Όταν φτάνω στην Αιγιαλεία και κατηφορίζω προς το Κρυονέρι, νιώθω κάθε φορά πως επιστρέφω στο χωριό μου στην Κρήτη. Ο τόπος μυρίζει σταφύλι και αχλάδι, σύκο και λεμόνι. Ρόδια που γυαλίζουν στον ήλιο, βανίλιες και πορτοκάλια που γεμίζουν τον αέρα με γλυκιά μυρωδιά. Θάλασσα γαλάζια, πεύκα που ψιθυρίζουν, τζιτζίκια που τραγουδούν το καλοκαίρι, διασχίζω τη πολύβουη παραλία της Ακράτας ταβερνάκια δίπλα στο κύμα όπου το καλαμάρι , το χταπόδι και η  τσιπούρα μοσχοβολάει ανάμεσα στα φύκια ταξιδεύοντας προς Αίγιο αγναντεύοντας τη θάλασσα…..

Ένα λιμανάκι που αγκαλιάζει πάνω από εκατό σκάφη, που δίνει ανάσα σε ψαράδες, περαστικούς, ταξιδιώτες.

Αλλά επειδή οι σφραγίδες και τα χαρτιά χάθηκαν σε κάποιο συρτάρι και η πολιτεία αποφάσισε να τιμωρήσει το ίδιο της το έργο. Όπως αποκάλυψε το Βήμα της Αιγιάλειας, πάνω από 600.000 ευρώ θα δοθούν όχι για να συντηρηθεί, αλλά για να σβηστεί από το χάρτη.

Γιατί αγάπησα αυτό το τόπο , έφτιαξα σπίτι εδώ , έκανα πολλούς νέους φίλους , εδώ μεγάλωσαν τα παιδιά μου, εδώ περνώ τα καλοκαίρια μου και όχι μόνο …

Πάρτε παράδειγμα από τη γραφική πλατεία της Άνω Ακράτας, που σβήζει  από ζωή χειμώνα-καλοκαίρι, και βάλτε το δίπλα στην παραλία της Ακράτας, που το πρωί γεμίζει τουρίστες, αλλά το βράδυ, όσο κι αν σουλατσάρει ο κόσμος στον δρόμο, λείπει εκείνο το χαμόγελο της ζωντανής κοινότητας.

Δεν γεννήθηκα εδώ. Αλλά εδώ και είκοσι χρόνια βλέπω αυτόν τον τόπο να μοιάζει με την παιδική μου ηλικία στην Κρήτη. Σταφύλια στις αυλές, λεμονιές που ξεχύνονται στο δρόμο, χωράφια που μοσχοβολούν, παιδιά που τρέχουν στην παραλία, ψαράδες που γυρίζουν το σούρουπο με αλμύρα στα χέρια και περηφάνια στο βλέμμα.

Βασίλης Μουντάκης

Ενεργός Ασφαλιστής

Ενεργός πολίτης