Αναβλήθηκε για τις 3 Νοεμβρίου 2025 η δίκη σε δεύτερο βαθμό για την πολύκροτη υπόθεσης δολοφονίας του 19χρονου φίλου του Άρη, Άλκη Καμπανού, που έπεσε θύμα τυφλής οπαδικής βίας, τον Φεβρουάριο του 2022, στην περιοχή της Χαριλάου Θεσσαλονίκης.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης -κατά πλειοψηφία- έκανε δεκτά δύο αιτήματα αναβολής που υπέβαλαν ισάριθμοι συνήγοροι υπεράσπισης των συνολικά 12 κατηγορούμενων, καταδικασμένων σε πρώτο βαθμό.

Σύμφωνα με πληροφορίες του “Thesstoday.gr”, ο πρώτος κατηγορούμενος ζήτησε αναβολή λόγω κωλύματος του συνηγόρου του και ο δωδέκατος κατηγορούμενος ζήτησε αναβολή για προσωπικούς λόγους.

Από το σύνολο των κατηγορούμενων που κρατούνται σε διάφορες φυλακές της χώρας μετήχθησαν, σήμερα, οι οκτώ στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, ενώ οι υπόλοιποι επέλεξαν, για διάφορους λόγους, να μην γίνει η μεταγωγή τους.

Πρωτόδικα, οι επτά εξ αυτών καταδικάστηκαν με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης και επιπλέον με πολυετείς ποινές καθείρξεις ως συναυτουργοί σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο και οι υπόλοιποι πέντε με πρόσκαιρες ποινές καθείρξεις ως απλοί συνεργοί στην ίδια πράξη.

Για τους περισσότερους, όμως, ασκήθηκε έφεση κατά της καταδικαστικής απόφασης από τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης Νίκο Καλλίδη, ζητώντας να επιβληθούν μεγαλύτερες ποινές. Θεωρώντας εσφαλμένη την απόφαση όσον αφορά τη μετατροπή της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, ο ανώτερος εισαγγελικός λειτουργός έκρινε ότι οι κατηγορούμενοι έπρεπε να καταδικαστούν για ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο, όπως ήταν η αρχική δίωξη.

Επιπλέον, για τρεις εξ αυτών θεώρησε ότι δεν έπρεπε να καταδικαστούν για συνέργεια, αλλά ο ένας για ηθική αυτουργία στην ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο και οι άλλοι δύο για συναυτουργία στην ίδια ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο. Η έφεση δεν «αγγίζει» δύο από τους κατηγορούμενους και πρακτικά μόνο γι’ αυτούς ισχύει η αρχή της μη χειροτέρευσης της θέση τους.

Εκτός από το σκέλος της δολοφονίας του 19χρονου Άλκη, το κατηγορητήριο περιλαμβάνει τις συνδεόμενες με την επίθεση πράξεις εναντίον των δύο φίλων του κατά το ίδιο αιματηρό επεισόδιο.

Από νωρίς είχαν συγκεντρωθεί έξω από τα δικαστήρια φίλοι – συνοπαδοί των κατηγορούμενων, ενώ από την αστυνομία ελήφθησαν ενισχυμένα μέτρα ασφάλειας.

---

Της Μαβίνας Τσαπόγα,

Ένα ζήτημα, που από πολύ παλιά έχει απασχολήσει διεθνώς τη θεωρία και τη νομολογία στον τομέα του ποινικού δικονομικού δικαίου, είναι αν υπάρχουν όρια στην ανεύρεση της ουσιαστικής αλήθειας στην ποινική δίκη. Το δίλημμα που τίθεται σχηματίζεται ως εξής: πρέπει να προτιμηθεί η αποκάλυψη και, κατ΄ επέκταση, η τιμωρία ενός εγκλήματος ακόμα κι αν οι αποδείξεις του είναι παράνομες ή η προστασία εννόμων αγαθών που προσβάλλονται από την παράνομη αξιοποίηση των αποδεικτικών μέσων με κίνδυνο το έγκλημα να μείνει ατιμώρητο; Φυσικά, η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη.

Οι αποδεικτικές απαγορεύσεις, δηλαδή ο θεσμός που περιλαμβάνει όλους τους νομικούς κανόνες που θέτουν περιορισμούς στην αποδεικτική διαδικασία, συνιστούν εξαιρέσεις από τις θεμελιώδεις δικονομικές αρχές της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας και της ηθικής απόδειξης. Ο σκοπός των ανωτέρω συνίσταται στην προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και εννόμων αγαθών του ατόμου ή και του κοινωνικού συνόλου, τα οποία τίθενται σε κίνδυνο από τη δράση των οργάνων ποινικής καταστολής.

Επεξηγηματικά, η δικαιολογητική βάση της θέσπισης των αποδεικτικών απαγορεύσεων έγκειται στην αναγνώριση εκ μέρους της δικαιικής τάξης της υπεροχής ορισμένων αξιών έναντι της ανάγκης για την ποινική δίωξη ενός εγκλήματος. Λόγου χάρη, με τη διάταξη του άρθρου 222 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (εφεξής: ΚΠΔ), με την οποία εισάγεται εξαίρεση από την υποχρέωση μαρτυρίας των στενών συγγενών του κατηγορουμένου, τίθεται σε προτεραιότητα ο θεσμός της οικογένειας. Αντίστοιχα, με τη ρύθμιση του άρθρου 212 ΚΠΔ, η οποία εισάγει, επίσης, εξαίρεση από την υποχρέωση μαρτυρίας για ορισμένους επαγγελματίες, προστατεύεται το επαγγελματικό απόρρητο και εμπεδώνεται η εμπιστοσύνη των πολιτών σε έναν κύκλο λειτουργημάτων εμπιστευτικού χαρακτήρα.

Πέρα από τις ρυθμισμένες περιπτώσεις αποδεικτικών απαγορεύσεων που προβλέπονται στον ΚΠΔ, σημαντικές διατάξεις για την εν λόγω προβληματική αποτελούν το άρθρο 19 παρ. 3 του Συντάγματος και το άρθρο 177 παρ. 2 ΚΠΔ, μέσω των οποίων θεσμοθετείται απόλυτη και χωρίς καμία στάθμιση απαγόρευση των παράνομων αποδεικτικών μέσων. Η άκαμπτη αυτή διατύπωση δέχεται κριτική εκ μέρους της θεωρίας και γίνεται δεκτό ότι χρήζει στάθμισης μέσω κυρίως της αρχής της αναλογικότητας. Κριτήριο, δηλαδή, για την κατάφαση μιας απαγόρευσης αξιοποίησης ενός αποδεικτικού υλικού αποτελεί η βαρύτητα της προσβολής που θα επέφερε η αξιοποίησή του σε θεμελιώδη δικαιώματα του κατηγορουμένου ή τρίτων προσώπων. Στη στάθμιση αυτή ασκεί, όπως είναι εύλογο, επιρροή και η βαρύτητα του περί ου πρόκειται εγκλήματος, ενώ, από την άλλη, το έννομο αγαθό που πλήττεται για να κατισχύσει της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας πρέπει να έχει συνταγματικό κύρος και αναγνώριση ως θεμελιώδες δικαίωμα.

Παραδείγματος χάριν, η –απόλυτη– προστασία της ανθρώπινης αξίας (άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος) τίθεται σε κάθε περίπτωση σε προτεραιότητα απέναντι στη ζήτηση της αλήθειας. Συνεπώς, η δια της βίας εκμαιευμένη ομολογία ή η αξιοποίηση των ευρημάτων μιας παράνομης σωματικής έρευνας στο σώμα του δράστη είναι απολύτως ανεπίδεκτες αξιοποίησης, καθώς συνιστούν βάναυση καταπάτηση της αξιοπρέπειας του κατηγορουμένου. Αντίστοιχα, η κρυφή μαγνητοφώνηση ή βιντεοσκόπηση συνομιλιών, καθώς και οι τηλεφωνικές υποκλοπές προσβάλλουν το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (άρθρο 5 παρ. 1 Σ) και της ελευθερίας της επικοινωνίας (άρθρο 19 παρ. 1). Συναφής είναι και η διάταξη του άρθρου 15 της Σύμβασης του Ο.Η.Ε. «κατά των βασανιστηρίων και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας», η οποία εισάγει μια απόλυτη απαγόρευση αξιοποίησης εις βάρος του κατηγορουμένου της κατάθεσης που αποτελεί προϊόν βασανιστηρίων, διότι η τελευταία προσβάλλει κατάφωρα τον πυρήνα της ανθρώπινης αξίας και μετατρέπει τον κατηγορούμενο σε αντικείμενο της ποινικής καταστολής.

Αξίζει, ωστόσο, να αναφερθεί μια γενικότερη δικονομική αρχή, σύμφωνα με την οποία μια αποδεικτική απαγόρευση αίρεται, όταν το παράνομο αποδεικτικό μέσο είναι ικανό να καταδείξει την αθωότητα του κατηγορουμένου ή τη συνδρομή ελαφρυντικών περιστάσεων στο πρόσωπό του. Οποιαδήποτε στάθμιση αξιών είναι εν προκειμένω άνευ σημασίας, διότι στην περίπτωση αυτή τόσο η αξίωση της πολιτείας για απονομή δικαιοσύνης όσο και το συμφέρον του κατηγορουμένου για προστασία του από μια άδικη καταδίκη, η οποία προσβάλλει τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του, συντείνουν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, την απόδειξη της αθωότητάς του. Η άποψη αυτή δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη διάταξη του άρθρου 19 παρ. 3 του Συντάγματος, διότι η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του αθώου κατηγορουμένου συνιστά υπέρτερο έννομο αγαθό από αυτά που προστατεύονται στην τελευταία.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι η ανεύρεση της ουσιαστικής αλήθειας στην ποινική δίκη, η αποκάλυψη και, κατ’ επέκταση, ο κολασμός των εγκλημάτων αποτελούν αξία συνταγματικής περιωπής που πρέπει να παραμερίζεται μόνο για χάρη μια υπέρτερης αξίας, όπως είναι τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα. Όπως, άλλωστε, έχει διατυπωθεί εύστοχα και σε απόφαση του Γερμανικού Ακυρωτικού: «Δεν αποτελεί αρχή του ποινικού δικονομικού δικαίου η αναζήτηση της αλήθειας με οποιοδήποτε τίμημα».

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Παπαδαμάκης Α., Ποινική Δικονομία, Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα, 2021
• Ανδρουλάκης Ν., Θεμελιώδεις Έννοιες της Ποινικής Δίκης, Π.Ν. Σάκκουλας, Αθήνα, 2020
• Αποδεικτικές απαγορεύσεις στην ποινική δίκη, curia.gr, διαθέσιμο εδώ

---

 

---

Της Ειρήνης Εξάρχου,

Μία από τις βασικότερες αρχές της ποινικής δίκης θα λέγαμε πως είναι η αρχή της δημοσιότητας. Η δημοσιότητα αυτή έχει δύο εκφάνσεις: αφενός τη «λαϊκή δημοσιότητα», την πρόσβαση, δηλαδή, του κοινού στην δίκη και την δυνατότητα του κάθε πολίτη να παρακολουθήσει την εξέλιξη της διαδικασίας και, αφετέρου, τη «δημοσιότητα των μερών» -κυρίως όσον αφορά τον κατηγορούμενο- την ενημέρωσή του δηλαδή για τα δικαιώματά του, την γνωστοποίηση της κατηγορίας και άλλων στοιχείων της προδικασίας.

Όταν μιλάμε, όμως, για «λαϊκή δημοσιότητα», δεν εννοούμε προφανώς την παρουσία όλου του λαού στο ακροατήριο, απλά αναφερόμαστε στη δυνατότητα που έχει κάθε πολίτης να βρεθεί σε μία ποινική δίκη και να την παρακολουθήσει. Οι μόνοι περιορισμοί που μπορούν να τεθούν στη λαϊκή δημοσιότητα είναι, όταν ο αριθμός των ατόμων είναι μεγαλύτερος από την χωρητικότητα της αίθουσας και έτσι αναγκαστικά θα απαγορευθεί η είσοδος σε μέρος του κοινού, ή πιο σύνηθες, όταν πρόκειται για την εκδίκαση υπόθεσης που εξ ορισμού εκδικάζεται «κεκλεισμένων των θυρών».

Ειδικότερα, πρόκειται για υποθέσεις με ευαίσθητο χαρακτήρα, η παρακολούθηση των οποίων θα μπορούσε να θίξει την υπόληψη κάποιου, να απειλήσει τη δημόσια τάξη ή ακόμα και να θέσει σε κίνδυνο την αποκάλυψη κάποιου κρατικού ή ιδιωτικού απορρήτου, η οποία με τη σειρά της θα προκαλούσε ψυχικά-ψυχολογικά τραύματα στον παθόντα ή τον κατηγορούμενο. Οι υποθέσεις που εκδικάζονται κεκλεισμένων των θυρών αναγράφονται στον κώδικα ποινικής δικονομίας. Μην ξεχνάμε, ότι ναι μεν η λαϊκή δημοσιότητα ικανοποιεί το κοινό αίσθημα και αφορά άμεσα τον λαό, όμως κάποιες φορές προκαλείται τεράστια χλεύη και κακεντρέχεια τόσο στο πρόσωπο του κατηγορουμένου όσο και στους ίδιους τους παθόντες.

Η λαϊκή δημοσιότητα, προφανώς, είναι ανέφικτη στο στάδιο της προδικασίας (συλλήψεις, ανακρίσεις, συλλογή στοιχείων), για ευνόητους λόγους, και επιτρέπεται μόνο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο. Αναγκαία και επιτακτική κρίνεται η δημοσιότητα σε αυτό το στάδιο της ποινικής διαδικασίας, μιας και τονώνει το αίσθημα ευθύνης και την αμεροληψία των δικαστών για την πιο γρήγορη και αποτελεσματική ειρήνευση της έννομης τάξης, αλλά και ικανοποιεί το κοινό λαϊκό αίσθημα για τιμωρία των παραβατών και ουσιαστική προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Καίριο ζήτημα, ωστόσο, αποτελεί η δημοσιογραφική κάλυψη των δικών, δηλαδή η έμμεση λαϊκή δημοσιότητα, που κατά καιρούς έχει αποτελέσει θέμα συζήτησης για το αν θα πρέπει να προστατεύεται νομικά. Δεν είναι λίγες οι φορές, που η μαγνητοσκόπηση δικών έχει καταντήσει ένα ευτελές θέαμα θεατρικού χαρακτήρα που υποβαθμίζει την δικαιοσύνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τηλεοπτική μετάδοση της δίκης των σατανιστών της Πεντέλης. Το «δικαστικό ρεπορτάζ» παρακωλύει την ποινική διαδικασία «ψαχουλεύοντας» στοιχεία και γεγονότα από την προσωπική ζωή των συντελεστών της δίκης, τα έντυπα βρίθουν από προκλητικές λεζάντες και ιδιωτικές φωτογραφίες, ενώ, παράλληλα, διασπείρονται ALLGOOD ΤΩΡΑ περιορισμένης βασιμότητας σε κάθε είδους εκπομπές.

Ακόμη, πολλές φορές οι δημοσιογράφοι αναλαμβάνουν ρόλο δικαστή και προκρίνουν το αποτέλεσμα σαν να είναι το δικαστήριο ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Αυτό το είδος δημοσιογραφίας είναι άκρως επικίνδυνο, πόσο μάλλον όταν εμπλέκεται στην προδικασία και αρχίζει να αποκαλύπτει στοιχεία των ερευνών ή της προανάκρισης. Κάποιες φορές, μάλιστα, οι δημοσιογράφοι διεξάγουν και δικές τους έρευνες σαν άλλοι ιδιωτικοί ερευνητές. Οι τηλεοπτικές δίκες είναι εξαιρετικά επιβλαβείς τόσο για την ίδια την ακεραιότητα της ποινικής διαδικασίας, όσο και για την προστασία των παθόντων και των κατηγορουμένων.

Η μόνη ειδησεογραφία που θα μπορούσε να προστατευθεί νομικά είναι η λεγόμενη «πολιτική ειδησεογραφία», δηλαδή η δημοσιογραφία που ανταποκρίνεται απόλυτα και άμεσα στο δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών για ενημέρωση ως προς τα θέματα που αφορούν εκείνους και την πολιτεία. Αυτού του είδους η δημοσιότητα αποτελεί ζωτικό στοιχείο του πολιτεύματος.

Συνεπώς, θα έπρεπε το οποιοδήποτε δημοσίευμα να προβάλλεται δικαιολογημένα και η οποιαδήποτε μετάδοση της διαδικασίας του ακροατηρίου να αποτελεί αντικειμενική και αμερόληπτη προβολή ακριβώς όσων διαδραματίζονται εκεί χωρίς πρόσθετα σχόλια, παραποιήσεις και μοντάζ. Τέλος, πρέπει φυσικά να λαμβάνεται υπόψη και το συνταγματικά κατοχυρωμένο τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου όπως προβλέπεται και στο άρθρο 6 παρ. 2 της ΕΣΔΑ.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΠΗΓΗ

• Νικόλαος Κ. Ανδρουλάκης, Θεμελιώδεις έννοιες της ποινικής δίκης, Εκδόσεις Π.Ν Σάκκουλας, 5η έκδοση, 2012

---

 

---

Του Νίκου Αντωνάκη,

Η ακυρωτική δίκη που αρχίζει με την άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας (άρθρο 95 παράγραφος 1 στοιχείο α’ του Συντάγματος) ή, σπανιότερα, του Διοικητικού Εφετείου (άρθρο 1 και επόμενα του νόμου 702/1977) αποτελεί, κατά παραδοχή, τη σπουδαιότερη διαδικασία ενώπιον των Διοικητικών Δικαστηρίων και συνεπάγεται τόσο, και κατά μείζονα λόγο, την προστασία των συμφερόντων των ιδιωτών που δικαιούνται να την ασκήσουν, όσο και την τήρηση της νομιμότητας εκ μέρους της διοικήσεως. Λόγω, μάλιστα, του «καθολικού χαρακτήρα» της αιτήσεως ακυρώσεως, με την έννοια ότι κάθε «εκτελεστή πράξη των διοικητικών αρχών» (άρθρο 45 Π.Δ. 18/1989) προσβάλλεται παραδεκτώς με αυτήν, πλην τυχόν πρόβλεψης προσφυγής ουσίας για ειδικές κατηγορίες πράξεων και της γενικής ακυρωτικής αρμοδιότητας του Συμβουλίου της Επικρατείας (άρθρο 95 του Συντάγματος), δεν είναι λίγες οι φορές που εισάγονται ενώπιον του Ακυρωτικού ως ακυρωτικές διαφορές πολύκροτες υποθέσεις που απασχολούν την ελληνική κοινή γνώμη.

Μια τέτοια, κατά γενική ομολογία, πολύκροτη υπόθεση συνιστούσε και η θεσμοθέτηση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας (ΟΠΠΙ) εντός των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, την νομιμότητα της οποίας (κατ’ ακριβολογία, των κανονιστικών, και εν συνεχεία ατομικών, πράξεων που εκδόθηκαν κατ’ εξουσιοδότηση του νόμου που την προβλέπει) κλήθηκε να εξετάσει η ΣτΕ 2046/2022. Το ενδιαφέρον της απόφασης αυτής, πέραν της τοποθέτησης του Δικαστηρίου επί ζητημάτων συνταγματικού δικαίου (και συγκεκριμένα, τη συμβατότητα του νόμου 4777/2021 με την ακαδημαϊκή ελευθερία και την αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ), εντοπίζεται και σε ένα ακόμη σπουδαίο σημείο: τη λειτουργία του εννόμου συμφέροντος στην ακυρωτική δίκη.

Το έννομο συμφέρον θεσμοθετείται στο άρθρο 47 του Π.Δ. 18/1989 και αποτελεί υποκειμενική προϋπόθεση του παραδεκτού της αιτήσεως ακυρώσεως, στόχος δε της θεσπίσεως του είναι να μην μετατρέπεται η αίτηση ακυρώσεως σε λαϊκή αγωγή, με την έννοια ότι καθένας, απλώς και μόνο λόγω της ιδιότητάς του ως πολίτης που ενδιαφέρεται για την τήρηση της αρχής της νομιμότητας της Διοικήσεως, μπορεί να προσβάλλει κάθε εκτελεστή διοικητική πράξη. Η απαίτηση μάλιστα του εννόμου συμφέροντος καταδεικνύει, όπως πολύ ορθά παρατηρείται, ότι πρωταρχικός στόχος της διοικητικής δίκης δεν είναι ο έλεγχος της Διοικήσεως ως προς τη νομιμότητα ή μη της δράσης της, αλλά η προάσπιση των ιδιωτικών συμφερόντων. Και, εννοείται, συμφέρον δεν έχει ο οποιοσδήποτε, αλλά μόνο αυτός, ο οποίος είτε είναι ο άμεσος αποδέκτης της επίμαχης πράξης, ή τουλάχιστον τρίτος, ο οποίος όμως θίγεται στα δικαιώματα ή έννομά του συμφέροντα άμεσα ή έμμεσα και τούτο οφείλεται αιτιακά στην έκδοση δυσμενούς για αυτόν πράξεως.

Περαιτέρω, το συμφέρον πρέπει να είναι έννομο ή τουλάχιστον ηθικό, να προστατεύεται δηλαδή από τον νόμο και, κυρίως, να μην αντίκειται στην καλή πίστη, γενική αρχή διαπνέουσα όλους τους κλάδους του δικαίου. Πάντως, κατά ορθή και πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, η αίτηση ακυρώσεως δεν καθίσταται απαράδεκτη (λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος) από μόνο το γεγονός ότι κάποιος παρενέβη διατάξεις της ισχύουσας νομοθεσίας. Εξάλλου, απαιτείται η ύπαρξη ενεστώτος εννόμου συμφέροντος, αφού άλλως δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε περί προστασίας των ιδιωτών, με την έννοια ότι αυτό πρέπει να υφίσταται τόσο κατά την έκδοση της επίμαχης πράξεως και το χρόνο της ασκήσεως αίτησης ακύρωσης, όσο όμως και κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο.

Έτσι, προκύπτει από την παραπάνω ανάλυση ότι προκειμένου να ασκείται παραδεκτά αίτηση ακυρώσεως κατά εκτελεστής πράξης της Διοικήσεως πρέπει, μεταξύ άλλων, να υπάρχει συμφέρον: α) έννομο, β) προσωπικό, γ) άμεσο, και, δ) ενεστώς. Αν έστω και μία από αυτές τις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά, εκλείψει, τότε η αίτηση ακυρώσεως ασκείται απαράδεκτα και απορρίπτεται για τυπικό λόγο, εξεταζόμενο μάλιστα και αυτεπαγγέλτως.

Ακριβώς το στοιχείο του προσωπικού δεσμού των αιτούντων, μεταξύ άλλων φοιτητών και νομικών προσώπων σωματειακού, κυρίως, χαρακτήρα, με την επίμαχη κανονιστική πράξη (προκήρυξη για στελέχωση των ΟΠΠΙ: απόφαση 6000/2/6785-πε’/31-5-2021 του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας που εκδόθηκε δυνάμει των εξουσιοδοτικών διατάξεων του νόμου 4777/2021) αμφισβητήθηκε από πλευράς του Δημοσίου, με την αιτιολογία ότι για την ολοκλήρωση της σύνθετης διοικητικής ενέργειας απαιτείται ακόμη η έκδοση των ατομικών πράξεων πρόσληψης των αστυνομικών που θα στελέχωναν τις ΟΠΠΙ και άρα οι ενάγοντες στερούνται προσωπικού εννόμου συμφέροντος εν προκειμένω, λόγω ακριβώς της γενικής και αφηρημένης ρύθμισης που περιέχει μία κανονιστική πράξη, που χαρακτηρίζεται και ως νόμος υπό την ουσιαστική του έννοια.

Στον ισχυρισμό αυτό, τον οποίο το Συμβούλιο της Επικρατείας ορθά απέρριψε ως αβάσιμο, το Ακυρωτικό ανταπάντησε ότι επειδή ακριβώς και οι κανονιστικές πράξεις είναι «εκτελεστές πράξεις των διοικητικών αρχών» (άρθρο 45 Π.Δ. 18/1989), και άρα, παραδεκτά προσβάλλονται με αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του, καλυπτόμενες δε από το γενικό ακυρωτικό τεκμήριο του ΣτΕ, εμπίπτουν στο ρυθμιστικό πεδίο του άρθρου 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος, με την έννοια ότι ο ιδιώτης δύναται να προστατευθεί και έναντι ουσιαστικών νόμων. Το έννομό του συμφέρον, δε, θεμελιώνεται ήδη στη δημοσίευση της επίμαχης πράξεως και η απαίτηση περί ενεστώτος και άμεσου συμφέροντος στη συγκεκριμένη περίπτωση δε σημαίνει την ύπαρξη βλάβης στο πρόσωπο του ενάγοντα (αφού εκ των προτέρων μια γενική και αφηρημένη ρύθμιση σπάνια προκαλεί η ίδια βλάβη) ήδη κατά την έκδοση της πράξης, αλλά, αντιθέτως απλώς την επίκληση ότι ο πρώτος «έχει ιδιότητα ή τελεί σε νομική κατάσταση, η οποία επηρεάζεται από τα επερχόμενα από την κανονιστική πράξη αποτελέσματα», τα οποία, καταλήγει το Δικαστήριο, επέρχονται κατά το συνήθως συμβαίνον με την έκδοση των ακόλουθων ατομικών πράξεων.

Αν κανείς δεχόταν ως βάσιμο τον ισχυρισμό του Δημοσίου, τότε θα οδηγείτο σε κατάφωρη παραβίαση των άρθρων 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος (δικαίωμα σε αποτελεσματική δικαστική προστασία) και 45 του Π.Δ. 18/1989 (ακυρωτικός έλεγχος όλων των εκτελεστών διοικητικών πράξεων), αφού ουσιαστικά θα εξαιρούσε κάθε κανονιστική πράξη από τον ακυρωτικό έλεγχο, με την αιτιολογία της δήθεν ελλείψεως βλάβης στο πρόσωπο του ενάγοντα. Αλλά και εκτός αυτού, μία τέτοια άποψη θα παρέβλεπε και την πρακτική σκοπιμότητα του ζητήματος, αφού, αν στο μέλλον διαπιστωθεί η παρανομία μιας κανονιστικής πράξεως στο πλαίσιο του παρεμπίπτοντος ελέγχου της λόγω εμπρόθεσμης προσβολής ατομικής πράξεως στηριχθείσα στην τελευταία, και, άρα, η ακυρωσία της, τότε θα οδηγούμασταν σε αναπόφευκτη ακυρωσία και των εκδιδόμενων με βάση αυτή ατομικών πράξεων (εν προκειμένω της πράξης διορισμού των αστυνομικών που θα στελέχωναν τις ΟΠΠΙ).

Η άποψη δηλαδή που ακολουθεί παγίως η νομολογία του Ακυρωτικού και ενστερνίστηκε και η ΣτΕ 2046/2022 εξυπηρετεί ασφαλώς και την ασφάλεια του δικαίου. Τελικά, το Δικαστήριο δέχθηκε την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος στο πρόσωπο των εναγόντων φοιτητών, λόγω προφανώς της ιδιότητας τους αυτής, αλλά και των νομικών προσώπων, λόγω συναφών προβλέψεων στο καταστατικό, έκρινε παραδεκτή την άσκηση της αιτήσεως ακυρώσεως, και προχώρησε στην εκδίκαση της υπόθεσης επί της ουσίας.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Πρόδρομος Δαγτόγλου, Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο, 6^η έκδοση, Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα, 2014
• Ευγενία Πρεβεδούρου, Το έννομο συμφέρον ως προϋπόθεση του παραδεκτού της αιτήσεως ακυρώσεως, www.prevedourou.gr, διαθέσιμο εδώ     

---

 

«Συγγνώμη, μακάρι να ήμουν εγώ στη θέση της», ήταν τα πρώτα λόγια κατά τη διάρκεια της απολογίας του 61χρονου συζυγοκτόνου. Είναι άνδρας που μαχαίρωσε μέχρι θανάτου την 56χρονη σύζυγό του, Γεωργία, τον Ιούλιο του 2022 στο Άνω Μαλάκι Ρεθύμνου.

Πιο συγκεκριμένα ο 61χρονος συζυγοκτόνος από το Ρέθυμνο ζήτησε συγγνώμη από το δικαστήριο, τα παιδιά του και τα αδέρφια του. Την ίδια ώρα είπε ότι θα ήθελε να ήταν στη θέση της και αυτή στη δικιά του θέση.

Όσον αφορά στη μεταξύ τους σχέση υπογράμμισε ότι ήταν αγαπημένοι από την αρχή της γνωριμίας τους μέχρι την απόκτηση των παιδιών τους. Ακόμα είπε ότι η άτυχη Γεωργία ότι για καιρό ήταν νευρική και επιθετική απέναντί του αντίθετα αυτός τη λάτρευε ότι και αν του έλεγε καθώς δεν είχε τη δύναμη να την στεναχωρήσει.

Αναφερόμενος στα γεγονότα εκείνης της ημέρας ισχυρίστηκε, ότι είχε πει και στους αστυνομικούς, πως εκείνη του επιτέθηκε πρώτη φραστικά και αργότερα του πέταξε ένα πιάτο. Τότε πήρε το μαχαίρι και έγινε ό,τι έγινε. «Τα έχασα. Θόλωσε ο νους μου. Δεν ήξερα τι έκανα», είπε συγκεκριμένα.

Μετά το τέλος της απολογίας του κατηγορούμενου, θα ακολουθήσουν οι αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης κατηγορίας και πολιτικής αγωγής, καθώς και της εισαγγελέως της έδρας.

«Παντού υπήρχαν αίματα»

Υπενθυμίζεται ότι κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας χθες (11.12.2023) κατέθεσε ο αστυνομικός που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος. Όπως είπε χαρακτηριστικά, παντού υπήρχαν αίματα, ενώ κατά την έρευνα δεν βρέθηκαν ματωμένα ρούχα.

Στη συνέχεια ενώπιον του δικαστηρίου η αδερφή της άτυχης Γεωργίας κατέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι 61χρονος ζήλευε την 56χρονη και την καταπίεζε. Την ίδια ώρα ανέφερε ότι η αδερφή της ήταν αποφασισμένη να χωρίσει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ήδη έχουν καταθέσει εμπειρογνώμονες, αλλά και τα παιδιά της άτυχης γυναίκας. Ο μικρός γιος είπε ότι η μητέρα του ήταν άψογη και ότι ο 61χρονος ήταν ένας καλός πατέρας.

Κατά την πρώτη ημέρα της δίκης μέσα σε έντονα φορτισμένο κλίμα η κόρη της 56χρονης σε δηλώσεις που έκανε στους δημοσιογράφους ζητά ο πατέρας της να καταδικαστεί με τη μεγαλύτερη ποινή χωρίς αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού, καθώς όπως τονίζει «οι γυναικοκτονίες δεν είναι απλά εγκλήματα του ποινικού κώδικα».

Το χρονικό

Ήταν 31 Ιουλίου του 2022 όταν η 56χρονη Γεωργία βρέθηκε μέσα σε μια λίμνη αίματος δολοφονημένη από το χέρι του συζύγου της.

Σύμφωνα με πληροφορίες του cretapost, η άτυχη γυναίκα ζήτησε από τον τότε 60χρονο να χωρίσουν με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένας τεράστιος καβγάς μέσα στο σπίτι τους σε χωριό του δήμου Ρεθύμνου.

Τα πράγματα ξέφυγαν και ο συζυγοκτόνος πήρε ένα μαχαίρι και της έκοψε το λαιμό, ενώ στη συνέχεια έφυγε από το σπίτι.

Ο ίδιος λίγη ώρα αργότερα πήρε τηλέφωνο τον γιο του και του ανέφερε ότι σκότωσε τη μητέρα του.

Ο γιος του ζευγαριού πήρε το 100 και ανέφερε πως «ο πατέρας μου σκότωσε τη μητέρα μου».

Οι αρχές έσπευσαν στο σημείο και ξεκίνησαν τις έρευνες, ενώ παράλληλα εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του δράστη.

Ο δολοφόνος, λίγη ώρα αργότερα, πήγε στην υποδιεύθυνση Ασφαλείας Ρεθύμνου και παραδόθηκε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Διακοπή για τις 7 Δεκεμβρίου πήρε η εκδίκαση της έφεσης του καθ’ ομολογίαν δράστη της δολοφονίας του κτηνοτρόφου Δημήτρη Γραικού στη Θεσσαλονίκη. Στη δικαστική αίθουσα επικράτησε ένταση από την οικογένεια του θύματος προς τον κατηγορούμενο.

Η δίκη για τη δολοφονία του κτηνοτρόφου Δημήτρη Γραικού στη Θεσσαλονίκη, συνεχίστηκε με τις καταθέσεις της οικογένειας του νεκρού κτηνοτρόφου, της συζύγου του κατηγορούμενου και του αυτοκινητιστή που μετέφερε το χώμα στην κτηνοτροφική μονάδα του καθ’ ομολογίαν δράστη το απόγευμα του εγκλήματος.

Όπως αναφέρει το ThessToday.gr, ο αυτοκινητιστής Χαριζάνος Τρίπκος, το πρώτο άτομο που συναντήθηκε με τον κατηγορούμενο λίγο μετά τη δολοφονία του κτηνοτρόφου, επιβεβαίωσε όπως και στην προηγούμενη κατάθεσή του, ότι είχε μία χαλαρή 20λεπτη συζήτηση για άσχετα θέματα με τον καθ’ ομολογίαν του δράστη, ο οποιος – όπως είπε – ήταν χαλαρός και άνετος, χωρίς να βιάζεται να τον διώξει από τον στάβλο. Σε ερώτηση για το αν χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι, ο ίδιος αποφάνθηκε πως «μπορεί και ναι, αλλά δεν μπορώ να το ξέρω».

Ακολούθησε στο βήμα των μαρτύρων η σύζυγος του κατηγορουμένου, η οποία κατέθεσε για το πώς έμαθε για την υπόθεση από τον σύζυγό της:

«Μου είπε ότι με κρατούν στην Ασφάλεια, ως ύποπτο για την υπόθεση Γραικού. Μας είπε ότι τον χτύπησε. Ότι τσακωθήκανε, λογομαχήσανε, του έδωσε δύο σφαλιάρες, του έμεινε στα χέρια και τον έθαψε. Δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι τον σκότωσε και δε θεωρώ ότι τον σκότωσε», υποστήριξε.

«Έχω ακόμη σημάδια από τα χτυπήματά του»

Στη συνέχεια κατέθεσε ο συνταξιούχος που ξυλοκοπήθηκε από τον κατηγορούμενο το 2018 για μία θέση πάρκινγκ:

«Έβαλα το αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι μου και στο κρεοπωλείο στα Φλογητά και όταν πήγα να το πάρω βγήκε από το κρεοπωλείο ο κατηγορούμενος και μου είπε επιτακτικά ”πάρε το”. Του είπα θα το πάρω μόλις βρω εδώ κοντά πάρκινγκ. Με χτύπησε με τα χέρια και με τα πόδια, σε όλο το σώμα. Σε δύο δάχτυλα έχω ακόμη σημάδι. Του έκανα μήνυση, είναι από τους ανθρώπους που δεν θα ήθελα με κανένα τρόπο να είναι στη ζωή μου», κατέθεσε ο μάρτυρας.

Η δίκη θα συνεχιστεί στις 7 Δεκεμβρίου με τη συνέχεια της κατάθεσης του συνταξιούχου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ