ΗΝέα Φιλαδέλφεια δεν είναι άλλη μια γειτονιά της Αθήνας, αλλά μια πόλη ξέχωρη –μη σου πω και μια χώρα– που σε τίποτα δεν μοιάζει με την υπόλοιπη πρωτεύουσα. Με δρόμους που, σαν ακτίνες φωτεινού ήλιου, ξεκινούν από την πλατεία της, η Ν. Φιλαδέλφεια χτίστηκε κάπου ανάμεσα στο ’23 και το ’27 από την Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων, στα πρότυπα μιας αγγλικής κηπούπολης. Και αυτή την ιδιαιτερότητα τη νιώθεις σε κάθε σου βήμα ανάμεσα σε μαγικούς κήπους, πρασιές, ένα δροσερό, τροφαντό, υγιές πράσινο, λεμονιές, μπουκαμβίλιες, που σαν κάδρο-φωτοστέφανο ευτυχίας, πλαισιώνει κάθε δραστηριότητα της γειτονιάς.

Μετά τους σεισμούς του 1999 ο οικισμός χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός, με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεσαι πλέον ποιο είναι το νεόδμητο και ποιο το παλιό προσφυγικό με τη χαρακτηριστική κεραμοσκεπή. Οι προσφυγικές πολυκατοικίες του Άρη Κωνσταντινίδη, τα μπαουχάους απομεινάρια των κλωστηρίων Τεγόπουλου και της εριουργίας Μπριτάννια, τα σπίτια εκλεκτικιστικού στιλ, μοναδικές αρχιτεκτονικές της δεκαετίας του ’50 και του ’60, κήποι και πάλι λουλούδια όπου και να γυρίσεις, μέχρις εκεί που αρχίζει η ζωή των καφέ της Δεκελείας.
Και πάνω απ’ όλα το Άλσος, 500 στρέμματα πεύκα και μια λίμνη τοπίου ευρωπαϊκού – κάποτε εδώ φύτεψε το 1914 το πρώτο δέντρο η βασίλισσα Σοφία.
Εδώ η παλιά Αθήνα έσπευδε ενθουσιώδης να εορτάσει την Πρωτομαγιά με πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Ο νυν Φιλαδελφιώτης πασών των ηλικιών εδώ σουλατσάρει και παίρνει καθημερινά τον αέρα του, εδώ αθλείται, εδώ κάνει τζόκινγκ, άσχετα αν μετά θα επιδοθεί σε γενναίες ατασθαλίες με πολίτικες νοστιμιές, παγωτό καϊμάκι και Άδανα κεμπάπ. Ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Ιονικό, η γειτονιά το «εν σώματι υγιεί» το έχει στο κύτταρό της, πουθενά αλλού δεν θα δεις τόσους δρομείς, τόσους αθλούμενους, τόσους φροντίζοντες την καλή τους φόρμα. Στο καινούργιο γήπεδο της ΑΕΚ, τιμή, αξιοθέατο και καμάρι, μπορεί να σε διχάσει η αισθητική του μεταλλικού αετού στην είσοδο, αλλά όπως και να ’χει θα σε εντυπωσιάσει και μετά θα συγκινηθείς κιόλας γιατί σαν να ηχούν εντός σου χιλιάδες ιαχές ενός συλλόγου ιστορικού, θρησκεία, μνήμη, παλιές και καινούργιες πατρίδες αδελφωμένες στο ίδιο λάβαρο.
Προσφυγική γειτονιά που τίποτα δεν θα σου θυμίσει από τη μιζέρια του ξεριζωμού, μόνο πολιτισμό, φανατικά πολίτικη κουζίνα, αισθητική, ομορφιά, νοστιμιά και εγκαρδιότητα. Γενναιόδωρη σαν μεγάλη μερίδα κεμπάπ με τα όλα της, η Φιλαδέλφεια ξέρει να ζει χαλαρά και συ έχεις κάθε λόγο να δανειστείς τις καλοκαιρινές δροσιές και τους παραδεισένιους κήπους της που κρύβουν αυτούσια τη γεύση της Λωξάντρας.

Το σουβλάκι και το κεμπάπ (που εδώ είναι θρησκεία)

Η Νέα Φιλαδέλφεια το κεμπάπ το έχει στο μικρασιάτικο αίμα της. Το σουβλατζίδικο στη Ν. Φιλαδέλφεια, δεν είναι αυτό το απλό που ξέρουν οι γειτονιές της Αθήνας. Εδώ, οι αλυσίδες της υπόλοιπης πόλης δεν φτουράνε, για την ακρίβεια, κλείνουν μόλις ανοίξουν. Το φιλαδελφιώτικο κεμπάπ έχει τη δική του ιστορία και την εμπιστεύεσαι γιατί έχει γράψει χιλιόμετρα στα κάρβουνα.

Προύσης 5, 2102523720

Ο Δήμος, με ιστορία από το 1980 και από τον παππού στον εγγονό, φαίνεται πως έφερε το ντεκόρ και την αναπαλαίωση στα γούστα της νέας εποχής, Εδώ, ο Νεοφιλαδελφιώτης θα έρθει για τη σκεπαστή πίτα του με γύρο, τζατζίκι, πατάτα και όλα τα συμπαρομαρτούντα, το τραγανό τηγανητό κολοκυθάκι και την τραγανή φέτα σε φύλλο με μέλι και μαυροσούσαμο. Έχει και σούβλες με κοκορέτσι, κοντοσούβλι και τυλιχτά και κεμπάπ, μπριζολάκια, πανσετάκια και τα όλα μιας ψησταριάς.
Σάρδεων 4, 2102524240

Το Hamam, από τα μοντέρνα στην όψη, αυτά που προτιμούν οι παρέες των νεότερων για μια έξοδο που συνδυάζει το γιαουρτλού, το ντονέρ κεμπάπ από μοσχαρίσιο και αρνίσιο κιμά, το κεμπάπ Καισαρείας που ζυμώνεται με κασέρι και το σουτζούκι με φέτα με μια νέας κοπής σαλάτα με μανούρι, κοτομπέικον ή ένα βίγκαν τυλιχτό. Θα το ξεχώριζα για τους γύρους του, αλλά και τα ψητά «της βέργας», όπως το λουκούμι μοσχαράκι γάλακτος με τις πατάτες και τη σος μουστάρδα.
Βρυούλων & Π. Ιωακείμ 34, 2102517521

Το Twist East η γειτονιά το προτιμά για τα «τσεπάκια» του, την παραδοσιακή αρμένικη πίτα που γεμίζει με φελάφελ, κεμπάπ, μπριζολάκι, μελιτζανοσαλάτα και λοιπές σος, αλλά και για το κεμπάπ του.
Πλ. Πατριάρχου, Βρυούλων 1, 2102583741

Ο Μπαρμπαλιάς με παραδοσιακό, αφράτο κεμπάπ πάνω σε πίτες, με ψητή ολόκληρη ντομάτα και πιπεριά, το κρεμμύδι και τον μαϊντανό του, παστουρμαλί με σπιτίσιο φύλλο, καραμανλίδικος παστουρμάς, δίκανο κεμπάπ, σαγανάκι με σουτζούκι, κασερλί κεμπάπ, τυλιχτά, σουβλάκι και κεμπάπ και από μοσχάρι, λαχματζούν, τηγανητές πατάτες με αυγά, παστουρμά και σουτζούκι (ω, ναι!), όλα ψήνονται τη στιγμή της παραγγελίας. Κλείσιμο πολίτικο με κιουνεφέ, καζάν ντιπί και παγωτό εκμέκ!
Σμύρνης 23, 2102525444

Η νοσταλγική γοητεία του Cine Alsos

Οι μεγαλύτεροι, με έναν καημό στο μάτι, θα σου μιλήσουν για το σινέ του Άλσους, το Νινάκι, με το χαλικάκι κάτω, τα νυχτολούλουδα στους τοίχους και το φοβερό καλαμάκι που σε περίμενε έξω, μετά το χάπι εντ της ταινίας. Ωστόσο, δεν βλέπω τον λόγο να λυπηθείς, όταν η ιστορία του συνεχίζεται, ίσως χωρίς χαλικάκι αλλά με το ίδιο ντεκόρ και τα εντυπωσιακά, πανύψηλα δέντρα του άλσους να ορθώνονται σαν χολιγουντιανό σκηνικό πίσω από την οθόνη. Το Σινέ Άλσος για τον βέρο Νεοφιλαδελφιώτη Κώστα Χατζηδημητρίου είναι κάτι παραπάνω από το σπίτι του τα τελευταία 33 χρόνια. Με τα χέρια του έχει διαμορφώσει ένα Σινέ ο Παράδεισος, ολοκάθαρο, αστραφτερό, φροντισμένο και με ταινίες πρώτης προβολής, χωρίς να αλλοιώσει την ψυχή του παλιού σινεμά. Ταινίες με πίτσα, χοτ ντογκ και φρόζεν κοκτέιλς, με νάτσος και ποπ κορν στο τραπεζάκι πλάι σου.
Λ. Δεκελείας 152, 2102583133

Τα Αμπελάκια, εστιατόριον με πείρα από το 1930

Οικογενειακή ταβέρνα, εστιατόριο, καντίνα του κάθε εργένη, αποκούμπι της νοικοκυράς που δεν πρόλαβε να μαγειρέψει, αλλά και θέατρο και μνήμη των ξεχωριστών στιγμών κάθε οικογένειας στη Φιλαδέλφεια, τα Αμπελάκια θα σε κερδίσουν με την τεράστια σάλα τους και την πρόσφατη, καλαίσθητη ανακαίνιση, με τα παλιά βαρέλια και το ξύλινο πάτωμα. Εμένα, με εντυπωσίασαν τα γεμιστά που έτρωγε ο μοναχικός συνταξιούχος, σε ένα γωνιακό τραπέζι. Αυτή η ντομάτα, από την όψη της κιόλας, με έπεισε για το άρτιο της εκτέλεσης. Σαν το γεμιστό της γιαγιάς μου, που ήταν Πολίτισσα. Ανοιχτή, πεντακάθαρη κουζίνα, μπροστά η προθήκη με τα φαγητά. Μη φανταστείς τίποτα τεράστιο, όσα οφείλει να χωρά ένα καλομαγειρεμένο μενού της εποχής, ισορροπημένο, όπως το ήθελε η παλιά οικογένεια που ήξερε να τρώει νόστιμα αλλά και σωστά. Με το κρέας, το ψαράκι, το όσπριο, το λαδερό του, σε γενναιόδωρες μερίδες, ποιοτικό και οικονομικό.
Ένα εστιατόριο που έρχεται από παλιά και δεν λησμονεί: το ψητό μοσχαράκι νουά, τα σμυρνέικα σουτζουκάκια, το γιουβετσάκι, αλλά και την ορφανή μακαρονάδα με λεμονάτη σάλτσα από ψητό.
Πλ. Ελευθερίου Βενιζέλου 16, 2102511634

Ο θείος Φάνης και οι πίτες του

Ο πρωινός καφές στη Φιλαδέλφεια συνοδεύεται οπωσδήποτε με τυρόπιτα από τον Θείο Φάνη, τον πρωτομάστορα μιας οικογενειακής βιοτεχνίας, που ήρθε από τη Σμύρνη το ’22. Οι Μικρασιάτες έχουν παράδοση στο φύλλο και αυτή τη διαφορετικότητα τη νιώθεις από την πρώτη μπουκιά μιας τυρόπιτας ζυμωτής με 4 τυριά, μιας σφολιάτας με κιμά, την εξαιρετική φλογέρα, αλλά και το πεϊνιρλί του με τον κιμά
Όλες οι νοικοκυρές της συνοικίας από αυτόν αγοράζουν τη σφολιάτα και την κουρού για τις πίτες τους, και αν φτάσεις ως εδώ αξίζει να πάρεις κι εσύ το ωραίο φύλλο αφού κάλλιστα συντηρείται στην κατάψυξη.
Εθν. Αντιστάσεως 93, 2102583278

Δύο ζαχαροπλαστεία που από μόνα τους αξίζουν να σε φέρουν ως εδώ

Όταν ήμουν μικρή, όλη η παλιά Αθήνα, με τις μεγάλες ζέστες κατέβαινε για παγωτό στην πλατεία της Φιλαδέλφειας, στον Τίλλα και τον παλαιό Κανάκη, αφού η συνοικία φημιζόταν για τη δροσιά, αλλά και για το πολίτικο παγωτό της. Εκείνα τα χρόνια, εμένα με συγκινούσε πιο πολύ από τον ντοντουρμά το εντυπωσιακό σιντριβάνι της παλιάς πλατείας. Πια το σιντριβάνι δεν υπάρχει, ούτε η παλιά Αθήνα, όμως το παγωτό είναι το ίδιο, συγκινητικό, βαθιά νοσταλγικό, μια παράδοση που καβατζώνει έναν αιώνα ζωής, χωρίς καμιά έκπτωση, καμιά παραχώρηση. Απλά μοναδικό!

Ο Τίλλας
Απόγευμα και όλα τα τραπεζάκια του Τίλλα είναι γεμάτα κόσμο, αλλά και γλυκά. Το απογευματινό γλυκό στο ζαχαροπλαστείο είναι μια συνήθεια που έχουμε πια ξεχάσει, όχι όμως και η Ν. Φιλαδέλφεια που συνεχίζει, όπως και η Πόλη, να συνοδεύει τον απογευματινό της ελληνικό με εκμέκ με κρέμα μαστίχας, βυζαντινό σάμαλι και πολίτικο προφιτερόλ. Διόλου τυχαίο, ο ιδρυτής Ιωάννης Σεβαστόπουλος είχε ζαχαροπλαστείο στην Ταξίμ, πριν έρθει στη Ν. Φιλαδέλφεια το 1964. Σήμερα, η λεπτοκαμωμένη, τρισεύγενη εγγονή Αγγελική μόλις πήρε το τιμόνι ενός μαγαζιού που παραμένει κομμάτι ιστορίας, αναλλοίωτο στην όψη αλλά και τη νοστιμιά του. Τα ίδια αγνά υλικά φτιάχνουν το καζάν ντιπί, τα πολίτικα κρουασάν με καρύδι και σοκολάτα, το κεσκιούλ, το βυζαντινό σάμαλι, το εκμέκ κανταΐφι, το μαλεμπί, το ρυζόγαλο φούρνου, αλλά και τα μοναδικά παγωτά – ναι, υπάρχει ακόμη Σικάγο σ’ αυτή τη ζωή, όπως και εξαιρετικό καϊμάκι και σορμπέ φράουλα που σερβίρονται με χειροποίητο γκοφρετάκι. Ένα ταξίδι στην Πόλη του ’50, στην αιώνια γλυκιά Πόλη και ένας κήπος στα μετόπισθεν, σαν σκηνικό της Εδέμ, να σε κάνει να νιώσεις ουρί του παραδείσου.
Πλ. Πατριάρχου 10, 2102514077

Το Συντριβάνι
Μην μπερδευτείς με τη μοντέρνα κοψιά του που θυμίζει νιου έιτζ πατισερί. Ό,τι συμβαίνει στο εργαστήρι του Αντώνη Κανάκη έρχεται από το πιο βαθύ πολίτικο παρελθόν και φτιάχνεται με τα πιο αγνά υλικά. Το μαστιχωτό καϊμάκι και το σορμπέ με ολόφρεσκες φράουλες θα σε στοιχειώνουν για καιρό. Με τα κοκάκια, τα σουδάκια και τα μπαμπαδάκια θα επιστρέψεις στην παιδική σου ηλικία –πόσο έχει εξαφανιστεί το σωστό κοκ στις μέρες μας!–, το εκμέκ του ένα αριστούργημα. Αν νοσταλγείς την αυθεντική σεράνο, σοκολατίνα, αμυγδάλου, το εκλέρ και το ποντικάκι, καλώς ήρθες, σου έχουμε το real thing! Μαζί τους και όλα τα γλυκά ταψιού, το τσουρέκι και τα πολίτικα τσατάλια και λοιπά μπατόν σαλέ στην απόλυτη εκδοχή τους.
Μαραθώνος & Ειρήνης 4, 2102518152

Τα μεζεδοπωλεία

Η Νέα Φιλαδέλφεια αγαπά ιδιαίτερα τα μεζεδοπωλεία και αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο. Η προσφυγική παράδοση, τον μεζέ αλλά και τη μεζεδοκατάσταση που μοιράζει γέλια και χαρές πάνω από πολλά μικρά πιατάκια, την έφερε μαζί της από τις χαμένες πατρίδες. Και όλα τα μεζεδοτραπέζια της γειτονιάς τιμούν το γιαουρτλού, τα ντολμαδάκια, το λαχματζούν, το ιτσλί και το κεμπάπ ακόμη και όταν η ανανέωση σηκώνει τη δική της παντιέρα με καμιά ρόκα-παρμεζάνα.

Το Μικρασιάτικο
Πίσω από τη φρέσκια πρόσοψη, μαγειρεύει με την καρδιά του την παράδοση: χιουνκιάρ, σουτζουκάκια, μαντί και παστουρμαλί, Άδανα κεμπάπ, κους μπασέ φιλετάκια χοιρινά μαριναρισμένα στη σχάρα, ιτσλί και κεφτεδάκια, κοινώς από το τραπέζι των πειρασμών θα σηκωθείς σκασμένος, ιδιαίτερα μετά το εκμέκ παγωτό, το καζάν ντιπί και το κιουνεφέ. Υπάρχει και ψαράκι της σχάρας και απλά ψαρομεζεδάκια αν αντισταθείς και διαλέξεις πιο κομψά και συγκρατημένα.
Προύσης 12, 2102510007

Οι Μέλισσες
Aπό τα παλαιότερα και αγαπημένα της γειτονιάς, οι Μέλισσες είναι το κλασικό ραντεβού για τον μεζέ όπως μας τον έμαθαν τα πρώτα μεζεδοπωλεία, κλασικό. Όπως λέμε καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, μπουγιουρντί με σουτζούκι και πλευρώτους στη σχάρα, αλλά και πιο μοντέρνο, αν σου λέει κάτι η σαλάτα με ψητό ταλαγάνι, καρύδια και μπαλσάμικο. Γενναιόδωρα και πληθωρικά πιάτα, μπόλικη πολίτικη παράδοση, πατάτες τηγανητές με τη φλούδα τους και σος φέτας, τηγανιές, νοσταλγικό μοσχαράκι με μανιτάρια και κρέμα γάλακτος, κοτόπουλο στο πήλινο και αρκετές ετικέτες από εμφιαλωμένα καλά τσίπουρα.
Τρυπιά 39, 2102520566

Bocas meze
Μεζεδοπωλείο ισπανοελληνικό, το πρώτο με σεφ αναγνωρισμένο, τον Μίλτο Αρμένη, που συνδυάζει τις δυο πατρίδες καταγωγής του. Μεζές πληθωρικός για πείνες επικές, βγαλμένες από τον ξυλόφουρνο, κάπου ανάμεσα στην αλέγκρα Κέρκυρα και τη χώρα των Βάσκων, σε ένα μαγαζί πολύχρωμο, πεντάμορφο και έξω καρδιά, με αισθητική που θα χαιρόταν η Φρίντα (Κάλο). Το κοντινό μποστάνι στους Αγ. Αναργύρους προμηθεύει ό,τι μπορεί από πρώτη ύλη, αυγά και βιολογικά λαχανικά. Γαρδούμπα από γαρίδα, γαύρος τηγανητός σε κρούστα από σουσάμι, σουτζουκάκια τόνου με κρέμα από πατάτα, ισπανική τορτίγια που αλλάζει γεύσεις, ισπανικό χοτ ντογκ με μοσχαράκι παστιτσάδο και κρέμα γραβιέρας, ένας νέος, πειραματικός και δημιουργικός μεζές – η γειτονιά σε νέα τροχιά.
Προύσης 13, 2102580908

Μίστερ Λουκιδέλης
Ένα κομμάτι αδιάλειπτης ελληνικής ιστορίας, που ξεκινά το 1924, όταν πρόσφυγες από την Αγιάσο, οι Λουκιδέληδες ανοίγουν εδώ την μπακαλοταβέρνα που θα αντέξει τέσσερις γενιές στα ίδια χέρια. Τρεις χώροι και μια κουζίνα, ξεκινάς από το χειμωνιάτικο υπόγειο, μουσειακό δείγμα παραδοσιακού κουτουκιού, με τα βαρέλια, τη στοά Καζαντζίδη –που υπήρξε φαν του μαγαζιού–, τα μεμοραμπίλια, φανέλες και συλλεκτικά παραφερνάλια του ομίλου της ΑΕΚ, όλοι οι παίχτες και τα στελέχη έχουν περάσει από εδώ, μαζί και ο Αυλωνίτης που γύρισε εδώ την «Κυρία Δήμαρχο» με τη Βασιλειάδου, εδώ παρουσιάστηκε και το «1968» του Τάσου Μπουλμέτη, που εξιστορεί τα κατορθώματα της ομάδας. Μόλις ανοίξει ο καιρός, το μαγαζί μετακομίζει στον πεζοδρόμιο της πλατείας, άρωμα γειτονιάς, με τις γάτες, τα πιτσιρίκια με τα ποδήλατα, και απέναντι μια καινούργια αίθουσα για τις μεγάλες κομπανίες.
Ο Στέλιος Λουκιδέλης είναι μορφή της συνοικίας, ο τύπος που όλοι γνωρίζουν προσωπικά, ένα κομμάτι της ζωής τους και ο άνθρωπος που κάθε χρονιά, γεμίζει ακόμη τα βαρέλια του με ρετσίνα. Γεύσεις καθαρές και απλές, αμελέτητα τραγανά στο τηγάνι, σαλιγκάρια στιφάδο, υπέροχα κεφτεδάκια με μπόλικο δυόσμο, μερακλίδικη χωριάτικη, τραγανή τυρόπιτα Μυκόνου με το τυρί να λιώνει σαν κρέμα, από τα πιο νόστιμα ντολμαδάκια με αμπελόφυλλο, σκοπελίτικη τυρόπιτα και ζουμερά, άψογα ψημένα όλων των λογιών τα κρεατικά παρέα με αληθινές πατάτες. Η ταβέρνα όπως την αγαπήσαμε, αθάνατη και τιμιότατη.
Γ. Παπανδρέου 79, Ν. Φιλαδέλφεια, 2102510659

Και ένα άχαστο μπαράκι με ιστορία

Κατακόκκινη διάθεση γαλλικού καμπαρέ ή μπαρόκ μπουντουάρ, βελούδινοι άλικοι καναπέδες, ένα κόζι πατάρι που σου βάζει πονηρές ιδέες στο μυαλό, αγαπημένες κούκλες του Μάπετ Σόου, το Β-KOUTI είναι το αγαπημένο στέκι του βέρου Φιλαδελφιώτη. Χαλαρό, χωρίς πόζα και ύφος, σέξι και παθιασμένο, αξίζει να το επισκεφτείς μόνο και μόνο για το μοναδικό σκηνικό του, αλλά θα λατρέψεις και τα κοκτέιλ του και τις swing νότες του με κάποιες σπάνιες ελληνικές εκτελέσεις.
Το πιο παλιό μπαρ της γειτονιάς παραμένει φανατικά επίκαιρο.
Βρυούλων 20, 2102527337

Πηγή : https://www.athensvoice.gr

<p>The post Νέα Φιλαδέλφεια: Η εξοχή της Αθήνας first appeared on Allgood.gr.</p>

Για έναν απλό επισκέπτη της περιοχής θα είναι μία από τις πολλές ταβέρνες που μπορείς να
παρατηρήσεις, ειδικά σε μία περιοχή στην οποία κατοικεί αρκετός πληθυσμός και είναι
πυκνοκατοικημένη.

Για τους μόνιμους δημότες της περιοχής όμως, ο Μανώλης είναι κάτι παραπάνω από μία
οικογενειακή ταβέρνα: είναι κοινό σημείο αναφοράς, γαστρονομική εμπειρία η οποία κουβαλά
δεκαετίες ολόκληρες, καθώς μαγειρεύει και προσφέρει φαγητό από το μακρινό 1974 μέχρι
σήμερα.

Ο Μανώλης είναι μία από τις ιστορικότερες ταβέρνες του αγαπημένου Χαλανδρίου, η οποία
αρνείται να υποκύψει στην πίεση της νεο -ταβέρνας και παραμένει ταβέρνα βαθιά
παραδοσιακή.

Στην ταβέρνα του Μανώλη δεν υπάρχει τίποτα προψημένο, όλα προετοιμάζονται εκείνη τη
στιγμή που τα παραγγέλνει ο πελάτης. Οι ιδρυτές της Μανώλης και Σπυριδούλα,
αναλαμβάνουν τα πάντα στο μαγείρεμα των πιο εκλεκτών εδεσμάτων; ο Μανώλης ειδικεύεται
στο ψήσιμο του κρέατος, ενώ η κυρία Σπυριδούλα φτιάχνει παραδοσιακές πίτες, όπως
σπανακόπιτες και τυρόπιτες.

Αυτό που διαφοροποιεί τον Μανώλη από τις υπόλοιπες ταβέρνες του είδους, είναι το γεγονός
ότι σε αυτή δεν αισθάνεσαι πελάτης, αλλά ένας καλεσμένος σε ένα σπίτι φιλικού προσώπου.
Πώς μπορείς να μη διακρίνεις αυτή τη φιλικότητα, όταν συγκροτήματα παγκοσμίου εμβέλειας
έχουν απολαύσει τα πιάτα της κυρίας Σπυριδούλας; από τους Depeche Mode, μέχρι τους
Erasure και τους Him, ουκ ολίγοι ροκ αστέρες επιθύμησαν να γλυκάνουν τον ουρανίσκο τους με
λατρεμένα Ελληνικά εδέσματα και ξεχώρισαν τον Μανώλη για τη νοστιμιά, την απλότητα και
την τεχνική του.

Ο Μανώλης φημίζεται για τα μπιφτέκια του, τα οποία λιώνουν στο στόμα, τα ψάρια του και τη
μακρά παράδοση που έχει στα κρεατικά. Στα ορεκτικά, ευχαριστιέσαι τηγανητή πατάτα στο
χέρι, όπως και φρεσκοκομμένες σαλάτες.
Η οικογένεια Γερανιού γνωρίζει πώς να περιποιείται τους ανθρώπους που επιλέγουν το μαγαζί
τους, τιμώντας την εμπιστοσύνη τους.

Μέσα σε μία ζεστή ατμόσφαιρα, γλυκό κόκκινο κρασί και σπιτικές νοστιμιές, δημιουργείται ένα φιλικό κλίμα που θυμίζει τα παραδοσιακά οικογενειακά μας τραπέζια την Κυριακή.
Μία οικογενειακή επιχείρηση που σίγουρα κέρδισε το στοίχημα, αφού ακόμα κρατάει την
εμπιστοσύνη του κοινού και περνάει στην επόμενη γενιά.

Η οικογένεια Γερανιού θα προσπαθεί πάντα να ικανοποιεί ακόμα και τον πιο απαιτητικό
πελάτη, τον πιο ενημερωμένη γευσιγνώστη, ξυπνώντας του μνήμες από παραδοσιακές γεύσεις
που δε χαρακτηρίζονται μεν από την πολυπλοκότητα σύγχρονων πιάτων γκουρμέ. Αλλά
κερδίζουν με την απλότητα και την αγάπη που είναι φτιαγμένα.

Επιμέλεια άρθρου : Μαρία Σκαμπαρδώνη

<p>The post Ο Μανώλης στο Χαλάνδρι είναι η ταβέρνα που δεν έχει ανταγωνιστή first appeared on Allgood.gr.</p>

στα πλαίσια των δράσεων ”ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ”

Το Κέντρο Έρευνας Νεότερης Ιστορίας (ΚΕΝΙ) του Παντείου Πανεπιστημίου σας προσκαλεί σε ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ και ΕΚΔΗΛΩΣΗ για την ιστορία της Καλλιθέας

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 2024

10 Π.Μ.: ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ (Αφετηρία Πεζόδρομος Παντείου)

12:30 ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΙΝ/ΦΟ ”ΚΑΛΥΨΩ” ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ με τους :

Νικολίνα μυωφά (γεωγράφο, Χαροκόπειο Παν/μιο)

Κωνσταντίνα Κάλφα (Ιστορικό της αρχιτεκτονικής, ΑΣΚΤ)

Λάμπρο Μπαλτσιώτη (ιστορικό, Πάντειο Παν/μιο)

Ελένη Κυραμαργιού (ιστορικό, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών)

Κατερίνα Καντιώτου (ιστορικό, Πάντειο Πανεπιστήμιο)

&

την ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ-ΤΖΙΤΖΙΦΙΩΝ 

<p>The post ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑ first appeared on Allgood.gr.</p>

τους  φίλους και συντελεστές του all good

Βασίλης Μουντάκης

Ο δημιουργός

<p>The post Καλή χρονιά στους απανταχού Έλληνες first appeared on Allgood.gr.</p>

Είναι εκείνη η εποχή που πολλές οικογένειες είχαν βρει καταφύγιο στις
πολυκατοικίες, οι οποίες αποτελούσαν την καθημερινή ζωή των πολιτών.
Στην καρδιά της Αθήνας, η Πλάκα ξεχωρίζει για την αυθεντικότητά της.

Οι πολυκατοικίες της εποχής εκπέμπουν μια αίσθηση οικειότητας, όπου οι γείτονες
γνωρίζουν τα πρόσωπα και τις ιστορίες ο ένας του άλλου. Ο καθένας έχει τη δική του
ιστορία, και τα παράθυρα ανοιχτά είναι πύλες για τον ήλιο και τη ζωντάνια που
έρχονται να χαρίσουν φως στα σπίτια.
Τα απογεύματα είναι η ώρα που η Πλάκα ξυπνά. Οι καρέκλες βγαίνουν στο
πεζοδρόμιο, δημιουργώντας ένα χορό ανθρώπων που ανταλλάσσουν γνωστικά και
γέλια. Η αίσθηση της κοινότητας είναι δυνατή και παντού αισθάνεσαι τον παλμό της
ζωής.
Τα αρώματα της Πλάκας είναι ένας ουρανίσκος γεμάτος γιασεμί, βασιλικό και
δυόσμο. Κάθε γωνιά εκπέμπει μια μοναδική μυρωδιά, συνθέτοντας έναν αέρα από
γαστρονομία, παράδοση και θετική ενέργεια.
Κατά τα βράδια, η Πλάκα αλλάζει χρώμα. Η ψυχή της αγαλλιάζει από την μυρωδιά
του νυχτολούλουδου, και οι κάτοικοι βυθίζονται σε έναν κόσμο ονειροπόλησης. Οι
κουβέντες στα παγκάκια συνεχίζονται με τον ήχο των χαμηλών νοτών από τα
μπουζούκια, που αναδύονται από τις ταβέρνες.
Σε εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι μοιραζόντουσαν όχι μόνο τη χαρά, αλλά και τη
λύπη. Η πείνα, ο καημός και το όνειρο συνέδεαν τις οικογένειες, και η κοινότητα
αναδύονταν ως δυναμικός παράγοντας που ενώνει τις ψυχές.

Στην Πλάκα και στις πολυκατοικίες της Αθήνας, η ζωή ήταν πιο αργή, πιο
ανθρώπινη. Το καθημερινό βήμα της πόλης χορεύει στις νότες του παρελθόντος, μια
εποχή που αφήνει το ίχνος της στη σημερινή Αθήνα, ως μια πόλη που φιλοξενεί την
ιστορία της με αγάπη και σεβασμό.

Γεώργιος Α. Αντωνίου
Πιστοποποιημένος Ασφαλιστικός Πράκτορας
Ισόβιο μέλος Limra International

<p>The post Δεκαετία του ’50: Ένα Ταξίδι στην Πλάκα και τις Πολυκατοικίες της Αθήνας first appeared on Allgood.gr.</p>

Η ώρα της αποκάλυψης έφτασε και το πρώτο Sport Urban Vehicle της Alfa Romeo θα αποκαλείται “MILANO”, ένα όνομα με τεράστια ιστορική αξία για την μάρκα.

Τον Απρίλιο του 2024 η Alfa Romeo θα παρουσιάσει επίσημα το πρώτο της Sport Urban Vehicle. Θα ονομάζεται MILANO, αποτίνοντας φόρο τιμής στην Ιταλική πόλη όπου στις 24 Ιουνίου του 1910 γεννήθηκε η θρυλική μάρκα.

Με την MILANO η Alfa Romeo επεκτείνει την γκάμα της στις μικρότερες κατηγορίες, με ένα μοντέλο που ενσαρκώνει απόλυτα το DNA της μάρκας και την εκλεπτυσμένη ιταλική σπορ ταυτότητα. Είναι ξεκάθαρο ότι το πρώτο Sport Urban Vehicle θα αποτελέσει μια νέα πύλη εισόδου στον κόσμο της Alfa Romeo.

Το Μιλάνο κατέχει πλέον τον ρόλο ενός διεθνούς μανιφέστου για το μοντέρνο σχεδιασμό, την καινοτομία και την βιωσιμότητα. Έχοντας κερδίσει τη θέση του στον κόσμο της Τέχνης και του “Made in Italy” σε ολόκληρο τον πλανήτη, το Μιλάνο διαδραμάτιζε πάντα σημαντικό ρόλο στη μόδα, το design και τη μουσική.

Κάθε άλλο παρά τυχαία είναι λοιπόν η επιλογή της Alfa Romeo να τιμήσει το Μιλάνο, το σπίτι της, για το ξεκίνημα ενός νέου, συναρπαστικού και τολμηρού κεφαλαίου στην ιστορία της, το οποίο θα δίνει την ερμηνεία του σπορ με τα δεδομένα του 21ου αιώνα. Πρόκειται για μια απόφαση που δεν ακολουθεί την λογική των, εμπνευσμένων από ορεινά περάσματα, ονομάτων των δύο πιο πρόσφατων μοντέλων της, αλλά που δημιουργεί άρρηκτο όσο και ξεκάθαρο δεσμό με την Ιταλική καταγωγή.

Αυτή άλλωστε είναι που υπογραμμίζει και τη φιλοδοξία της Alfa Romeo να εξάγει σε ολόκληρο τον κόσμο τις αξίες που ανέκαθεν την έκαναν μια τόσο μοναδική μάρκα.

To άρθρο Alfa Romeo MILANO: Φόρος τιμής στην Ιστορία δημοσιεύτηκε στο NewsIT .

<p>The post Alfa Romeo MILANO: Φόρος τιμής στην Ιστορία first appeared on Allgood.gr.</p>

<p>The post Μια πονεμένη ιστορία 75 ετών first appeared on Allgood.gr.</p>

Στη Βαβυλώνα και Κίνα 3000 π.Χ. ως μηχανισμός αλληλοβοήθειας εμπόρων.
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες «δούλευαν» οι εργάτες των πυραμίδων στην αρχαία Αίγυπτο,
ήταν άθλιες. Πολλά «εργατικά» ατυχήματα και πολλές ασθένειες τους μάστιζαν. Έτσι, δημιουργήθηκε
το πρώτο γνωστό «ταμείο αλληλοβοήθειας», όπως προκύπτει από πάπυρο που βρίσκεται στο μουσείο
του Καΐρου.
Οι πληρωμές των εργατών γίνονταν τότε σε είδος (λάδι, σιτάρι και άλλα τρόφιμα) την πρώτη
κάθε μήνα. Από αυτήν την αμοιβή, κατέβαλαν από κοινού κάποια ποσότητα τροφίμων, ώστε να
εξασφαλιστεί φαγητό για όσους δεν μπορούσαν να δουλέψουν. Επιπλέον, το «ταμείο αλληλοβοήθειας»
προέβλεπε αποζημίωση σε περίπτωση θανάτου, για να πληρωθούν τα έξοδα κηδείας.
Στην αρχαία Βαβυλωνία, το 1750 π.Χ. ο κώδικας του βασιλιά Χαμουραμπί, αναφέρεται, και
μάλιστα πολύ καλοδιατυπωμένα, σε ταμείο αλληλοβοήθειας των εμπόρων (μεταφορέων). Σ’ αυτόν τον
κώδικα, συναντάμε διατάξεις, σύμφωνα με τις οποίες τα μέλη των καραβανιών είχαν χρέος να χρεωθούν
από κοινού για τυχόν κλοπή, καταστροφή, απώλεια καμήλας, ή οποιαδήποτε άλλη ζημιά συνέβαινε στα
καραβάνια, ακόμα και σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών. Στον ίδιο κώδικα, συναντάμε  και άλλες
πολλές διατάξεις, που θεσπίζουν την έννοια της θαλάσσιας αστικής ευθύνης και θαλάσσιας ασφάλισης.
Παρόμοιες «ασφαλίσεις» υπάρχουν και σε άλλους νεότερους κώδικες των χωρών της Μεσοποταμίας.

Η ασφάλιση στην αρχαία Ελλάδα.

Στην αρχαία Ελλάδα, ήταν διαδεδομένη η ασφαλιστική κάλυψη των εξόδων κηδείας, σύστημα που αναπτύχθηκε μέσω θρησκευτικών, μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. Αργότερα, με νόμο του Σόλωνα,          τον 6 ο π.Χ. αιώνα, θεσπίστηκε ο όρος των «ομοτάφων», ο πρώτος ασφαλιστικός νόμος που καθόριζε την λειτουργία εταιριών που είχαν σαν αντικείμενο την κάλυψη των εξόδων κηδείας. Τα διάφορα σωματεία και ενώσεις της εποχής διεύρυναν την έννοια της ασφάλισης δημιουργώντας εταιρίες που είχαν σαν αντικείμενο την αλληλοβοήθεια, την αμοιβαιότητα και τον καταμερισμό των κινδύνων, πέρα από τα έξοδα κηδείας και είχαν πλέον κερδοσκοπικό χαρακτήρα.
Στην Κύπρο τον 5 ο π.Χ. αιώνα, εμφανίσθηκε το πρώτο νοσοκομειακό πρόγραμμα της ιστορίας.
Ήταν η συμφωνία μεταξύ του βασιλιά Ιδαλίου και του γιατρού Ονάσιλλου και των αδελφών του. Η συμφωνία αυτή όριζε ότι ο Ονάσιλλος και οι αδελφοί του θα αναλάμβαναν την περίθαλψη των στρατιωτών που θα τραυματιζόντουσαν σε επερχόμενη μάχη. Σαν αντάλλαγμα, ο βασιλιάς Ιδάλιος πρόσφερε χρήματα και γη.
Τον 4 ο π.Χ. αιώνα, συναντάμε αναφορά στον θεσμό της ασφάλισης, σε λόγους του Δημοσθένη,
«Περί θαλασσίων πιστώσεων». Εδώ, περιγράφονται τα «θαλασσοδάνεια». Το εμπόριο, από αρχαιοτάτων χρόνων, είχε μεγάλα περιθώρια κέρδους, αλλά και πολύ υψηλό ρίσκο. Η πειρατεία και τα ναυτικά ατυχήματα ήταν σύνηθες φαινόμενο στην αρχαία Ελλάδα. Έτσι, αντί κάποιος έμπορος ή επενδυτής να δανείσει (επενδύσει) τα χρήματά του σε ένα πλοίο, με ορατό τον κίνδυνο της οικονομικής καταστροφής σε περίπτωση που το πλοίο δεν επέστρεφε, απευθυνόταν σε ναυτομεσιτικό γραφείο, μέσο του οποίου μπορούσε να δανείσει χρήματα σε διάφορα πλοία, διασπείροντας έτσι τον κίνδυνο. Από τα κέρδη των πλοίων που επέστρεφαν, μπορούσε να αποσβέσει την ζημιά των πλοίων που δεν επέστρεφαν.
Δυστυχώς, αντί τα «θαλασσοδάνεια» να διδάσκονται σαν παράδειγμα πρόληψης, σύνεσης και ευρηματικότητας, διδάσκονταν στα δικά μου μαθητικά χρόνια, σαν «δανικά και αγύριστα».
Σε κείμενα συγγραφέων της κλασσικής περιόδου, αναφέρεται η ασφάλιση  απόδρασης δούλου. Συνηθιζόταν να γίνεται συμφωνία, με βάση την οποία ο ιδιοκτήτης του δούλου πλήρωνε περιοδικές καταβολές, ώστε να εισπράξει αποζημίωση στην περίπτωση απόδρασης του δούλου του.
Την έννοια της κοινής αβαρίας την γνωρίζουμε όλοι. Θεσπίσθηκε τον 4 ο π.Χ. αιώνα από το δίκαιο της Ρόδου. Σύμφωνα με τον όρο αυτό, κάθε ηθελημένη θυσία εμπορευμάτων που πραγματοποιείται χάριν του πλοίου και του υπολοίπου φορτίου, επιβαρύνει, αναλογικά, όλα τα διασωθέντα συμφέροντα. Μοιάζει με την ασφάλιση, στο ότι τον κίνδυνο τον επωμίζονται όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο όρος της κοινής αβαρίας, διατηρείται αυτούσιος μέχρι και σήμερα, και μάλιστα με παγκόσμια ισχύ.

Η ασφάλιση στην αρχαία Ρώμη

Στους πρώτους Ρωμαϊκούς χρόνους, η επίδραση των αρχαίων Ελλήνων στους Ρωμαίους ήταν μεγάλη. Φυσικά δεν θα μπορούσε η ασφάλιση να αποτελεί εξαίρεση. Έτσι, όλη η «τεχνογνωσία» της ασφάλισης, πέρασε αυτούσια στους αρχαίους Ρωμαίους και φυσικά εξελίχθηκε.
Από τους λεγεωνάριους θεσπίστηκε το πρώτο συνταξιοδοτικό σύστημα της ανθρωπότητας.
Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, όποιος λεγεωνάριος αποχωρούσε από την υπηρεσία έπαιρνε χρηματική
αποζημίωση, ή αν σκοτωνόταν σε κάποια μάχη, η αποζημίωση καταβαλλόταν στην οικογένειά του.
Με την ανάπτυξη των Τεχνών και των Επιστημών, οι Ρωμαίοι δημιούργησαν πίνακες που καθόριζαν τις παροχές και τις συντάξεις, ανάλογα με τις εισφορές των ενδιαφερομένων. Η φιλοσοφία αυτής της οργάνωσης, δεν διαφέρει καθόλου από το πνεύμα των σημερινών τιμολογίων των ασφαλιστικών εταιριών.
Οι  «περί θαλασσίων πιστώσεων» νόμοι της ρωμαϊκής νομοθεσίας, είχαν σαν  βάση το δίκαιο των Ροδίων και τα θαλασσοδάνεια των Αθηναίων. Με την ανάπτυξη της νομικής επιστήμης συναντάμε για πρώτη φορά την σύναψη συμβάσεων περί θαλασσίων  κινδύνων, δηλαδή τον πρόδρομο των σημερινών ασφαλιστηρίων συμβολαίων.

Η ασφάλιση στο Βυζάντιο

Στο Βυζάντιο υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία που φανερώνουν την έννοια της ασφάλισης
και τα βρίσκουμε κατά κύριο λόγο στους «Πανδέκτες» του Ιουστινιανού.

Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός, θέλοντας να εκσυγχρονίσει το ρωμαϊκό δίκαιο και να καθορίσει τους κανόνες δικαίου που έπρεπε να εφαρμόζουν οι δικαστές με τρόπο σαφή και χωρίς αμφισβητήσεις, ανέθεσε σε επιτροπή νομικών να κωδικοποιήσει την νομοθεσία. Το νομοθέτημα αυτό είναι το θεμέλιο στο οποίο στηρίχθηκε το ευρωπαϊκό δίκαιο του Μεσαίωνα και των νεότερων χρόνων. Τμήμα αυτού του νομοθετήματος είναι οι «Πανδέκτες» που ετοιμάσθηκαν το 553 μ.Χ., και αποτελούνται από πενήντα βιβλία.

Τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της ασφάλισης αναφέρονται στο 14 ο βιβλίο που αναφέρεται στην κοινή αβαρία των Ροδίων και στα ναυτοδάνεια των Αθηναίων και στο 15 ο βιβλίο που αναφέρεται η δωρεά αιτία θανάτου, που είχε σαν σκοπό την οικονομική εξασφάλιση της χήρας, κάτι ανάλογο με την σημερινή ασφάλιση ζωής.

Η ασφάλιση στον Μεσαίωνα

Σε όλη την διάρκεια του μεσαίωνα, η ναυτική ασφάλιση και η κοινή αβαρία ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Επίσης, εμφανίστηκαν πολλές ασφαλιστικές ενώσεις, παρόμοιες με τις εταιρείες των αρχαίων Ελλήνων της εποχής του Σόλωνα.
Το 1236 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με ρύθμιση του Πάπα Γρηγορίου του ΙΧ, απαγόρευσε τον τόκο στο ναυτικό δάνειο, φέρνοντας μεγάλη αναστάτωση στην ναυσιπλοΐα. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αναστάτωση, επινοήθηκαν άλλοι τρόποι χρηματοδότησης και ανάληψης του κινδύνου, δημιουργώντας την έννοια της ασφάλισης όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Έτσι, από το καθεστώς, όπου «ασφαλιστής» ήταν ο χρηματοδότης, περνάμε στην σύγχρονη ασφάλιση, καθώς «ασφαλιστής» γίνεται κάποιο τρίτο πρόσωπο, το οποίο «αγοράζει» το πλοίο και το φορτίο σε περίπτωση επέλευσης του κινδύνου ενώ ο ασφαλιζόμενος πληρώνει από πριν ασφάλιστρα για την παρεχόμενη κάλυψη. Σε όλες τις παραθαλάσσιες πόλεις, έμποροι και τραπεζίτες συγκεντρώνονταν στις πλατείες και στις προβλήτες των λιμανιών, όπου μεταξύ των άλλων εμπορικών πράξεων ασκούσαν και τις θαλάσσιες ασφαλίσεις.
Το πρώτο ασφαλιστήριο συμβόλαιο θαλάσσιας ασφάλισης εκδόθηκε στην Γένοβα στις 23 Οκτωβρίου του 1347 και αναφέρεται στην κάλυψη του ιστιοφόρου Santa Clara για το ταξίδι από την Γένοβα στην Μαγιόρκα.

Η ασφάλιση από τον 14ο μέχρι τον 18ο αιώνα

Από τον 14 ο μέχρι τον 17 ο αιώνα, σημειώθηκαν ραγδαίες εξελίξεις για τον θεσμό της ασφάλισης.
Το 1435, στην Βαρκελώνη της Ισπανίας εκδόθηκε ο πρώτος νόμος που αφορούσε την σύνταξη των
ασφαλιστηρίων συμβολαίων. Έτσι, άρχισε να δημιουργείται το ασφαλιστικό δίκαιο.
Την περίοδο αυτή, η θαλάσσια ασφάλιση παρουσίαζε μεγάλη άνθηση, κυρίως στην Ισπανία και
την Ιταλία, όπου έκανε την εμφάνισή του το επάγγελμα του ασφαλιστή, ο οποίος με την προσωπική του
περιουσία αποζημίωνε τις καταστροφές. Στα καφενεία, κοντά στις αποβάθρες, συναντιόνταν οι έμποροι
με τους πλοιοκτήτες και τους ασφαλιστές και συμφωνούσαν για την ασφάλιση και την μεταφορά των
εμπορευμάτων.
Η ασφάλιση γινόταν με εμπειρικό τρόπο και εξαρτιόταν πολύ από παράγοντα της τύχης. Πολλοί
ασφαλιστές καταστράφηκαν οικονομικά, γιατί δεν μπόρεσαν να αντέξουν τις αποζημιώσεις. Έτσι
γεννήθηκε η ιδέα του συνεταιρισμού. Οι ασφαλιστές, άρχισαν να συνεταιρίζονται και να ευθύνονται για
πολλούς κινδύνους, αλλά με συγκεκριμένο ποσοστό και όχι για ολόκληρο τον κίνδυνο. Με αυτό τον τρόπο, άρχισε να εφαρμόζεται η θεωρία των μεγάλων αριθμών, να περιορίζεται ο παράγοντας της τύχης
και να εξουδετερώνεται ο κίνδυνος της χρεοκοπίας του ασφαλιστή.
Γύρω στο 1500, Ιταλοί μετανάστες κυρίως Λομβαρδιανοί, εγκαταστάθηκαν στις παραλιακές
πόλεις της βόρειας Ευρώπης, μεταφέροντας την ασφαλιστική πείρα τους. Η σημερινή Lombard Street
του Λονδίνου πήρε το όνομά της από τους Λομβαρδιανούς μετανάστες.
Το 1650, ο Φλωρεντιανός γιατρός Lorento Tonti, ίδρυσε την πρώτη τοντίνα. Οι τοντίνες ήταν
σωματεία τα οποία συγκέντρωναν από τα μέλη εισφορές για την δημιουργία κεφαλαίου και μοίραζε τα
κέρδη στα μέλη που επιζούσαν κάθε χρόνο. Η διάρκεια του σωματείου ήταν ορισμένη,  οπότε με την
λήξη της το κεφάλαιο διανέμονταν στα μέλη που επιζούσαν ή ήταν αόριστης διάρκειας και το κεφάλαιο
το έπαιρνε ο τελευταίος επιζών. Ήταν μια μορφή ασφάλισης επιβίωσης, αλλά οδηγούσε στον πλουτισμό
εκείνου που είχε την τύχη να επιβιώσει.
Από τον θεσμό των τοντίνων ξεκίνησαν οι έρευνες για την διάρκεια ζωής του ανθρώπου, οι
οποίες βασίζονταν σε στατιστικές παρατηρήσεις, που με τον υπολογισμό της πιθανότητας ζωής για κάθε
ηλικία, θεμελίωσαν την σύγχρονη ασφάλιση ζωής.
Το 1654 ο μαθηματικός Pascal διατυπώνει τον νόμο των πιθανοτήτων, ο οποίος με τους
συσχετισμούς του βοήθησε στην δημιουργία των τιμολογίων των ασφαλιστικών εταιριών και φυσικά
εφαρμόζεται ακόμα και σήμερα.
Οι Άγγλοι αστρονόμοι Edmond Halley και James Dotson διαμόρφωσαν τον πρώτο επίσημο
πίνακα θνησιμότητας το 1693. Σκοπός τους ήταν να καθορίσουν διαφορετικό ασφάλιστρο, ανάλογα με
την ηλικία του ασφαλισμένου και συνέλαβαν αυτή την ιδέα όταν μια ασφαλιστική εταιρία αρνήθηκε να
ασφαλίσει τον Dotson, λόγο μεγάλης ηλικίας.
Ο νόμος των πιθανοτήτων του Pascal, σε συνδυασμό με τον πίνακα θνησιμότητας των Halley
και Dotson, δημιούργησε μια νέα επιστήμη, την αναλογιστική, στην οποία στηρίζεται η σύγχρονη
ασφάλιση.
Το 1666 ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές για το Λονδίνο. Σε έναν μικρό φούρνο ξέσπασε
πυρκαγιά, η οποία επεκτάθηκε πολύ γρήγορα, ξεφεύγοντας από κάθε έλεγχο. 13.000 σπίτια σε 400
δρόμους καταστράφηκαν ολοσχερώς. Το συνολικό κόστος των ζημιών ξεπέρασε τα 10.000.000
αγγλικές λίρες. Αυτός ο τραγικός απολογισμός, είχε σαν αποτέλεσμα ένα  χρόνιο αργότερα, το 1667, να
ιδρυθεί η πρώτη «Υπηρεσία Πυρός», το Barron’s fire office, από τον Barron, έναν από τους
μεγαλύτερους κατασκευαστές κτιρίων του Λονδίνου. Φυσικά, μέσα στην επόμενη δεκαετία ιδρύθηκαν
πολλές άλλες ασφαλιστικές εταιρίες πυρός σε διάφορες πόλεις της Μεγάλης Βρετανίας.
Πολλές φορές οι αποζημιώσεις ήταν τόσο μεγάλες, που οι περιουσίες των ασφαλιστών δεν ήταν
αρκετές για να καλύψουν την αποζημίωση. Γι’ αυτό, τον 17 ο αιώνα, άρχισε η σύσταση ανωνύμων
εταιριών, που είχαν στόχο να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της αφερεγγυότητας των ασφαλιστών. Οι
ασφαλιστικές εταιρίες, με τα αποθεματικά κεφάλαια που ήταν υποχρεωμένες από τον νόμο να
διατηρούν, μπορούσαν να ικανοποιήσουν τους ασφαλισμένους.
Στα τέλη του 17 ου αιώνα, οι έμποροι, οι πλοιοκτήτες και οι ασφαλιστές του Λονδίνου,
συγκεντρώνονταν στο μικρό καφενείο του Edward Lloyd, κοντά στον Τάμεση στην Tower Street και
κανόνιζαν την ασφάλιση και τις μεταφορές των εμπορευμάτων.

Σύντομα, το καφενείο του Edward Lloyd καθιερώθηκε ως το κέντρο των ασφαλιστικών
συναλλαγών του Λονδίνου. Όσοι ήθελαν να  ασφαλιστούν, άφηναν ένα χαρτί με τα στοιχεία τους, το
όνομα του πλοίου, την ποσότητα και το είδος των εμπορευμάτων που αυτό μετέφερε, καθώς και το
δρομολόγιο του πλοίου. Εάν κάποιος ασφαλιστής ήθελε να αναλάβει τον κίνδυνο, σημείωνε στο
αντίστοιχο χαρτί το ποσό των ασφαλίστρων που ήθελε να εισπράξει και υπέγραφε (Underwrite). Έτσι
βγήκε ο όρος Underwriter, που σημαίνει αυτόν που αποδέχεται ή όχι και υπολογίζει το ασφάλιστρο ενός
ασφαλιζόμενου κινδύνου. Το 1871, οι ασφαλιστές που σύχναζαν στο καφενείο του Edward Lloyd απέκτησαν νομική προσωπικότητα με πράξη του Βρετανικού Κοινοβουλίου, σχηματίζοντας την
σωματειακή οργάνωση «Corporation of Lloyd’s» και ήταν η αρχή της γνωστής ασφαλιστικής εταιρίας
Lloyd’s of  London.

Σε αυτό το χρονικό διάστημα ( 14 ος – 17 ος αιώνας), η ελληνική ναυτιλία ήταν περιορισμένη
εξαιτίας τόσο της τουρκοκρατίας, όσο και της πειρατείας η οποία μάστιζε τα πλοία που ταξίδευαν στο
Αιγαίο πέλαγος. Σιγά σιγά, αρκετοί  Κυκλαδίτες και Κρητικοί στράφηκαν και αυτοί στην πειρατεία, η
οποία έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής οικονομίας. Ψαράδες όπως οι αδελφοί Μπαρμπαρόσα
από τις Κυκλάδες και ο Μανούσος Θεοτοκόπουλος (αδελφός του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου) από την
Κρήτη, έγιναν πειρατές και με τα κεφάλαια που συγκέντρωσαν συνέβαλαν στον απελευθερωτικό αγώνα
κατά των Τούρκων και μετέπειτα στην εμποροναυτιλιακή δραστηριότητα της λεκάνης της Μεσογείου.

Η ασφάλιση στην Ελλάδα από τα τέλη της τουρκοκρατίας μέχρι το 1850

Με την σταδιακή παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Ελληνική ναυτιλία ολοένα και
περισσότερο αυξανόταν και σύντομα οι Έλληνες έγιναν οι κυριότεροι προμηθευτές των Βαλκανίων.
Όμως δεν υπήρχαν Ελληνικές ασφαλιστικές εταιρίες και οι ασφαλιστικές εταιρίες του εξωτερικού δεν
ασφάλιζαν τα Ελληνικά πλοία λόγω του μεγάλου κινδύνου της πειρατείας στο Αιγαίο. Έτσι, οι Έλληνες
εφοπλιστές είχαν καταφύγει στο σύστημα τεμαχισμού της κυριότητας κάθε πλοίου ανάμεσα σε πολλούς
συνιδιοκτήτες, μοιράζοντας τον κίνδυνο. Αυτός ο θεσμός σύντομα επεκτάθηκε και γίνονταν μεριδιούχοι
και οι άνδρες του πληρώματος. Έτσι, το πλήρωμα είχε ενδιαφέρον και φυσικά μεγάλο κίνητρο να
προστατεύσει το σκάφος και τα εμπορεύματα.
Στις αρχές του 18 ου αιώνα, οι πλούσιοι Φαναριώτες επέκτειναν τις τραπεζικές τους
δραστηριότητες σε όλα τα σημαντικά εμπορικά κέντρα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας,
ανταγωνίζοντας τους Εβραίους και τους Αρμένιους τραπεζίτες. Συγχρόνως, οι Έλληνες έμποροι είχαν
επεκτείνει τις δραστηριότητες τους πέρα από τα Βαλκάνια, στην Ιταλία, στην Αυστρία, στην Ουγγαρία,
στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ολλανδία, στην Γερμανία και στην Αγγλία. Η δράση των Ελλήνων
τραπεζιτών και εμπόρων, έθεσαν την οικονομική βάση για την εμφάνιση της Ελληνικής ιδιωτικής
ασφαλιστικής επιχείρησης.
Η πρώτη ασφαλιστική εταιρία που συστάθηκε με Ελληνικά κεφάλαια, ιδρύθηκε στην Τεργέστη,
το 1789, με την επωνυμία «Societa Greca D’ assicurazione» και ακολούθησαν πολλές άλλες εταιρίες,
τόσο στην Ιταλία, όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Επίσης, πολλές εταιρίες ιδρύθηκαν στην
Κωνσταντινούπολη, στην Οδησσό και στην Σμύρνη.

Η ασφάλιση από τον 19ο μέχρι το 1914

Τον 19 ο αιώνα, οι εταιρίες έχουν πλέον εκτοπίσει τους μεμονωμένους ασφαλιστές. Η μεγάλη
ανώνυμος ασφαλιστική εταιρία, με τις επιστημονικές βάσεις της, έχει αναλάβει πρωτεύοντα ρόλο.
Η χρήση του ατμού στην ναυσιπλοΐα έφερε αναστάτωση και στην ασφαλιστική αγορά. Η
τεχνολογία της εποχής δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένη και σε συνδυασμό με την κακόπιστη τακτική
αρκετών ασφαλισμένων, που προκαλούσαν την επέλευση ζημιών, οδήγησε πολλές εταιρίες σε
συρρίκνωση και αφανισμό. Με την συγκέντρωση των ασφαλιστικών εργασιών στις μεγάλες εταιρίες,
αναπτύχθηκε η οργάνωση των εταιριών και η συστηματική νομοθετική ρύθμιση της λειτουργίας των
ασφαλιστικών εταιριών. Ο πρώτος Ευρωπαϊκός ασφαλιστικός νόμος εμφανίσθηκε το 1874 στο Βέλγιο.
Ακολούθησε η Ιταλία το 1882, η Αγγλία το 1906 και η Γερμανία και Ελβετία το 1908.
Η μετεπαναστατική περίοδος βρίσκει την Ελληνική ναυσιπλοΐα κατεστραμμένη. Σύντομα όμως
η ναυτιλία και το εμπόριο έφεραν στην Ελλάδα τον πλούτο και την τεχνολογία που στερήθηκε από τον
Τουρκικό ζυγό. Με την αποκατάσταση της ειρήνης, δημιουργήθηκαν νέα ναυπηγεία σε πολλά νησιά και λιμάνια και σύντομα η Ελλάδα έγινε μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στην παγκόσμια ναυσιπλοΐα.
Μετά την επανάσταση η Σύρος και αργότερα ο Πειραιάς έγιναν τα κύρια εμπορικά κέντρα με τα πιο
δραστήρια ναυπηγία.
Η πρώτη ασφαλιστική εταιρία που συστάθηκε στην Ελλάδα, δημιουργήθηκε στην Σύρο το 1828
με την επωνυμία «Ασφαλιστικόν Κατάστημα», η οποία το 1829 μετονομάσθηκε σε «Ελληνικόν
Ασφαλιστικόν Κατάστημα». Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν μέτοχος κατά 8 %.
Μέχρι το 1910 δημιουργήθηκαν άλλες 60 περίπου ασφαλιστικές εταιρίες, ανάμεσά τους και η
Εθνική Ασφαλιστική, η οποία ήταν η πρώτη και η μόνη ασφαλιστική εταιρία της εποχής στον Ελλαδικό
χώρο που έκανε και ασφάλειες ζωής. Όλες οι άλλες εταιρίες έκαναν κατά κύριο λόγο ασφάλειες
μεταφορών και μερικές και ασφάλειες πυρός.
Το νομικό πλαίσιο της ασφάλισης στην Ελλάδα βασίσθηκε στον Γαλλικό Εμπορικό Κώδικα του
1807, ο οποίος άρχισε να εφαρμόζεται στην Κωνσταντινούπολη από το 1814 και έγινε αποδεκτός από
τις εθνικές συνελεύσεις (1821 και 1827) και φυσικά ίσχυε κατά την κυβέρνηση του Καποδίστρια (1828-
1832).
Όλες οι εταιρίες που δημιουργήθηκαν αυτό το χρονικό διάστημα, με εξαίρεση την Εθνική
ασφαλιστική, σταδιακά έπαψαν να λειτουργούν. Το γεγονός ότι, οι ασφαλιστικές εταιρίες της εποχής
είχαν περιορισμένο ασφαλιστικό αντικείμενο (κατά κύριο λόγο μεταφορές), τις έκανε ευάλωτες στις
εξελίξεις της εποχής. Όταν η Ελληνική ναυσιπλοΐα παρουσίασε μεγάλη κάμψη λόγο της χρήσης του
ατμού στα πλοία, τα έσοδα των εταιριών συρρικνώθηκαν και τις οδήγησαν σε αφανισμό. Ένας άλλος εξ
ίσου σημαντικός λόγος, ήταν ο έντονος ανταγωνισμός των εταιριών, οι οποίες για μεγαλύτερη
προσέλκυση των ασφαλιζομένων, προσέφεραν τις υπηρεσίες τους με πολύ χαμηλά ασφάλιστρα.
Το 1909 άρχισε ο κρατικός έλεγχος στα αποθεματικά των ασφαλιστικών εταιριών,  με σκοπό οι
ασφαλιστικές εταιρίες, ανάλογα με τον τζίρο τους να έχουν την απαραίτητη περιουσία για να
μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις αποζημιώσεις.

Η ασφάλιση στην σύγχρονη Ελλάδα

Μετά  τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, η συσσώρευση του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα
οδήγησε στην συσσώρευση  μεγάλων περιουσιών σε μικρή γεωγραφική έκταση. Έτσι, η ασφάλιση
πυρός σημείωσε μεγάλη άνοδο. Παράλληλα, η ασφάλιση ζωής άρχισε να αναπτύσσεται ταχύτατα.
Τα δάνεια δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν την ανάκαμψη της πληγωμένης από τους πολέμους
Ελλάδας, αν δεν υπήρχε η ασφάλιση ώστε να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή σε περιπτώσεις ζημιών.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στα φοιτητικά του χρόνια, άσκησε το επάγγελμα του ασφαλιστή
και οι γνωριμίες που έκανε τον βοήθησαν πολύ στην πολιτική του καριέρα.
Το 1970 ψηφίσθηκε ο σύγχρονος  ασφαλιστικός νόμος της Ελλάδος και αργότερα, με την ένταξη
της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκσυγχρονίσθηκε και εναρμονίσθηκε με τους ασφαλιστικούς
νόμους των υπολοίπων χωρών.
Οι εξελίξεις στην τεχνολογία ήταν ταχύτατες και δημιούργησαν νέα δεδομένα. Οι πωλήσεις των
αυτοκίνητων σημείωσαν μεγάλη άνοδο και δυστυχώς τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα
πολλαπλασιάστηκαν. Η ασφάλιση αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων έγινε
υποχρεωτική στην Ελλάδα το 1978 και έδωσε μεγάλη οικονομική ανακούφιση στους παθόντες.
Πρόσφατα, με την μεγάλη μείωση των επιτοκίων, τα στεγαστικά δάνεια έχουν παρουσιάσει
μεγάλη αύξηση. Βέβαια, η ασφάλιση πυρός και σεισμού που υποχρεωτικά συνοδεύει τα στεγαστικά
δάνεια, βοηθάει πάρα πολύ στην ομαλή εξόφλησή τους.

Το τρομοκρατικό κτύπημα στους δίδυμους πύργους, καθώς και οι μεγάλες πλημμύρες στην
Ευρώπη, δημιούργησαν μεγάλες οικονομικές υποχρεώσεις στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές
εταιρίες, αλλά κατάφεραν να ανταποκριθούν. Γεγονός που αποδεικνύει ότι η σύγχρονη οργάνωσή τους
είναι επαρκής και μπορεί να αντέξει μεγάλης οικονομικής έκτασης ζημιές.

Η ασφάλιση σήμερα

Σήμερα, η ασφάλιση έχει εξελιχθεί σε επιστήμη. Με την ασφαλιστική μελέτη της οικογένειας ή
της επιχείρησης, ο επαγγελματίας ασφαλιστικός σύμβουλος μπορεί να προσφέρει τέτοια ασφαλιστική
κάλυψη που είναι ικανή να αποτρέψει οποιαδήποτε οικονομική ζημιά ή καταστροφή.

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ
E-Mail : nickolaos_michailidis@hotmail.com

Κινητό : 6936-628970

<p>The post Η Ιστορία της Ασφάλισης first appeared on Allgood.gr.</p>

<p>The post Πώς γεννήθηκε η διαφήμιση που έμεινε στην ιστορία first appeared on Allgood.gr.</p>

<p>The post Υπερασπίζεται την μη κατάπαυση του πυρός και επαναφέρει την ιστορία με τα «αποκεφαλισμένα μωρά» first appeared on Allgood.gr.</p>