του μυθιστόρημα ήταν η “Γη της Αμαρτίας” (1947), εκδοθέν μεσούσης της δικτατορίας του Αντόνιο Σαλαζάρ, το οποίο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση όταν η έκδοση του μυθιστορήματος «Το Χρονικό του Μοναστηριού» έθελξε την προσοχή του παγκόσμιου αναγνωστικού κοινού. Ο Σαραμάγκου υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας από το 1969 ως το θάνατό του, ενώ ήταν επίσης άθεος, και όπως περιγράφει ο ίδιος τον εαυτό του, πεσιμιστής. Οι απόψεις του προκάλεσαν αξιοσημείωτη αμφισβήτηση στην Πορτογαλία, ειδικά μετά την έκδοση του μυθιστορήματος “Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον”. Μέλη της Καθολικής Κοινότητας της χώρας εξοργίστηκαν με την παρουσίαση του Ιησού από τον συγγραφέα ως σφαλερού ανθρώπινου όντος. Η τότε συντηρητική κυβέρνηση της Πορτογαλίας απέρριψε την υποψηφιότητά του για το Ευρωπαϊκό βραβείο Λογοτεχνίας, διατεινόμενη ότι το έργο αυτό προσέβαλλε την Καθολική Εκκλησία και τους πιστούς της. Ως αποτέλεσμα, και για να ξεπεράσει τη στενοχώρια του, ο συγγραφέας και η γυναίκα του μετακόμισαν στο Λανθαρότε, νησί του συμπλέγματος των Καναρίων Νήσων.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Λίβανο το 2006, υπέγραψε μια δήλωση μαζί με άλλους διανοούμενους καταδικάζοντας αυτό που χαρακτηρίζει ως “πολύχρονη στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική πρακτική της οποίας ο πολιτικός σκοπός δεν είναι τίποτα λιγότερο παρά η εξολόθρευση του Παλαιστινιακού Λαού”. Στις Ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής, δεν κατόρθωσε όμως να εκλεγεί.

Τα μυθιστορήματα του Σαραμάγκου συχνά πραγματεύονται φανταστικά σενάρια, όπως αυτό στο μυθιστόρημά του “Η Πέτρινη Σχεδία” (1986), στο οποίο η Ιβηρική Χερσόνησος μετά από μία ρωγμή στα Πυρηναία, αποσπάται από την υπόλοιπη Ευρώπη και πλέει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στο μυθιστόρημά του “Περί Τυφλότητος” (1995), μια ολόκληρη απροσδιόριστη χώρα έχει πληγεί από μια μυστήρια μάστιγα “λευκής τυφλότητας”, με διαρκώς αυξανόμενα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης στον πληθυσμό.

Χρησιμοποιώντας τέτοια ευφάνταστα θέματα και σχήματα, ο Σαραμάγκου καταπιάνεται με το υλικό του με ενσυναίσθηση και ευαισθησία για την κατάσταση των ανθρώπων και την απομόνωση της σύγχρονης αστικής ζωής. Οι χαρακτήρες του αγωνίζονται έντονα για την ανάγκη τους να συνδεθούν μεταξύ τους, να σφυρηλατήσουν σχέσεις και δεσμούς κοινότητας, καθώς και για την ανάγκη τους για ιδιαιτερότητα, ατομικότητα, όπως και να βρουν νόημα και αξιοπρέπεια έξω από πολιτικές και οικονομικές δομές. Ο κριτικός Λογοτεχνίας Χάρολντ Μπλουμ θεωρεί τον Σαραμάγκου τον δεύτερο σημαντικότερο λογοτέχνη της εποχής του παγκοσμίως, πίσω μόνο από τον Φίλιπ Ροθ, αλλά άσκησε κριτική στη σύγκριση συνθηκών που έκανε ο Σαραμάγκου μεταξύ Παλαιστινιακών Εδαφών και Κολαστηρίου του Άουσβιτς, χαρακτηρίζοντάς τον “Πορτογάλο σταλινιστή”.

Το πειραματικό στυλ του Σαραμάγκου συχνά χαρακτηρίζεται από μακριές προτάσεις, κατά περιπτώσεις περισσότερο από μια σελίδα σε μάκρος. Χρησιμοποιεί περιόδους. Πολλές από τις παραγράφους του εκτείνονται για σελίδες χωρίς παύση για διάλογο, τον οποίο ο συγγραφέας επιλέγει να μην οροθετεί με εισαγωγικά. Όταν ο ομιλητής αλλάζει, ο Σαραμάγκου σηματοδοτεί αυτή την αλλαγή αρχίζοντας με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα της πρώτης λέξης που αναφέρει ο νέος ομιλητής. Στο μυθιστόρημά του “Περί Τυφλότητος”, ο συγγραφέας εγκαταλείπει ολοκληρωτικά τη χρήση κύριων ονομάτων χρησιμοποιώντας εναλλακτικώς, μοναδικά χαρακτηριστικά για να αναφερθεί και προσδιορίσει τους χαρακτήρες.