Ερευνητές από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών ανακάλυψαν τα απολιθώματα ενός μικροσκοπικού αιλουροειδούς σε μια αρχαία σπηλιά στην ανατολική Κίνα. Το αιλουροειδές που ονομάζεται Prionailurus kurteni ανήκει σε ένα εξαφανισμένο είδος της αγριόγατας της Βεγγάλης και ήταν αρκετά μικρό για να χωρέσει στην παλάμη του χεριού ενός ανθρώπου.

Το είδος αναγνωρίστηκε από ένα θραύσμα κάτω γνάθου που ανακαλύφθηκε στο σπήλαιο Hualongdong στην επαρχία Anhui της ανατολικής Κίνας. Το μέγεθός του είναι συγκρίσιμο με αυτά των μικρότερων σύγχρονων γατών, όπως το P rubiginosus της Νότιας Ασίας και το μαυροπόδαρο Felis nigripes της Αφρικής όπως αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Annales Zoologici Fennici».

«Αυτό το είδος αντιπροσωπεύει το μικρότερο γνωστό απολιθωμένο μέλος της οικογένειας Felidae μέχρι σήμερα» αναφέρουν οι ερευνητές. Η ανακάλυψη εκτός των άλλων δείχνει και την ύπαρξη μιας ευρείας ποικιλίας αιλουροειδών κατά τη διάρκεια του ύστερου Μέσου Πλειστόκαινου, που ξεκίνησε πριν από 300.000 χρόνια.

Η αποσύνθεση των σωμάτων αυτής της μικροσκοπικής γάτας γινόταν πολύ στους δασικούς βιοτόπους που προτιμούσαν να ζουν για αυτό και είχα εντοπιστεί ελάχιστα απολιθώματα της στο παρελθόν τα οποία δεν επέτρεπαν την ταυτοποίηση τους. Το τελευταίο απολίθωμα ωστόσο διατηρήθηκε καλύτερα στο περιβάλλον των σπηλαίων λένε οι επιστήμονες επιτρέποντας τους να προχωρήσουν στην αναγνώριση του κατόχου του.

Προηγούμενες ανασκαφές στην ίδια τοποθεσία του σπηλαίου έχουν αποκαλύψει δεκάδες ανθρώπινα απολιθώματα που χρονολογούνται πριν από 300.000 χρόνια, καθιστώντας τα μερικά από τα πρώτα υπολείμματα του Homo sapiens στην Ανατολική Ασία.

Naftemporiki.gr

Το ισχυρότερο διαστημικό τηλεσκόπιο που έχει κατασκευάσει η ανθρωπότητα επιβεβαιώνει κυριολεκτικά σε καθημερινή βάση τις υψηλές δυνατότητες του και τις προσδοκίες που υπήρχαν για αυτό. Σε μια ακόμη πρώτη στο είδος του ανακάλυψη το James Webb ανίχνευσε νερό στην εσωτερική περιοχή ενός δίσκου αερίου και σκόνης που περιβάλλει ένα καυτό νεογέννητο άστρο, δίσκο μέσα στον οποίο δημιουργούνται πλανήτες.

Η ανακάλυψη είναι σημαντική επειδή το νερό, μαζί με άλλα μόρια που χρειάζονται για να σχηματίσουν κόσμους όπως η Γη, βρέθηκαν κοντά σε πολλά τεράστια, νεαρά αστέρια που παράγουν ακραία υπεριώδη ακτινοβολία. Τέτοια ακραία περιβάλλοντα θεωρούνταν προηγουμένως ακατάλληλα για το σχηματισμό βραχωδών πλανητών, αλλά αυτή η νέα ανακάλυψη υποδηλώνει ότι πλανήτες που μοιάζουν σε χαρακτηριστικά με τη Γη (π.χ. είναι βραχώδεις) μπορεί να είναι ικανοί να σχηματιστούν σε ένα ευρύτερο φάσμα κοσμικών περιβαλλόντων από ό,τι πιστεύαμε κάποτε.

Τα ευρήματα θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς σχηματίστηκαν οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Η έρευνα αντιπροσωπεύει επίσης τα πρώτα αποτελέσματα από το πρόγραμμα eXtreme Ultraviolet Environments (XUE) που εκτελείται με το James Webb  το οποίο στοχεύει να χαρακτηρίσει τα περιβάλλοντα και τη χημεία των τεράστιων περιστρεφόμενων δίσκων σκόνης και αερίου που περιβάλλουν νεαρά αστέρια από τους οποίους προκύπτουν πλανήτες, αστεροειδείς και κομήτες.

Την ανακάλυψη έκανε ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες του Ινστιτούτου Αστρονομίας Μαξ Πλανκ στη Γερμανία και δημοσιεύουν τα ευρήματα τους στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal Letters». Οι ερευνητές εστίασαν το James Webb στο Νεφέλωμα του Αστακού που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 5,5 χιλιάδων ετών φωτός από τη Γη. Το νεφέλωμα αποτελεί περιοχή αστρογένεσης και έχουν εντοπισθεί εκεί 15 δίσκοι ύλης γύρω από νεογέννητα άστρα. Ο δίσκος που μελέτησαν οι ερευνητές έλαβε την ονομασία XUE1.

Επειδή οι συνθήκες που βρίσκονται στον πρωτοπλανητικό δίσκο XUE 1 που βρίσκεται κοντά σε τεράστια άστρα είναι παρόμοιες με τις συνθήκες που βρίσκονται σε άλλες περιοχές σχηματισμού άστρων κοντά στη Γη που είναι γεμάτες με άστρα χαμηλής μάζας τα ευρήματα μας υποστηρίζουν την ιδέα ότι είναι σύνηθες φαινόμενο να σχηματίζονται βραχώδεις πλανήτες γύρω από άστρα διαφορετικής μάζας και σε ένα ευρύτερο φάσμα περιβαλλόντων από ό,τι πίστευαν προηγουμένως οι επιστήμονες.

Naftemporiki.gr

Οι ηλιακές εκλάμψεις ή στεμματικές εκπομπές μάζας (CME) είναι στην ουσία εκρήξεις που συμβαίνουν στον Ήλιο και εκτοξεύουν φως, ενέργεια και ηλιακό υλικό στο Διάστημα. Όταν συμβαίνει μια τέτοια έκρηξη ένα «τσουνάμι» ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων ξεκινά από το σημείο της έκρηξης και αν φτάσει στη Γη δεν μπορεί μεν να διαπεράσει την ατμόσφαιρα αλλά προκαλεί φυσικά φαινόμενα όπως το σέλας ενώ παράλληλα μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργίες στους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας. Οι ειδικοί ονομάζουν το φαινόμενο ονομάζουν «γεωμαγνητική καταιγίδα» και στις πιο ισχυρές προσδίδουν και τον χαρακτηρισμό «κανίβαλος».

Οι γεωμαγνητικές καταιγίδες κανίβαλοι είναι προϊόν μιας αρχικής έκρηξης CME που ακολουθείται από μια επόμενη τέτοιου είδους έκρηξη που γίνεται σε πολύ κοντινή απόσταση από την πρώτη λίγες ώρες αργότερα η οποία είναι  ακόμη πιο ισχυρή και ταχύτερη από την αρχική. Το τσουνάμι σωματιδίων της δεύτερης έκρηξης καταφέρνει να «πιάσει» λόγω της ταχύτητας της την πρώτη έκρηξη και συγχωνεύονται σε μια γεωμαγνητική καταιγίδα «κανίβαλο».

Όπως έγινε γνωστό ένα μπαράζ εκρήξεων CME στις 28 και 29 Νοεμβρίου δημιούργησαν ένα ακόμη ηλιακό κανίβαλο ο οποίος αναμένεται να χτυπήσει σήμερα πρώτη Δεκεμβρίου τη Γη προκαλώντας εντυπωσιακό σέλας και πιθανά προβλήματα στους δορυφόρους και τα ηλεκτρικά δίκτυα. Το σέλας που έκανε την εμφάνιση του σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο στις αρχές Νοεμβρίου ακόμη και στην Ελλάδα οφειλόταν σύμφωνα με τους ειδικούς σε ένα ακόμη ηλιακό κανίβαλο. Μένει να δούμε αν θα έχουμε κάποιο παρόμοιο φαινόμενο και πάλι ορατό και στη χώρα μας.

Οι διαστημικοί δορυφόροι που παρατηρούν μόνιμα τον Ήλιο όπως το SDO της NASA και καταγράφουν συνεχώς δεδομένα και εικόνες βοηθούν εκτός των άλλων στην έγκαιρη προειδοποίηση του φαινομένου.

Naftemporiki.gr

Ηλιακές κηλίδες ονομάζονται τα σημεία του Ήλιου στα οποία υπάρχει έντονη μαγνητική δραστηριότητα η οποία παράγει πολλές φορές εκρήξεις οι οποίες έχουν λάβει την ονομασία «ηλιακές εκλάμψεις». Οι εκρήξεις αυτές είναι εξαιρετικά λαμπρές και εξαπολύουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Ένα «τσουνάμι» ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων ξεκινά από το σημείο της έκρηξης και αν φτάσει στη Γη δεν μπορεί να διαπεράσει την ατμόσφαιρα αλλά προκαλεί φυσικά φαινόμενα όπως το σέλας ενώ παράλληλα μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργίες στους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας.

Σχηματίστηκαν τις τελευταίες μέρες σε μια περιοχή της επιφάνεια του Ήλιου που βλέπει τη Γη μια σειρά από ηλιακές κηλίδες με τους ειδικούς που μελετούν το φαινόμενο να κάνουν λόγο για ένα «αρχιπέλαγος» κηλίδων που αυτή την στιγμή έχει διάμετρο 15 φορές μεγαλύτερη από αυτή της Γης. Οι κηλίδες έχουν αρχίσει να παράγουν πολύ ισχυρές εκλάμψεις και θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι κάποια από τα κύματα φορτισμένων σωματιδίων που εκτοξεύονται από αυτές ή τις επερχόμενες εκλάμψεις του… αρχιπελάγους θα φτάσουν στη Γη προκαλώντας μικρότερα και μεγαλύτερα τηλεπικοινωνιακά και ηλεκτρικά μπλακ άουτ.

Naftemporiki.gr

Με τη βοήθεια του στόλου των διαφόρων ειδών διαστημικών τηλεσκοπίων, των ολοένα και πιο ισχυρών επίγειων τηλεσκοπίων και νέων μεθόδων παρατήρησης και εντοπισμού πλανητών μακριά από το ηλιακό μας σύστημα οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει περισσότερους από πέντε χιλιάδες πλανήτες που βρίσκονται σε διάφορες περιοχές του γαλαξία μας ενώ έχει υποδειχθεί η παρουσία άλλων τόσων και αναμένεται η διαδικασία επιβεβαίωσης της ύπαρξης τους.  Για τους περισσότερους από τους εξωπλανήτες που έχουν εντοπιστεί τα στοιχεία που έχουν καταφέρει να συλλέξουν για αυτούς οι επιστήμονες είναι από ελάχιστα ως και ανύπαρκτα.

Για αυτό ερευνητικές ομάδες στοχεύουν εξωπλανήτες που δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα στοιχεία αλλά θεωρούνται ενδιαφέροντες και προσπαθούν με τη βοήθεια κυρίως των διαστημικών τηλεσκοπίων να ανακαλύψουν τι είδους κόσμοι είναι αυτοί.
Μπορεί το πανίσχυρο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb που ξεκίνησε να λειτουργεί πριν από 17 μήνες να κλέβει την παράσταση με τις συνεχείς ανακαλύψεις του και στον τομέα των εξωπλανητών όμως το αρχαιότερο διαστημικό τηλεσκόπιο, το Hubble, με τρεις δεκαετίες εμπειρίας και τεχνογνωσίας μπορεί να κάνει εξίσου καλή δουλειά στον εντοπισμό και μελέτη εξωπλανητών έστω και σε κοντινότερες αποστάσεις από αυτές που μπορεί να το κάνει το James Webb.

Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal» ερευνητική ομάδα παρουσιάζει τα ευρήματα που ανακάλυψε με τη βοήθεια του Hubble από το εξωπλανήτη LTT 1445Ac που ανακαλύφθηκε πριν από ένα χρόνο.

Πρόκειται για έναν από τους πιο κοντινούς εξωπλανήτες που γνωρίζουμε για αυτό και αποτέλεσε αντικείμενο ενδιαφέροντος από την ερευνητική ομάδα. Ο LTT 1445Ac βρίσκεται σε απόσταση 22 ετών φωτός από τη Γη και ανήκει σε ένα τριπλό αστρικό σύστημα με δύο από τα άστρα να είναι ερυθροί νάνοι, μια κατηγορία άστρων που έχει διαπιστωθεί ότι είναι σίγουρα η πιο πολυπληθής στο γαλαξία μας και πιθανότατα στο Σύμπαν. Οι εξωπλανήτες που έχουν εντοπιστεί σε δυαδικά αστρικά συστήματα είναι πολύ λίγοι και ακόμη λιγότεροι οι εξωπλανήτες σε τριπλά συστήματα γεγονός που μαζί με την σχετική εγγύτητα του LTT 1445Ac τον κατέστησε αντικείμενο έρευνας. Το συγκεκριμένο σύστημα διαθέτει και άλλους πλανήτες που αποτελούν αντικείμενο μελέτης των επιστημόνων.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο LTT 1445Ac είναι ένας βραχώδης πλανήτης με μέγεθος μόλις 1,07 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Γης και παρόμοια επίπεδα βαρύτητας στην επιφάνεια του. Όμως η έρευνα έδειξε ότι η θερμοκρασία που επικρατεί στην επιφάνεια του είναι 260 βαθμοί Κελσίου γεγονός που τον καθιστά αφιλόξενο για την παρουσία της ζωής.

«Το Hubble παραμένει βασικός παράγοντας στη μελέτη εξωπλανητών. Υπάρχουν λίγοι βραχώδεις εξωπλανήτες πλανήτες που βρίσκονται σε αρκετά κοντινή απόσταση για να μπορέσουμε να μάθουμε στοιχεία για την ατμόσφαιρά τους. Ο LTT 1445Ac βρίσκεται σε γαλαξιακές παραμέτρους ακριβώς δίπλα μας επομένως είναι ένας από τους καλύτερους εξωπλανήτες για παρακολούθηση και ανακάλυψη των συνθηκών του» αναφέρει η Λώρα Κρέιντμπεργκ του Ινστιτούτου Αστρονομίας Max Planck η οποία δεν αποτελούσε μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Naftemporiki.gr

Ένα από τα «ιερά δισκοπότηρα» της επιστήμης είναι η προέλευση της ζωής στη Γη. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες για το πώς εμφανίστηκε η ζωή στον πλανήτη μας. Μια από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες αναφέρει ότι η ζωή είναι γήινο προϊόν και υποδεικνύει τις υποθαλάσσιες «καμινάδες». Τα φρεάτια στον πάτο των ωκεανών οι συνθήκες των οποίων είναι φιλικές στην παρουσία της ζωής.

Η έτερη δημοφιλής θεωρία έχει εντελώς αντίθετη συλλογιστική και κάνει λόγο για μεταφορά της ζωής στη Γη, των δομικών της υλικών ακριβέστερα, από διαστημικούς βράχους (μετεωρίτες, αστεροειδείς, κομήτες) που έπεσαν στον πλανήτη μας. Άλλη θεωρία αναφέρει ότι η ζωή αναπτύχθηκε σε μικρές γούρνες νερού που δημιουργήθηκαν σε ηφαιστειογενείς περιοχές. Πριν από ένα χρόνο μια μελέτη υπέδειξε τις αστραπές και τους κεραυνούς ως παράγοντες που συνέβαλαν στην εμφάνιση της ζωής.

Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «Proceedings of The Royal Society A» ερευνητική ομάδα στηρίζει τη θεωρία της διαστημικής καταγωγής της ζωής στη Γη προτείνοντας παράλληλα μια νέα θεωρία για το πώς συνέβη αυτό. «Είναι πιθανό τα μόρια που οδήγησαν στη ζωή στη Γη να προήλθαν από κομήτες και το ίδιο να έχει συμβεί και σε άλλους πλανήτες του γαλαξία μας» λέει ο Ρίτσαρντ Άνσλοου, αστρονόμος στο Ινστιτούτο Αστρονομίας του Κέιμπριτζ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι κομήτες θα μπορούσαν πράγματι να μεταφέρουν άθικτα τα αποκαλούμενα υλικά της ζωής όπως για παράδειγμα (πρεβιοτικά μόρια) αλλά μόνο υπό ορισμένες συνθήκες. Πρώτον, ο κομήτης πρέπει να ταξιδεύει σχετικά αργά και πιο συγκεκριμένα με ή κάτω από 15 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Διαφορετικά η θερμότητα που θα αναπτυσσόταν κατά την είσοδό του κομήτη στην ατμόσφαιρα ενός πλανήτη θα έκαιγε αμέσως αυτά τα ευαίσθητα οργανικά μόρια. Όμως οι κομήτες κινούνται κατά βάση με μεγαλύτερη από την προτεινόμενη από την έρευνα ταχύτητα.

Τα κοσμικά φρένα

Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ποιο είναι το διαστημικό περιβάλλον που θα υποχρέωνε τους κομήτες να πατήσουν… φρένο και να μειώσουν την ταχύτητα τους τόσο ώστε όταν πέσουν σε ένα πλανήτη να μην έχουν καταστραφεί τα οργανικά υλικά που μεταφέρουν διασκορπίζοντας τα έτσι στον πλανήτη που αν όπως στην περίπτωση της Γης διαθέτει τις κατάλληλες συνθήκες τα υλικά αυτά θα πυροδοτήσουν τις διεργασίες εμφάνισης της ζωής.

Σύμφωνα με τους ερευνητές το πλέον κατάλληλο περιβάλλον είναι πλανητικά συστήματα όπου πολλοί πλανήτες περιφέρονται σε τροχιά γύρω από το μητρικό τους άστρο σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις θα υποχρέωναν τους κομήτες που θα κυκλοφορούσαν εκεί να αναπηδούν,  όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι ερευνητές, από την τροχιά ενός πλανήτη στον επόμενο σε μια διαδικασία που μοιάζει με ένα κοσμικό φλιπεράκι.

Οι αναπηδήσεις αυτές όπως λένε οι ερευνητές θα επιβραδύνουν συνεχώς την ταχύτητα των κομητών και έτσι αν κάποιος τελικά πέσει σε έναν από τους πλανήτες θα εναποθέσει σε αυτόν το οργανικό του φορτίο άθικτο. Αν και αυτή η διεργασία μπορεί να μην είναι η μοναδική που υπάρχει στο Σύμπαν για την εμφάνιση ζωής οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι προσομοιώσεις τους θα μπορούσαν να προσφέρουν στους επιστήμονες μια καλύτερη ιδέα για το πού να ψάξουν για εξωγήινη ζωή. Με περισσότερους από πέντε χιλιάδες εξωπλανήτες που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής ο περιορισμός αυτής της αναζήτησης είναι πολύ σημαντικός.

«Είναι συναρπαστικό που μπορούμε να αρχίσουμε να προσδιορίζουμε τον τύπο συστημάτων που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να δοκιμάσουμε διαφορετικά σενάρια προέλευσης. Είναι μια συναρπαστική στιγμή, καθώς μπορούμε να συνδυάσουμε τις προόδους στην αστρονομία και τη χημεία για να δώσουμε απαντήσεις σε μερικά από τα πιο θεμελιώδη ερωτήματα» λέει ο Άνσλοου.

Naftemporiki.gr

Οι εκρήξεις ή εκλάμψεις ακτίνων γ που η επιστημονική κοινότητα ονομάζει GRB (Gamma-Ray Burst), είναι συγκεντρώσεις συμπυκνωμένης ακτινοβολίας γ που δημιουργούνται κατά τη γέννηση άστρων νετρονίου η μαύρων τρυπών από βίαια κοσμικά φαινόμενα όπως την σύγκρουση αστέρων νετρονίων, από εκρήξεις σουπερνόβα, από άστρα που καταρρέουν και από την καταστροφή άστρων νετρονίων από μαύρες τρύπες. Οι εκρήξεις ακτίνων γ είναι εκρήξεις φωτονίων γάμμα εξαιρετικά υψηλής ενέργειας, που ακτινοβολούν εκατομμύρια φορές λαμπρότερα από τον Ήλιο.

Οι εκρήξεις ακτίνων γ είναι εχθρικές στην ζωή και αν συμβεί κάποια σε κοντινή απόσταση από εμάς και η ακτινοβολία χτυπήσει τον πλανήτη μας οι επιπτώσεις αναμένεται να είναι ολέθριες για την πανίδα, την χλωρίδα και φυσικά τον άνθρωπο. Μάλιστα μια μαζική εξαφάνιση της ζωής πριν από 440 εκατ. έτη έχει συνδεθεί με την έλευση στην Γη μιας έκλαμψης ακτίνων γ.

Η ισχυρότερη έκλαμψη ακτίνων γ που έχει καταγραφεί ποτέ, έπληξε τη Γη δημιουργώντας ερωτήματα για τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια έκρηξη αστέρα στον πλανήτη μας. Στις 9 Οκτωβρίου 2022, στις 3:21 μ.μ. ώρα Ελλάδας, μια εξαιρετικά φωτεινή και μακράς διάρκειας έκλαμψη GRB εντοπίστηκε από πολλούς από τους δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη, συμπεριλαμβανομένου του διαστημικού τηλεσκοπίου Integral του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) που ανιχνεύει τέτοιες εκρήξεις.

Αυτή η έκρηξη, που ονομάστηκε GRB 221009A, κάθε άλλο παρά συνηθισμένη ήταν. «Ήταν ίσως η πιο φωτεινή έκλαμψη ακτίνων γάμμα που έχουμε εντοπίσει ποτέ», σημειώνει ο Μίρκο Πιερσάντι από το Πανεπιστήμιο της Λ’ Άκουιλα στην Ιταλία, και επικεφαλής συγγραφέας της ομάδας που δημοσιεύει αυτά τα αποτελέσματα σήμερα στην επιθεώρηση «Nature Communications». Ένας από τους συγγραφείς, ο Πιέτρο Ουμπερτίνι από το Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής στη Ρώμη και κύριος ερευνητής για το όργανο IBIS του Integral τη χαρακτηρίζει ως «την ισχυρότερη» GRB που έχει μετρηθεί ποτέ. Στατιστικά μία έκλαμψη GRB τέτοιου μεγέθους φτάνει στη Γη μόνο μία φορά κάθε 10.000 χρόνια.

Αυτή η έκλαμψη ήταν το αποτέλεσμα έκρηξης ενός αστέρα που απέχει σχεδόν δύο δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Η έκρηξη ενεργοποίησε τους ανιχνευτές κεραυνών στην Ινδία, πάνω από την οποία καταγράφηκε το απόγειο της GRB. Η ροή φωτονίων τής έκλαμψης φώτιζε την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία και μέρος της Αυστραλίας, ενώ όργανα στη Γερμανία εντόπισαν σημάδια ότι η ιονόσφαιρα της Γης διαταράχθηκε για αρκετές ώρες από την έκρηξη.

Η ιονόσφαιρα είναι το στρώμα της ανώτερης ατμόσφαιρας της Γης, σε υψόμετρο από 50 χιλιόμετρα έως 950 χιλιόμετρα, που περιέχει ηλεκτρικά φορτισμένα αέρια (πλάσμα). Η σταθερότητα του ιονισμού της γήινης ατμόσφαιρας διαδραματίζει θεμελιώδη ρόλο για την εξέλιξη και διατήρηση της ζωής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξε ισχυρή μεταβολή του ηλεκτρικού πεδίου στην επάνω πλευρά της ιονόσφαιρας και αύξηση του ιονισμού στην κάτω πλευρά της ιονόσφαιρας.

Η ESA υπογραμμίζει ότι η ανάλυση των επιπτώσεων της έκρηξης θα μπορούσε να δώσει πληροφορίες για τις μαζικές εξαφανίσεις στην ιστορία της Γης. Επίσης, το συγκεκριμένο συμβάν ενισχύει την ιδέα ότι μια έκρηξη αστέρα σουπερνόβα στον δικό μας Γαλαξία μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, βλάπτοντας το στρώμα του όζοντος και επιτρέποντας στην επικίνδυνη υπεριώδη ακτινοβολία του Ήλιου να φτάσει στην επιφάνεια της Γης.

Naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ