Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής: Καταγγέλλει αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων και στα γενόσημα

Ας το παραδεχθούμε: Όλοι κρατάμε μυστικά και μπορεί να σχετίζονται με διαφορετικές πτυχές της ζωής. Τόσο μέσα όσο και έξω από τον χώρο εργασίας, έχουμε την τάση να αποκρύπτουμε δυσμενείς πληροφορίες για τον εαυτό μας από φόβο ότι μπορεί να μας κρίνουν αυστηρά.

Αυτός όμως ο φόβος μπορεί να είναι τελικά υπερβολικός, αποκαλύπτει νέα έρευνα από το McCombs School of Business.

Όπως αποδείχθηκε όταν οι συμμετέχοντες αποκάλυψαν το μυστικό τους, παρά τον φόβο τους, εκείνοι στους οποίους εμπιστεύτηκαν ήταν πολύ πιο συμπονετικοί από ό,τι περίμεναν.

«Όταν σκεφτόμαστε να μεταφέρουμε αρνητικές πληροφορίες που μας αφορούν εστιάζουμε στο περιεχόμενο του μηνύματος» αναφέρει ο συν-συγγραφέας της μελέτης Δρ. Αμίρ Κουμάρ, επίκουρος καθηγητής μάρκετινγκ στο Texas McCombs.

«Αλλά οι αποδέκτες σκέφτονται τα θετικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να αποκαλυφθεί αυτό το μυστικό, όπως η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια και η ευαλωτότητα» συμπληρώνει ο ίδιος.

Μερικά ακόμα στοιχεία που εντόπισαν οι ερευνητές αναφορικά με τα μυστικά, περιλαμβάνουν:

Υπερβολικά χαμηλές προσδοκίες

Οι ερευνητές ζήτησαν από διαφορετικές ομάδες συμμετεχόντων να φανταστούν ότι θα αποκαλύψουν ένα αρνητικό μυστικό και να προβλέψουν πώς θα τους κρίνει ένα άλλο άτομο.

Στη συνέχεια ζήτησαν από κάθε συμμετέχοντα να αποκαλύψει το μυστικό σε αυτό το άτομο και συγκέντρωσαν τις απαντήσεις των παραληπτών. Η αναμενόμενη κριτική ήταν σταθερά χειρότερη από την πραγματική κριτική που έλαβαν.

Οι συμμετέχοντες αποκάλυπταν ή έκρυβαν τα μυστικά τους ανάλογα με το πώς πίστευαν ότι θα τους αξιολογούσαν οι άλλοι. «Εάν πιστεύουμε ότι οι άλλοι άνθρωποι θα μας θεωρήσουν λιγότερο αξιόπιστους, αυτό μπορεί πράγματι να επηρεάσει την απόφασή μας να αποκρύψουμε ορισμένες πληροφορίες» αναφέρουν οι ερευνητές.

Στα πειράματα όμως, η αποκάλυψη είχε το αντίθετο αποτέλεσμα.

Οι αποδέκτες αξιολόγησαν την ειλικρίνεια και την αξιοπιστία των ανθρώπων που μοιράστηκαν το μυστικό τους υψηλότερα από ό,τι περίμεναν.

Σκοτεινά μυστικά VS αθώων

Οι συμμετέχοντες αποκάλυψαν ένα ευρύ φάσμα αρνητικών πληροφοριών, από την παραδοχή ότι δεν είχαν μάθει ποτέ να οδηγούν ποδήλατο μέχρι την ομολογία της απιστίας.

Προέβλεψαν ότι τα πιο σοβαρά μυστικά θα προκαλούσαν χειρότερη ή πιο έντονη κριτική. Αλλά ακόμα και για τα πιο σκοτεινά μυστικά, φάνηκε ότι υπερεκτίμησαν τον αντίκτυπό τους.

«Ενώ το μέγεθος ή η σοβαρότητα του μυστικού που αποκαλύπτετε μπορεί να επηρεάσει τις αξιολογήσεις των ανθρώπων, επηρεάζει επίσης και τις δικές σας προσδοκίες για τις αξιολογήσεις αυτές» εξηγούν οι ερευνητές.

Η αλήθεια «απελευθερώνει»

Σε ένα από τα πειράματα, οι ερευνητές αποκάλυψαν στους συμμετέχοντες όσα είχαν διαπιστώσει: ότι οι άνθρωποι δηλαδή, συνήθως υπερεκτιμούν τις αρνητικές επιπτώσεις της αποκάλυψης δυσμενών πληροφοριών.

Αυτά τα στοιχεία άλλαξαν την στάση των συμμετεχόντων απέναντι στα μυστικά. Όταν έπρεπε να ομολογήσουν ότι είχαν πει ένα ψέμα, μόνο το 56% των συμμετεχόντων το έκανε. Άλλα σε άλλη ομάδα, όπου οι συμμετέχοντες είχαν επιβεβαιωθεί ότι δεν θα τους κρίνουν σκληρά για όσα πρόκειται να αποκαλύψουν, το 92% επέλεξε να αποκαλύψει τα ψέματά του.

Αργά ή γρήγορα, φτάνει εκείνη η στιγμή στη ζωή μας που συνειδητοποιούμε πως πρέπει να προχωρήσουμε σε αλλαγές. Εκείνο που έχουμε επιλέξει, είτε σε επαγγελματικό είτε σε προσωπικό επίπεδο, δεν «λειτουργεί» και οδηγεί σε αδιέξοδο, βλάπτοντας την ψυχολογία μας και ενδεχομένως μακροπρόθεσμα, ακόμα και την υγεία μας.

Η συνειδητοποίηση της ανάγκης για αλλαγή είναι το πρώτο βήμα. Ύστερα όμως μπορεί να έρχεται μια φάση που «μπλοκάρουμε», νιώθουμε παγιδευμένοι στις αποφάσεις του παρελθόντος και καταλήγουμε ξανά στις παλιές «κακές» μας συνήθειες.

Τι κάνουμε τότε;

 «Εσφαλμένη επιμονή»- Τα σημάδια που την μαρτυρούν

Μέσα στην καρδιά του χειμώνα, εσείς φανταστείτε ότι είναι καλοκαίρι. Κάθεστε χαλαρά στον καναπέ του σπιτιού σας αλλά αρχίζετε να ζεσταίνεστε. Ανοίγετε λίγο το παράθυρο και ανοίγετε κι άλλο ένα για να δημιουργήσετε ρεύμα. Όταν επιστρέφετε στον καναπέ, αισθάνεστε πολύ καλύτερα, αλλά μετά από λίγα λεπτά αρχίζετε να σκέφτεστε ότι αν ανοίξετε λίγο περισσότερο τα παράθυρα, θα αισθάνεστε ακόμη λιγότερη ζέστη. Ξανασηκώνεστε λοιπόν.

Κι αυτό συνεχίζεται μέχρι να ανοίξουν όλα τα παράθυρα εντελώς. Ξανακάθεστε χαλαρά, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα συνειδητοποιείτε ότι η ζέστη… επέστρεψε. Τι συνέβη; Η απάντηση είναι απλή: σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, όσο περισσότερο ανοίγεις τα παράθυρα, τόσο πιο αργά κυκλοφορεί ο αέρας.

Συχνά στη ζωή μας ακολουθούμε αυτού του είδους τη συμπεριφορά.

Οδεύουμε προς τη λάθος κατεύθυνση όταν:

• Παραμένουμε προσκολλημένοι σε συμπεριφορές του παρελθόντος που ήταν αποτελεσματικές τότε, αλλά τώρα πια, όχι.
• Επιμένουμε να ασκούμε κριτική, πιστεύοντας ότι έτσι, οι γύρω μας θα αλλάξουν. Στην πραγματικότητα, αντί να υπάρξει κάποια αλλαγή, η κατάσταση χειροτερεύει.
• Επιμένουμε σε ένα όνειρο ή σε μια ιδέα χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τα προειδοποιητικά μηνύματα που οι γύρω μας ή τα γεγονότα μας στέλνουν για να μας πουν πως κινούμαστε προς τη λάθος κατεύθυνση.
• Παραμένουμε σε μια ερωτική σχέση που είναι πηγή σύγκρουσης και δυστυχίας.

Αντί να προχωράμε μπροστά, οπισθοχωρούμε… Γιατί;

Το σκεπτικό με το οποίο αντιμετωπίσαμε μια κατάσταση στη ζωή μας στο παρελθόν, μπορεί να ήταν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, αποτελεσματικό.  Ωστόσο, στο «ταξίδι» της ζωής, οι συνθήκες αλλάζουν.

Το κακό είναι πως είμαστε πολύ απασχολημένοι για να συνειδητοποιήσουμε αυτές τις αλλαγές, οπότε συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες, παλιές μας συμπεριφορές με τελείως όμως καινούρια δεδομένα. Προφανώς και τα αποτελέσματα που έχουμε δεν είναι ακριβώς αυτά που περιμέναμε.

Αντί λοιπόν να πηγαίνουμε μπροστά, παραμένουμε στάσιμοι ή ακόμη χειρότερα κινούμαστε προς τα πίσω…

Τότε είναι που μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο, γιατί αρχίζουμε να επιμένουμε προς τη λάθος κατεύθυνση, σπαταλώντας δύναμη και ενέργεια. Αντί να αναθεωρήσουμε τους στόχους και τις πεποιθήσεις μας, πιστεύουμε ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν κάνουμε ό,τι μπορούμε.

Σαν αποτέλεσμα, κοπιάζουμε ακόμη περισσότερο και εντείνουμε τις προσπάθειες μας προς τη λάθος όμως πάντα κατεύθυνση.

Το να ζούμε μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο, να «κολυμπάμε» συνεχώς αντίθετα στο ρεύμα, μπορεί να αποβεί καταστροφικό αφού καταλήγουμε να πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αρκετά ικανοί.

Στην πραγματικότητα το πρόβλημα δεν είναι η ικανότητά μας, αλλά ότι πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση.

Πώς βγαίνουμε από τον φαύλο κύκλο;

Αν νιώθετε εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση που καταναλώνει τη δύναμη και την ενέργειά σας χωρίς να έχετε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αναρωτηθείτε:

Αλλάζω αρκετά;

Μια παροιμία λέει «δεν μπορείς να ελέγξεις τον άνεμο, αλλά μπορείς να ελέγξεις τα πανιά». Η ζωή αλλάζει συνεχώς. Πολλές φορές δεν είμαστε σε θέση να προσαρμοστούμε γρήγορα σε αυτές τις αλλαγές. Η συνεχής επανάληψη των συμπεριφορών του παρελθόντος όμως, μόνο και μόνο επειδή κάποτε «δούλεψαν», δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας.

Τι φοβάμαι;

Μερικές φορές, επιμένουμε σε λάθος επιλογές επειδή όλες οι άλλες πιθανότητες μας τρομάζουν. Αυτό είναι ένα συνηθισμένο λάθος που κάνουμε στις ερωτικές μας σχέσεις.

Παραμένουμε με ένα άτομο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα βρούμε άλλο και φοβόμαστε μήπως μείνουμε μόνοι. Προφανώς, αυτός δεν είναι ορθός λόγος για να παραμείνουμε με έναν σύντροφο.

Βεβαιωθείτε λοιπόν ότι οι αποφάσεις σας εκφράζουν τα όνειρα και τις ελπίδες σας, όχι τους φόβους σας.

Κοιτάξτε γύρω σας. Τι «σήματα» σας στέλνει το περιβάλλον;

Συχνά ακολουθούμε το λάθος μονοπάτι επειδή είμαστε πολύ συγκεντρωμένοι στον εαυτό μας και αγνοούμε τα σημάδια γύρω μας. Χρειάζεται να κάνουμε μια στάση στην πορεία μας.

Η συναισθηματική απόσταση θα μας βοηθήσει να αποκρυπτογραφήσουμε το νόημα των εμποδίων, των προβλημάτων και των συγκρούσεων που προκύπτουν και μας «μπλοκάρουν».

Τα εμπόδια βρίσκονται εκεί και μας «μιλούν». Αν το πλάνο ζωής σας δεν αποδίδει, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να αλλάξετε στόχο. Ίσως χρειάζεται να αλλάξετε τον τρόπο προσέγγισης αυτού.

*Θυμηθείτε

Όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί μπροστά σας. Δεν είναι κακό να πείτε απέτυχα ή αυτή η επιλογή συντρόφου δεν ήταν η σωστή για’ μένα. Τα λάθη όπως και η αλλαγή πορείας είναι μέρος της ζωής. Αφεθείτε στο να είστε ανοιχτοί και τολμηροί και ακολουθήστε το μονοπάτι της προσωπικής σας ευτυχίας, ακόμη κι αν είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο που είχατε αρχικά ονειρευτεί.

Οι αναρτήσεις στα social media (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) μπορεί να μην δημιουργούν την εντύπωση που πιστεύετε, αποκαλύπτει νέα επιστημονική μελέτη.

Ερευνητές στη Νέα Υόρκη ανακάλυψαν ότι οι ενημερώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως οι καταστάσεις στο Facebook, συχνά στερούνται πλαισίου και φαίνονται μεμονωμένες, οδηγώντας σε εσφαλμένες αντιλήψεις σχετικά με το άτομο που τις δημοσιεύει.

Οι συγγραφείς της μελέτης διαπίστωσαν ότι τα άτομα που παρατηρούσαν την δραστηριότητα στα social media θεωρούν τους χρήστες πιο ανοιχτούς, με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και ότι εξαρτώνται λιγότερο από άλλους, συγκριτικά με το τι πιστεύουν οι ίδιοι οι χρήστες για τον εαυτό τους.

«Μπορούν οι άνθρωποι να σχηματίσουν ακριβείς εντυπώσεις για εμάς από τις αναρτήσεις μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;» αναρωτιούνται οι ερευνητές. «Η μελέτη μας διαπιστώνει ότι υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ του τρόπου με τον οποίο οι χρήστες βλέπουν τους χρήστες του Facebook βάσει των ενημερώσεων κατάστασής τους και του τρόπου με τον οποίο βλέπουν οι χρήστες τους εαυτούς τους» απαντούν.

Τι έδειξε η έρευνα για τα social media

Για να καταλήξει σε αυτά τα ευρήματα, που δημοσιεύτηκαν στο PLOS ONE, η ομάδα των ερευνητών εξέτασε 158 προπτυχιακούς φοιτητές, οι οποίοι απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους, συμπεριλαμβανομένης της εξωστρέφειας, της διαφάνειας, της συνδεσιμότητας, της αυτοεκτίμησης, της ανεξαρτησίας και της αλληλεξάρτησης.

Μοιράστηκαν επίσης τις τελευταίες 20 ενημερώσεις κατάστασης στο Facebook. Στη συνέχεια, αυτές οι ενημερώσεις εξετάστηκαν από δύο ξεχωριστές ομάδες συμμετεχόντων.

Μια ομάδα αξιολόγησε τις ενημερώσεις σε μορφή πολυμέσων, συμπεριλαμβανομένων κειμένου, εικόνων και υπερσυνδέσμων. Η άλλη ομάδα είδε μόνο εκδόσεις κειμένου.

Η μελέτη έδειξε ότι οι απόψεις των παρατηρητών για τους χρήστες του Facebook συχνά διέφεραν από τις αντιλήψεις των ίδιων των χρηστών για τους εαυτούς τους.

Ωστόσο, τόσο οι παρατηρητές όσο και οι χρήστες είχαν ευθυγραμμισμένες αντιλήψεις για τη συνδεσιμότητα, υποδηλώνοντας ότι βασικός στόχος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι η ενίσχυση των συνδέσεων.

Η διαφορά «κρύβεται» στα πολυμέσα;

Είναι ενδιαφέρον ότι οι παρατηρητές που είδαν ενημερώσεις πολυμέσων είχαν αντιλήψεις πιο ευθυγραμμισμένες με τις απόψεις των χρηστών σε σύγκριση με εκείνους που είδαν ενημερώσεις μόνο κειμένου.

Η ερευνητική ομάδα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτά τα ευρήματα ρίχνουν φως στην πολυπλοκότητα της διαδικτυακής αυτοπαρουσίασης και του σχηματισμού εντυπώσεων. Όπως επισημαίνουν είναι κομβικής σημασίας να κατανοήσουμε σε βάθος το συγκεκριμένο φαινόμενο για να καταφέρουμε να ενισχύσουμε την επικοινωνία και τις σχέσεις στην ψηφιακή εποχή.

«Οι ενημερώσεις πολυμέσων συνδέθηκαν με πιο ακριβείς εντυπώσεις ενώ φάνηκε ότι χαρακτηριστικά των χρηστών που σχετίζονται με τη δημιουργία σχέσεων, το φύλο και την εθνικότητα γίνονται αντιληπτά με μεγαλύτερη ακρίβεια», καταλήγει η ομάδα των ερευνητών.

Οι περισσότεροι σεφ συχνά αλατοπιπερώνουν άφθονα τη μπριζόλα πριν την ψήσουν σε κάποιο τηγάνι αλλά ένας Έλληνας επιστήμονας έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κάνουν λάθος ανοίγοντας μιας ενδιαφέρουσα διατροφική αντιπαράθεση.

Ο Δρ. Γεώργιος Βεκίνης είναι Διευθυντής Ερευνών, Υπεύθυνος του Εργαστηρίου Προηγμένων Κεραμικών του Ινστιτούτου Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας και Υπεύθυνος Εκπαίδευσης του Ε.Κ.Ε.Φ.Ε. Δημόκριτος. Ανάμεσα στην ακαδημαϊκή και ερευνητική του δραστηριότητα ο Δρ. Βεκίνης έχει γράψει ένα βιβλίο για την σχέση της επιστήμης με τη μαγειρική. Στο πλαίσιο αυτό ο Έλληνας επιστήμονας μίλησε σε ένα δημοφιλές podcast του BBC, το Instant Genius. Εκεί ο Δρ. Βεκίνης είπε ότι η προσθήκη αλατιού πριν το μαγείρεμα μπορεί να καταστρέψει τη μπριζόλα και ότι οι μάγειρες πρέπει να ψήνουν την μπριζόλα στα μικροκύματα για 1-2 λεπτά πριν την τηγανίσουν.

«Ποτέ δεν πρέπει να βάζετε αλάτι σε μια μπριζόλα πριν τηγανίσετε. Το αλάτι έχει αυτή την οσμωτική ικανότητα να τραβάει όσο το δυνατόν περισσότερη υγρασία από το κρέας και θα έχετε κάτι σκληρό και μη βρώσιμο. Βάλτε τη μπριζόλα στο φούρνο μικροκυμάτων για ένα ή δύο λεπτά, ανάλογα με το πάχος του κρέατος, στη συνέχεια τη τηγανίζετε γρήγορα, πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όσο το δυνατόν πιο σύντομο χρονικό διάστημα, απλά για να αντιδράσει λίγο η επιφάνεια. Όταν λέω σύντομα, μιλάω για ένα λεπτό το πολύ. Παίρνετε μια μπριζόλα ή μοσχαρίσιο κρέας ή οτιδήποτε άλλο και απλά τη τηγανίζετε και από τις δύο πλευρές όσο το δυνατόν λιγότερο. Η θερμοκρασία μέσα στο κρέας πρέπει να φτάσει τουλάχιστον τους 55-60 βαθμούς Κελσίου. Έτσι, παίρνετε αυτό το ελαφρύ άρωμα και απόλαυση της γεύσης. Δεν είναι κακή ιδέα να βάλετε λίγο λάδι, ακόμα και στα αντικολλητικά τηγάνια, αλλά αυτό είναι φυσικά προσωπική προτίμηση» ανέφερε ο Ελληνας φυσικός που είπε επίσης ότι η καλύτερη εκδοχή ψησίματος είναι το μίντιουμ ρέαρ (σενιάν).

Μεταξύ των σεφ που προτείνουν το αλάτισμα στην μπριζόλα πριν το μαγείρεμα είναι οι διάσημοι από τις τηλεοπτικές εκπομπές και τα βιβλία τους σεφ Γκόρντον Ράμσει και Τζέιμι Όλιβερ με τα εστιατόρια του Ράμσει να έχουν κερδίσει μέχρι σήμερα 17 αστέρια Μισελέν.

Η απάντηση

Η άποψη του Δρ. Βεκίνη προκάλεσε την άμεση αντίδραση της κοινότητας των σεφ. Πρώτος απάντησε ο Αμερικανός σεφ Άντριου Γκρούελ που έχει ανοίξει μια αλυσίδα εστιατορίων στην Καλιφόρνια κάθε ένα εκ των οποίων έχει διαφορετική κουζίνα και μενού από το υπόλοιπα.

O Γκρούελ καταρχάς υποστηρίζει ότι η άποψη του Βεκίνη είναι επιστημονικά λάθος αφού όπως λέει ο σεφ πράγματι η ωσμοτική διεργασία σε πρώτη φάση αφαιρεί την υγρασία από το κρέας εξαιτίας του αλατίσματος αλλά η διεργασία δεν διακόπτεται και καθώς εξελίσσεται επαναφέρει την υγρασία στο κρέας. Ο σεφ ακολούθησε μάλιστα τις υποδείξεις του Έλληνα επιστήμονα στο ψήσιμο της μπριζόλα και κατέγραφε σε βίντεο την όλη διαδικασία αναφέροντας ότι το τελικό αποτέλεσμα με την απουσία αλατιού και τη χρήση μικροκυμάτων είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που αναφέρει ο Δρ. Βεκίνης ότι δηλαδή με τον τρόπο αυτό η μπριζόλα γίνεται στεγνή αλλά και ταυτόχρονα άγευστη και όπως λέει χαρακτηριστικά είναι απλά «ένα αδιάφορο κομμάτι πρωτεΐνης» που δεν περιέχει επίσης κανένα δείγμα αγάπης, τέχνης και πολιτισμού.

Προφανώς όσοι ενδιαφέρονται να δουν ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να δοκιμάσουν οι ίδιοι να μαγειρέψουν μια μπριζόλα με τον τρόπο που προτείνει ο Έλληνας επιστήμονας και να δουν τα αποτελέσματα.

Naftemporiki.gr