Μια εντυπωσιακή από πολλές απόψεις ανακάλυψη έκανε και μάλιστα κατά λάθος διεθνής ερευνητική ομάδα. Οι ερευνητές προσπαθούσαν να συλλέξουν δεδομένα για την σκοτεινή ύλη στο Σύμπαν όταν εντόπισαν στο διαγαλαξιακό κενό (τις διαστημικές περιοχές ανάμεσα στους γαλαξίες) ένα σμήνος άστρων που έχουν δημιουργήσει μια κοσμική δομή την οποία οι αστρονόμοι έχουν ονομάσει «Αστρικό Ρεύμα».

Πρόκειται για ομάδες άστρων που κινούνται ομαδικά και έχουν εντοπιστεί τέτοια αστρικά ρεύματα εντός των γαλαξιών. Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Astronomy & Astrophysics» οι ερευνητές παρουσιάζουν την ανακάλυψη του πρώτου αστρικού ρεύματος που γνωρίζουμε το οποίο βρίσκεται στο διαγαλαξιακό κενό, τις περιοχές του Διαστήματος ανάμεσα στους γαλαξίες.

Αυτό το αστρικό ρεύμα βρίσκεται στο διαγαλαξιακό κενό του γαλαξιακού συμπλέγματος της Κώμης που αποτελείται από μια ομάδα περισσότερων από χίλιους μικρούς γαλαξίες που βρίσκονται περίπου 231 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι αυτό το διαγαλαξιακό αστρικό ρεύμα έχει μήκος 10 φορές μεγαλύτερο από το μήκος του γαλαξία μας. Μάλιστα η ανακάλυψη έγινε τυχαία αφού οι ερευνητές αναζητούσαν στοιχεία για την σκοτεινή ύλη του Σύμπαντος.

Μια πρώτη εκτίμηση των ειδικών είναι ότι οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα σε γαλαξίες υποχρεώνουν άστρα να εγκαταλείπουν τους γαλαξίες τους σχηματίζοντας ένα ρεύμα παρόμοιο με τα αντίστοιχα που υπάρχουν εντός των γαλαξιών όταν άστρα εξωθούνται σε έξοδο από τα νεφελώματα ή τις περιοχές στις οποίες βρίσκονται.

Naftemporiki.gr

Ένα πανάρχαιο γαλαξιακό σμήνος και μια περιοχή γέννησης νέων άστρων στο κέντρο του Γαλαξία είναι η καινούργια… σοδειά του James Webb, του ισχυρότερου διαστημικού τηλεσκοπίου που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος. Το James Webb εντόπισε στα βάθη του Σύμπαντος μια στενά συνδεδεμένη ομάδα 20 πανάρχαιων γαλαξιών που μοιάζει σαν μια κοσμική έλικα ύλης ή σαν μια γαλαξιακή αλυσίδα.

Αυτή η γαλαξιακή δομή έχει μήκος περίπου 13 εκατομμύρια έτη φωτός και πλάτος περίπου 650.000 έτη φωτός. Έλαβε την ονομασία «Κοσμικό Αμπέλι» με τους γαλαξίες που βρίσκονται σε αυτή την ομάδα να έχουν ηλικία 11-12 δισ. έτη. Η μελέτη της δομής να αποκαλύψει πληροφορίες για το πώς σχηματίζονται οι πιο ογκώδεις δομές στο Σύμπαν και ειδικότερα πώς συνέβαινε αυτό στο πρώιμο Σύμπαν.

Το Κοσμικό Αμπέλι είναι σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα που μελετά τα δεδομένα που κατέγραψε το James Webb «σημαντικά μεγαλύτερο από άλλες ομάδες ανάλογης ηλικίας γαλαξιών που έχουν εντοπισθεί στο Σύμπαν». Η γαλαξιακή ομάδα έχει μια εκτιμώμενη μάζα περίπου 260 δισεκατομμυρίων ηλιακών μαζών και όπως αναφέρουν οι ερευνητές κάποιοι γαλαξίες της ομάδας όταν έγινε η εκπομπή του φωτός της που εντόπισε το James Webb βρίσκονταν σε φάση αστρογένεσης κάτι που σημαίνει ότι θα μεγάλωναν ακόμη περισσότερο σε όγκο ενώ άλλοι γαλαξίες και πιο συγκεκριμένα οι δύο μεγαλύτεροι της ομάδας φαίνεται ότι είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο αστρογένεσης και βρίσκονταν στη φάση της… συνταξιοδότησης.

Το μαιευτήριο

To James Webb επικέντρωσε το πανίσχυρο υπέρυθρο βλέμμα του σε ένα τμήμα του πυκνού κέντρου του γαλαξία μας και πιο συγκεκριμένα σε μια περιοχή σχηματισμού άστρων, που ονομάζεται Τοξότης C (Sgr C) και απέχει μόλις 300 έτη φωτός από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα του Γαλαξία, τον Τοξότη Α*.
«Δεν υπήρξαν ποτέ δεδομένα υπέρυθρων σε αυτήν την περιοχή με το επίπεδο ανάλυσης και ευαισθησίας που έχουμε με το James Webb, επομένως βλέπουμε πολλά χαρακτηριστικά εδώ για πρώτη φορά. Το James Webb αποκαλύπτει μια απίστευτη ποσότητα λεπτομέρειας, επιτρέποντάς μας να μελετήσουμε το σχηματισμό άστρων σε αυτό το είδος περιβάλλοντος με τρόπο που δεν ήταν δυνατό στο παρελθόν» αναφέρει Σάμιουελ Κρόου,  προπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

«Το γαλαξιακό κέντρο είναι το πιο ακραίο περιβάλλον στον Γαλαξία μας, όπου οι τρέχουσες θεωρίες σχηματισμού άστρων μπορούν να τεθούν στην πιο αυστηρή δοκιμασία τους», αναφέρει ο Τζόναθαν Ταν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, μέλος της ερευνητικής ομάδας
Το τηλεσκόπιο κατέγραψε μια εικόνα από την περιοχή αυτή όπου εκτιμάται ότι εμφανίζονται περίπου 500.000 αστέρια. Υπάρχει ένα σμήνος πρωτοαστέρων –αστέρων που ακόμη σχηματίζονται και αποκτούν μάζα– που παράγουν εκροές που λάμπουν σαν φωτιά στη μέση ενός υπέρυθρου-σκοτεινού νέφους.

Το νέφος από το οποίο αναδύονται οι πρωτοαστέρες  είναι τόσο πυκνό που το φως από τα αστέρια πίσω του δεν μπορεί να φτάσει στο James Webb, με αποτέλεσμα να φαίνεται λιγότερο γεμάτο, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια από τις πιο πυκνά γεμάτες περιοχές της εικόνας. Μικρότερα υπέρυθρα-σκοτεινά νέφη που μοιάζουν με τρύπες στο αστρικό περιβάλλον είναι επίσης περιοχές σχηματισμού νέων άστρων.

Naftemporiki.gr