Πολλές μητέρες είναι πιθανό να γεννήσουν τα παιδιά τους τον ίδιο μήνα που γεννήθηκαν και εκείνες, αποκαλύπτει νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Population Studies».

Γιατί άραγε μπορεί να συμβαίνει αυτό;

Η μελέτη

Ομάδα ερευνητών από την Ισπανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες ανέλυσε επίσημα δεδομένα για περισσότερες από 10 εκατομμύρια γεννήσεις στην Ισπανία και τη Γαλλία για σειρά ετών.

Είναι γνωστό ότι οι γεννήσεις σε συγκεκριμένες χώρες ακολουθούν ορισμένα πρότυπα που ευθυγραμμίζονται με πολιτισμικές και ψυχολογικές τάσεις, ένα φαινόμενο γνωστό ως «εποχικότητα των γεννήσεων».

Ωστόσο, όταν η ερευνητική ομάδα κατηγοριοποίησε τα δεδομένα των γεννήσεων σε ομάδες με βάση τον μήνα γέννησης μητέρων και μωρών, παρατήρησαν μια ιδιαίτερη συσχέτιση.

Αν και η έρευνα έδειξε ότι η περίοδος γέννησης των μητέρων μπορεί να επηρεάσει έως ένα βαθμό την ημερομηνία γέννησης των παιδιών τους, δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί οι ακριβείς μηχανισμοί πίσω από αυτή τη σύνδεση, δηλώνουν οι ερευνητές.

Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, στην Ισπανία οι γυναίκες με ανώτατη εκπαίδευση είναι πιο πιθανό λόγω διαφορετικού τρόπου ζωής και υποχρεώσεων να προγραμματίσουν τη γέννηση του παιδιού τους σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν έχουν το ίδιο εκπαιδευτικό υπόβαθρο. Η πιο κοινή εποχή που συνήθως οι γυναίκες που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία γεννούν φάνηκε στατιστικά να είναι η άνοιξη.

Τα παιδιά των συγκεκριμένων οικογενειών είναι πιο πιθανό να αποκτήσουν και εκείνα ανώτατη εκπαίδευση και να καταλήξουν με τη σειρά τους να προγραμματίσουν τη δική τους εγκυμοσύνη μεγαλώνοντας, την ίδια εποχή.

Το παραπάνω εύρημα μπορεί να αποτελεί μια πιθανή εξήγηση, σύμφωνα με τα λεγόμενα των ερευνητών.

Ένα μοτίβο που περνά από γενιά σε γενιά;

Τα αδέρφια που ήταν κοντά σε ηλικία σε οικογένειες που οι γονείς είχαν λάβει ανώτατη εκπαίδευση είχαν 12,1% περισσότερες πιθανότητες να μοιράζονται τον ίδιο μήνα γέννησης. Παρατηρήθηκε επίσης πως σε αυτές τις οικογένειες υπάρχει 2% μεγαλύτερη πιθανότητα τα παιδιά να γεννηθούν τον ίδιο μήνα με τον μπαμπά τους από ό,τι στις οικογένειες που οι γονείς δεν έχουν σπουδάσει.

Ακόμη και οι ίδιοι οι γονείς βρέθηκαν να έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν γενέθλια παρόμοια ημερομηνία.

Χαρακτηριστικά, τα ζευγάρια που είχαν ένα παιδί, είχαν 4,4% περισσότερες πιθανότητες να γιορτάζουν τα γενέθλιά τους τον ίδιο μήνα.

Οι ερευνητές καταλήγουν πως αυτό το φαινόμενο πιθανότατα οφείλεται σε κοινωνικούς- συμπεριφορικούς παράγοντες.

Οι άνθρωποι τείνουν να επιλέγουν συντρόφους με παρόμοια κοινωνικο-δημογραφικά χαρακτηριστικά, τα οποία συσχετίζονται με διαφορετικά εποχιακά πρότυπα γέννησης.

Άτομα με παρόμοιο εκπαιδευτικό υπόβαθρο φαίνεται όχι μόνο να επιλέγουν συντρόφους που έχουν γεννηθεί παρόμοια εποχή με τους ίδιους αλλά και να γεννούν παρόμοια εποχή παιδιά.

Θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ως σταρ που έχει λάμψη από τα παλιά, αλλά σίγουρα δεν ήταν και ο μοναδικός λόγος αυτός για να φτάσει στην κορυφή της αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Ο Μπραντ Πιτ, δεν είναι μόνο ένας ωραίος, ιδανικός για εξώφυλλα και λεζάντες, αλλά κι ένας καλός ηθοποιός. Μπορεί η άστατη ζωή του, οι ερωτικές περιπέτειες και τα διαζύγιά του – ειδικά αυτό με την Αντζελίνα Τζολί, να απασχόλησαν τα μέσα ενημέρωσης και το κοινό περισσότερο από τις υποκριτικές του επιδόσεις, αλλά στα περισσότερα από τα 35 χρόνια που βρίσκεται στον χώρο, έχει κάνει σημαντικότατες ερμηνείες, κέρδισε ένα Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για το «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» και επιπλέον ένα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ως παραγωγός για το «12 Χρόνια Σκλάβος». Παράλληλα, προς τιμήν του, τον έχουν επιλέξει και ηχηρά ονόματα της σκηνοθεσίας, όπως οι Τέρι Γκίλιαμ, Τέρενς Μάλικ, Στίβεν Σόντερμπερκ, Νιλ Τζόρνταν, Ρίντλεϊ Σκοτ και Κουέντιν Ταραντίνο.

Ο γαλανομάτης, με την πλούσια ξανθιά κόμη, πρωταγωνιστής, όμως, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι έχει αδικήσει και τον εαυτό του, γυρίζοντας αρκετές απλώς εμπορικές ταινίες, δίχως ιδιαίτερο περιεχόμενο και στηριζόμενος αποκλειστικά στην ομορφιά του, τη νεανική του μορφή και στις μανιέρες του ατίθασου νεαρού, κοπιάροντας είτε τον Πολ Νιούμαν, είτε και κυρίως στο έμπα του στο σινεμά, τον Μάρλον Μπράντο.

Μπορεί τη δεκαετία του ‘90 να καθιερώθηκε ως «ο πιο σέξι άνδρας» του κόσμου, αλλά ποτέ δεν έγινε Μπράντο και πολύ περισσότερο Νιούμαν. Ωστόσο, δεν πρέπει να τον αδικούμε. Ο αμερικάνικος κινηματογράφος έχει χάσει την αίγλη του, τα σενάρια μοιάζουν, στην καλύτερη περίπτωση, με αποτυχημένες αντιγραφές παλαιοτέρων, ενώ οι εισπράξεις και οι ισολογισμοί μοναδική προτεραιότητα για τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ. Και φυσικά το σθένος ενός ηθοποιού να απορρίπτει το 90% των σεναρίων που διαβάζει, ανήκει μάλλον στο μακρινό παρελθόν αν δεν είναι μία φαντασίωση των ορθόδοξων σινεφίλ.

Ο Μπραντ Πιτ συμπληρώνοντας τα 60 χρόνια ζωής (18 Δεκεμβρίου 1963) κι έχοντας ξεμπερδέψει, με το επίπονο διαζύγιο, από την Ατζελίνα Τζολί, που του στοίχισε σε φήμη, ενδεχομένως κάποιους καλούς ρόλους και φιλίες και αφήνοντας πίσω του τα προβλήματα με το ποτό και άλλες καταχρήσεις, βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον του, αν και πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να εγκαταλείψει το φυσικό χάρισμα της νεότητας και να μπει στα βαθιά νερά της ωριμότητας. Το πιθανότερο ειδικά για τον Πιτ, η τρίτη ηλικία θα καθυστερήσει καμιά δεκαετία, σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Στο Χόλιγουντ ως… κοτόπουλο

Ο Πιτ θα γεννηθεί ένα μήνα μετά τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, στην Οκλαχόμα και θα μεγαλώσει στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι, σε μια μέση τυπική αμερικάνικη οικογένεια, μαζί με τα δυο αδέλφια του. Στα νεανικά του χρόνια θα διακριθεί στα σπορ αλλά και στην ηθοποιία συμμετέχοντας στα σχολικά μιούζικαλ. Θα σπουδάσει στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι δημοσιογραφία και στον ελεύθερο χρόνο του θα παίζει σε ερασιτεχνικούς θιάσους.

Η αγάπη του για το σινεμά, όμως, θα τον αναγκάσει να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο, δυο βδομάδες πριν πάρει το πτυχίο του, για να ταξιδέψει προς το θαυμαστό κόσμο των κινηματογραφικών ονείρων, το Χόλιγουντ. Εκεί θα παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής, κάνοντας αρκετές δουλειές για να βγάλει τα βγάλει πέρα, μεταξύ των οποίων τον σοφέρ σε «κατ’ οίκον στριπτιτζούδες» και το καλύτερο: τον κράχτη σε αλυσίδα φαστ φουντ, όπου υποδεχόταν τους πελάτες ντυμένος κοτόπουλο.

Ο ρόλος του «αλήτη» θα τον απογειώσει

Έτσι, με την εμπειρία ως κοτόπουλο, θα ανοίξει τις φτερούγες του, αρχίζοντας να κάνει κάποιες εμφανίσεις στον κινηματογράφο. Το 1987 θα πάρει έναν μικρό ρόλο στο έξοχο θρίλερ «Αδιέξοδο» στο οποίο πρωταγωνιστούσαν οι Κέβιν Κόστνερ και Τζιν Χάκμαν και κάποια ρολάκια σε άλλες παραγωγές, ενώ θα μπει και στην τηλεόραση. Η καριέρα του έχει αρχίσει να παίρνει ένα δρόμο, χωρίς όμως ιδιαίτερη προοπτική.

Μέχρι που θα έρθει ο Ρίντλεϊ Σκοτ να τον επιλέξει για έναν χαρακτηριστικό ρόλο στην τεράστια επιτυχία «Θέλμα και Λουίζ». Ο Πιτ, υποδυόμενος έναν περιπλανώμενο νεαρό αλήτη κι έχοντας μία ερωτική σκηνή με την Τζίνα Ντέιβις, θα γίνει ευρύτερα γνωστός, ενώ θα αρχίσουν τα πρώτα εξώφυλλα και οι λεζάντες για το νέο ερωτικό σύμβολο της Αμερικής. Ουσιαστικά, είναι το εφαλτήριο για την καριέρα του, που τη δεκαετία του ‘90 θα απογειωθεί.

Υποκριτική ικανότητα

Τον επόμενο χρόνο θα πρωταγωνιστήσει στο δράμα του Ρόμπερτ Ρέτφορντ «Το Ποτάμι Κυλάει Ανάμεσά μας», αποδεικνύοντας ότι ξέρει και να παίζει, ενώ το 1994 θα εμφανιστεί δίπλα στους Τομ Κρουζ και Αντόνιο Μπαντέρας, στην τεράστια και καλλιτεχνική επιτυχία «Συνέντευξη με Έναν Βρυκόλακα» του Νιλ Τζόρνταν. Θα ακολουθήσει η τεράστια επιτυχία «Seven», μία ταινία τρόμου, που θα έχει για συμπρωταγωνιστές τους Μόργκαν Φρίμαν, Γκουίνεθ Πάλτροου και Κέβιν Σπέισι. Ωστόσο, στην εξαιρετική ταινία του Τέρι Γκίλιαμ «Οι Δώδεκα Πίθηκοι» θα πιστοποιήσει την υποκριτική του ικανότητα και θα λάβει την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου.

Κάποτε στο… Χόλιγουντ

Οι επιτυχίες θα είναι πλέον αλλεπάλληλες και τις επόμενες δεκαετίες, για τον Πιτ, ο οποίος θα καταστεί και ένα από τα πιο βαριά ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Τα έσοδα από τις ταινίες «Η Συμμορία των 11», των «12» και πάει λέγοντας, που έκανε μαζί με τον Τζορτζ Κλούνεϊ θα γεννήσουν και μια εταιρία κινηματογραφικών παραγωγών, που θα του φέρει και ένα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για τη δραματική περιπέτεια εποχής «12 Χρόνια Σκλάβος». Τελευταία του προσωπική επιτυχία που του έδωσε και το πολυπόθητο Όσκαρ, ήταν στο σινεφιλικό «Κάποτε στο… Χόλιγουντ», του Ταραντίνο, έχοντας δίπλα του τον φίλο του Λεονάρντο Ντι Κάπριο.

Το οδυνηρό διαζύγιο και η αποτοξίνωση

Στην προσωπική του ζωή, όμως, δεν τα πήγε το ίδιο καλά. Μετά τον πρώτο του ανεπιτυχή γάμο με την Τζένιφερ Άνιστον, θα ακολουθήσει ο γάμος του με την Ατζελίνα Τζολί και το επεισοδιακό διαζύγιο, το οποίο θα αποτελεί μια θλιβερή ανάμνηση για τον ίδιο.

Σε μία εξομολογητική συνέντευξή του, έπειτα από το πολύκροτο διαζύγιο, θα αναφερθεί στον αλκοολισμό του, στα προβλήματα με τον έλεγχο του θυμού του, στα ψυχολογικά του τραύματα, την απώλεια και την προσπάθεια να ξοδεύει τη ζωή του προσπαθώντας να κρύψει τα κομμάτια του.

Ομολόγησε ότι το ποτό «ήταν ο τρόπος για να κοιμίζει τους δαίμονές του» και πως όταν συνειδητοποίησε ότι ξεπέρασε κάθε όριο αποφάσισε να το κόψει μαχαίρι, περνώντας έξι μήνες σε αποτοξίνωση.

Κοκτέιλ με τον Ντι Κάπριο

Σήμερα, ο 60άρης πλέον, Μπραν Πιτ, έχοντας κάνει μία γερή επανεκκίνηση της ζωής του, φαίνεται συμφιλιωμένος με τους δαίμονές του, συνεχίζει να αγαπάει τους κασκαντέρ και όλους όσους δουλεύουν για να γίνει μια ταινία, να θαυμάζει τον Ταραντίνο, να λατρεύει να πίνει ένα κοκτέιλ με τον Ντι Κάπριο και φυσικά να κάνει σχέδια για το τελευταίο κομμάτι της καλλιτεχνικής του διαδρομής.

Το εικονογραφημένο μυθιστόρημα, ή διεθνώς graphic novel ανθίζει ιδιαιτέρως τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα κι ένας από τους πιο συζητημένους εκπροσώπους του είναι ο Solup (κατά κόσμον Αντώνης Νικολόπουλος), πολιτικός γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς.

O Soloup έγινε πολύ γνωστός με το πρώτο του graphic novel, που ήταν το «Αϊβαλί» (2014), ένα αφήγημα για τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λοζάνης με παραπομπές, μεταξύ άλλων, στον Φώτη Κόντογλου και τον Ηλία Βενέζη.

Το δεύτερο γραφιστικό μυθιστόρημα του Soloup τιτλοφορείται «Ο συλλέκτης» (2018) και προκάλεσε μια έκθεση με τα εικαστικά υλικά του στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς. Το θέμα αυτή τη φορά θα είναι εντελώς διαφορετικό, την αδυναμία του πατέρα να αποκτήσει μια ισορροπία με το παιδί του όταν έχει χωρίσει από τη μητέρα του και η επιμέλεια ανήκει στη ίδια.

«Η μάχη της πλατείας» (2021), το τρίτο εικονογραφημένο μυθιστόρημα του Soloup, είναι για την Επανάσταση του 1821 με κέντρο το πρόσωπο του Κολοκοτρώνη και πεδίο αναφοράς όλα τα σημαντικά γεγονότα (στρατιωτικά και πολιτικά) του Αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία. Το έργο κέρδισε την πρώτη θέση στον διαγωνισμό «200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση» του Ελληνικού Ιδρύματος Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛΙΔΕΚ). Οι εικόνες του κόμικ του Soloup κινούνται συνεχώς εδώ ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν.

Μετά από μια πορεία σαν και την προηγούμενη, ο Soloup επανέρχεται στην τέχνη του με ένα πολυσέλιδο graphic novel που τιτλοφορείται «Ζορμπάς. Πράσινη πέτρα ωραιοτάτη» και μόλις κυκλοφόρησε από τη Διόπτρα στο πλαίσιο της συστηματικής επανέκδοσης του καζαντζακικού έργου, όπως και του πρώτου, άγνωστου μέχρι προ τίνος καζαντζακικού μυθιστορήματος «Ο ανήφορος».

Πώς θα μετατραπεί ο μυθιστορηματικός λόγος σε γλώσσα των εικόνων, πολλώ δε μάλλον αν ο κομίστας έχει να αναμετρηθεί και με την εμβληματική κινηματογραφική μεταφορά του Μιχάλη Κακογιάννη;

Είναι φανερό πως ο Soloup έχει εργαστεί πολύ και με κόπο. Ως προς την κινηματογραφική μεταφορά, οι δικές του εικόνες επιδιώκουν να επανέλθουν εγγύτερα στο πρωτότυπο κείμενο του «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» (1946), αναδιατάσσοντας παρόλα αυτά με ριζικό τρόπο τη διαδοχή και τη λογική των επιμέρους ιστοριών του που θα προκύψουν ως αυτόνομα επεισόδια της συνεχούς και ενιαίας αφήγησης του κόμικ.

Σκοπός αυτής της επιλογής είναι να αποσπαστεί ο Ζορμπάς από το πρότυπο ενός τοπικού και κατά τεκμήριον αφελούς και απλοϊκού γλεντζέ, το οποίο κυριάρχησε διεθνώς μέσω της ταινίας, και να επανέλθει στο πνεύμα του Καζαντζάκη και στα κεφαλαιώδη μοτίβα-αναρωτήσεις που έχουν εγγραφεί στην ταυτότητά του: ποια είναι η σχέση του έρωτα με τον θάνατο, τι απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους και από τον εαυτό του, πού συναντιέται η σάρκα με το πνεύμα, πώς αντιμετωπίζουν οι αρσενικοί τις θηλυκές, τι σημαίνει ανδρική τόλμη και παρρησία, πώς είναι δυνατόν να υπάρξει μια κοινοβιακή ζωή ικανή να θρέψει τις αυθεντικότερες ανάγκες της ύπαρξης, πώς να απαντήσουμε στον τρόμο του θανάτου δίχως να παραβλέψουμε την ακατανίκητη παρόρμηση της ελευθερίας;

Ο Soloup δεν θα περιοριστεί σε εικόνες που ανασταίνουν την καζαντζακική έκφραση: εστιάζοντας την προσοχή του σε απαρατήρητες λεπτομέρειες του «Βίος κα πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» θα εντάξει στο σκηνικό του τοπίο τις γλυπτικές μορφές του Ροντέν, θα αναδείξει τις σκιτσογραφικές επιδόσεις του Ζορμπά, θα μετασχηματίσει σε υπότιτλο του μυθιστορήματός του μια ανύποπτη ρήση του προλόγου του Καζαντζάκη («Πράσινη πέτρα ωραιοτάτη») ενώ παράλληλα θα επιμείνει στις κλασικές αναγνώσεις του τελευταίου (Νίτσε και Μπερξόν), χωρίς να παραλείψει επιστολές του, την αυτοβιογραφική «Αναφορά στον Γκρέκο» (1961) και άλλες παρόμοιες πηγές. Η ενδελεχής έρευνα των κειμενικών διαθεσίμων που σχετίζονται με πρόσωπα και εποχές του ιστορικού χρόνου του κόμικ τροφοδοτεί για άλλη μια φορά την εικονογράφηση του Soloup χωρίς να της επιτρέψει ποτέ να φιλολογήσει ή να φλυαρήσει. Όσο για τον ίδιο τον εικονογραφικό του λόγο, ο Soloup θα μοιράσει τα επεισόδια του μυθιστορήματός του σε ποικίλα χρώματα (ανάλογα με τα αισθήματα και τις καταστάσεις που περιγράφονται). Το γκρι, το πράσινο, το μαύρο και το λευκό των προηγούμενων μυθιστορημάτων του θα δώσουν τώρα τη θέση του στο μπλε, στο κόκκινο και στο κίτρινο (με τα μπλε να τείνει να επικρατήσει).

Τα χρώματα υποβοηθούνται από φωτογραφικά και άλλα ετερογενή εικαστικά υλικά. Και όλα αυτά επιστρατεύονται και συντονίζονται πυρετικά όποτε χρειάζεται να υποστηρίξουν όσα φαντάζονται, επιθυμούν ή συλλογιούνται οι ήρωες (από τον Ζορμπά και τον στενό του φίλο και σύντροφο, που δεν είναι άλλος από το συγγραφικό προσωπείο του Καζαντζάκη, μέχρι την αγία Γαλλίδα πόρνη Μαντάμ Ορτάνς και τους κατοίκους και τους μοναχούς της Κρήτης, ή και τον Soloup, που αιφνιδίως θα εμφανιστεί αυτοπροσώπως στη δράση).

Εκείνο που πρωτίστως αποδεικνύει ο Soloup με τη δουλειά του είναι η αυτονομία και οι εγγενείς δυνατότητες του graphic novel, που δεν χρειάζεται όταν συνομιλεί με τη λογοτεχνία να καταλήξει με τη σειρά του σε κάποιο είδος λογοτεχνίας: αρκεί οργανώσει τη χρωματική του σύνθεση και τη σκηνογραφική γραμμή του με έναν τρόπο που θα μας παροτρύνει να επιστρέψουμε στη λογοτεχνία μέσα από τη δύναμη, τη φαντασία και την ελευθερία του σκίτσου – του σκίτσου όταν χτίζει ένα αυτοδύναμο, απολύτως πλέον ξεχωριστό σύμπαν.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η Αλβανία αποτελούσε προορισμό που επισκέπτονταν λίγοι. Αυτό το καλοκαίρι όμως, η ατελείωτη αναζήτηση για κρυμμένους και φθηνούς προορισμούς, έφερε μια χιονοστιβάδα επισκεπτών στις πεντακάθαρες παραλίες της. Το μέρος έγινε ακόμη και λόγος «διαμάχης» αφού μια σειρά influencers επέκριναν την ποιότητα της χώρας ως προορισμού διακοπών. Το παράπονό τους; Ότι το τοπίο δεν ήταν τόσο ειδυλλιακό όσο είχαν δει στο TikTok.

Μια πρόσφατη μελέτη αντικατοπτρίζει πώς αυτή η πλατφόρμα μπορεί να προκαλέσει μια ξαφνική αύξηση στον αριθμό των ατόμων που επισκέπτονται ένα συγκεκριμένο μέρος. Σε αντίθεση με άλλα κοινωνικά δίκτυα, το TikTok προωθεί τα βίντεο που δημιουργούν πολλές αλληλεπιδράσεις γρήγορα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην ξαφνική δημοτικότητα ενός προορισμού και να προκαλέσει προβλήματα κορεσμού σε μέρη που προορίζονται για πολύ μικρότερα πλήθη, σύμφωνα με ρεπορτάζ της El Pais.

Ο αντίκτυπος ωστόσο, αγγίζει και άλλες ηλικίες. Σύμφωνα με μια έκθεση που έγινε από την MGH, μια εταιρεία μάρκετινγκ που ειδικεύεται στον τουρισμό, το 35% των χρηστών αυτού του κοινωνικού δικτύου στις Ηνωμένες Πολιτείες ταξίδεψε σε ένα νέο μέρος αφού το είδε στο TikTok. Το ποσοστό ανεβαίνει στο 45% σε άτομα μεταξύ 25 και 44 ετών.

Ο αριθμός των ανθρώπων που ταξιδεύουν στους προορισμούς επειδή προωθούνται στο TikTok —όπως η Αλβανία, της οποίας η ανάπτυξη στον τουριστικό τομέα είναι αδιαμφισβήτητη— δεν είναι εύκολο να υπολογιστεί. Η χώρα σημείωσε αύξηση 26% στους ξένους επισκέπτες τον Ιούλιο, σε σύγκριση με τα στοιχεία του προηγούμενου έτους.

Η άνοδος είναι πιο αισθητή τους μήνες εκτός καλοκαιριού: τον Σεπτέμβριο, έφθασαν εκεί 45% περισσότεροι ξένοι τουρίστες, συνολικά 1,1 εκατομμύρια (πάνω από το ένα τρίτο του τοπικού πληθυσμού) και τον περασμένο Ιανουάριο υπήρχαν 94% περισσότεροι επισκέπτες, σύμφωνα με το Αλβανικό Ινστιτούτο Στατιστικής. Τους πρώτους εννέα μήνες του έτους, η χώρα είχε 29% περισσότερους τουρίστες σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2022.

Μπορούν οι θησαυροί του TikTok να υποστηρίξουν τον όγκο των τουριστών;

Αν και ο τουρισμός θεωρείται συνήθως ως μοχλός οικονομικής ευημερίας, αυτές οι ξαφνικές αυξήσεις των επισκεπτών συνοδεύονται από αρνητικά στοιχεία. Η μελέτη σχετικά με την επίδραση του TikTok στην ανάπτυξη ενός προορισμού υπογραμμίζει ότι η μαζική, απροσδόκητη άφιξη επισκεπτών προκάλεσε προβλήματα κυκλοφορίας, πολυκοσμία και ρύπανση.

«Υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες που είναι έτοιμες να εξυπηρετήσουν ένα συγκεκριμένο αριθμό ανθρώπων, και ξαφνικά είναι κορεσμένες. Και από τις δημόσιες υπηρεσίες μπορούμε να κατανοήσουμε τα πάντα, από το νερό μέχρι την καθαριότητα, την ασφάλεια ή τη συλλογή απορριμμάτων», ανέφερε ο δημοσιογράφος Pedro Bravo, συγγραφέας του δοκιμίου για τον μαζικό τουρισμό Exceso de equipaje (Υπερβολικές αποσκευές), σχολιάζοντας τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια απρόβλεπτη αύξηση των επισκεπτών.

Τα περιβαλλοντικά προβλήματα προκύπτουν επίσης λόγω της μεγαλύτερης παραγωγής αποβλήτων και, σε πολλές περιπτώσεις, αερίων του θερμοκηπίου, σύμφωνα με τον Bravo. Επιπλέον, εάν δεν υπάρχει καθιερωμένη ξενοδοχειακή υποδομή, τα καταλύματα για τουριστική χρήση θα πολλαπλασιαστούν, καθιστώντας τη στέγαση πιο ακριβή για τον τοπικό πληθυσμό. «Αυτά είναι τα συνήθη προβλήματα που έρχονται με τον μαζικό τουρισμό. Υπάρχουν ακόμη και σε μέρη που υποτίθεται ότι στοχεύουν στον μαζικό τουρισμό, όπως το Άμστερνταμ, η Βενετία, η Μαδρίτη ή η Βαρκελώνη», τονίζει ο συγγραφέας.

Μέρη όπως οι παραλίες της Αλβανίας δείχνουν ήδη σημάδια υπερτουρισμού. Ο Bravo επισημαίνει ότι η διαδικασία διαφέρει μεταξύ μιας χώρας και ενός συγκεκριμένου τόπου, καθώς η εισροή τουριστών σε εθνική κλίμακα απαιτεί εκ των προτέρων σχέδιο και κρατική συμμετοχή. «Συνήθως, στην περίπτωση των χωρών, πριν έρθει ένα κύμα τουρισμού, έχει ήδη δημιουργηθεί η απαραίτητη τουριστική υποδομή. Χρειάζονται ξενοδοχεία. Πρέπει να υπάρξουν διαπραγματεύσεις με τις αεροπορικές εταιρείες, ώστε να έρθουν περισσότερα αεροπλάνα και τα ταξιδιωτικά γραφεία πρέπει να τις συμπεριλάβουν στις προσφορές τους. Όλα αυτά έχουν συμβεί πριν φτάσει ο πρώτος tiktoker», εξηγεί.

Στη συνέχεια έρχεται η προώθηση του προορισμού — η οποία, γιατί όχι, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στο TikTok. Το 2022, η ταξιδιωτική ιστοσελίδα Breaking Travel News τόνισε την εκρηκτική δημοτικότητα της Αλβανίας στο TikTok τους καλοκαιρινούς μήνες. Ωστόσο είναι δύσκολο να γνωρίζει κανείς αν το περιεχόμενο που προβάλλεται στα social media είναι επί πληρωμή ή όχι. 

Αυτό που είναι ξεκάθαρο στην Αλβανία είναι ότι υπήρξε προηγουμένως σχεδιασμός αεροδρομίου στη χώρα. Το 2021 άνοιξε το δεύτερο διεθνές αεροδρόμιό της, στο Kukës, εκτός από αυτό που είχε ήδη η πρωτεύουσα, τα Τίρανα, και σχεδιάζεται να κατασκευαστούν άλλα δύο στις τουριστικές περιοχές των Αγίων Σαράντα και της Αυλώνας.

Πηγή: moneyreview.gr