---

Της Ευρυδίκης Φατώλια, 

Συνιστά η παραπάνω φωτογραφία μια υπερβολική σεξουαλικοποίηση του γυναικείου φύλου που πρέπει να λογοκριθεί ή άλλο ένα παράδειγμα πουριτανικού προτύπου που διέπει την πατριαρχική κοινωνία ακόμη και το 2024;

Η συγκεκριμένη φωτογραφία που απεικονίζει το γυναικείο γυμνό σώμα της FKA twigs για την καμπάνια του οίκου Calvin Klein λογοκρίνεται ως υπερβολική σεξουαλικοποίηση από την ASA (Advertising Standards Authority), τη ρυθμιστική αρχή για τις διαφημίσεις στην Αγγλία, με τους ιθύνοντες να ισχυρίζονται ότι η συγκεκριμένη καμπάνια εστιάζει στο σώμα της FKA twigs και όχι στο τζιν πουκάμισο Calvin Klein. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ASA έλαβε τη συγκεκριμένη απόφαση ύστερα από δύο καταγγελίες για υπερβολική σεξουαλικοποίηση. Η ASA συμφώνησε με τα παράπονα και απαγόρευσε την αναδημοσίευση της εικόνας, με την εξής ανακοίνωση: «Η διαφήμιση χρησιμοποιούσε γυμνό και επικεντρώθηκε στα φυσικά χαρακτηριστικά του κορμιού της FKA και όχι στα ρούχα, σε βαθμό που την παρουσίαζε ως στερεοτυπικό σεξουαλικό αντικείμενο. Η σύνθεση της εικόνας οδηγεί το βλέμμα των θεατών στο σώμα του μοντέλου και όχι στα ρούχα που διαφημίζονται». Η ASA περιέγραψε, επίσης, τη διαφήμιση ως «ανεύθυνη και ικανή να προσβάλλει». Ωστόσο, οι παρόμοιου τύπου φωτογραφίες του Jeremy Allen White και το λευκό μποξεράκι του, όχι μόνο δεν λογοκρίθηκαν αλλά προκάλεσαν φρενίτιδα στους θαυμαστές του οίκου και όχι μόνο.

Με τη σειρά του, ο οίκος υπερασπιζόμενος την καμπάνια εξέδωσε ανακοίνωση λέγοντας: «Οι εικόνες δεν είναι χυδαίες και πρόκειται για γυναίκες με αυτοπεποίθηση και δύναμη που είχαν επιλέξει να ταυτιστούν με το εμπορικό σήμα Calvin Klein και οι διαφημίσεις περιείχαν ένα προοδευτικό και ενδυναμωτικό μήνυμα». Υποστήριξαν ότι οι πόζες που υιοθέτησαν τόσο εκείνη όσο και η Jenner (για την οποία έγιναν επίσης παράπονα, αλλά δεν προχώρησαν σε απαγόρευση της διαφήμισής της) ήταν «φυσικές και ουδέτερες».

Ενώ, με τη σειρά της, η πρωταγωνίστρια της καμπάνιας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είπε: «Δεν βλέπω το στερεοτυπικό σεξουαλικό αντικείμενο που με έχουν χαρακτηρίσει. Βλέπω μια όμορφη, ισχυρή, έγχρωμη γυναίκα, της οποίας το απίστευτο σώμα έχει ξεπεράσει περισσότερο πόνο από όσο φαντάζεσαι. Βλέποντας άλλες διαφημίσεις, παρελθοντικές και σημερινές, αυτού του είδους, δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά». Με αφορμή το παραπάνω περιστατικό αξίζει να δοθεί έμφαση στο αντίστοιχο ρυθμιστικό πλαίσιο της διαφήμισης στην Ελλάδα.

Ο νόμος 2328/1995 θέτει το βασικό πλαίσιο για το τι δεν πρέπει να περιλαμβάνει μια διαφήμιση. Πιο συγκεκριμένα, η διαφήμιση δεν πρέπει να θίγει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να εισάγει διακρίσεις λόγω φυλής, φύλου, θρησκείας ή ιθαγένειας. Ακόμη, απαιτείται αυτή να μην προσβάλλει θρησκευτικές ή πολιτικές πεποιθήσεις, να μην προάγει τρόπους συμπεριφοράς επιζήμιους αφενός για την υγεία ή την ασφάλεια των ατόμων και αφετέρου για την προστασία του περιβάλλοντος.

Άλλα εφαρμοστέα νομοθετήματα είναι αυτό του Ν. 2251/1994 (άρθρο 9) «Προστασία των καταναλωτών», όπως αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 3 της Κοινής Υπουργικής Απόφασης Ζ1-496/2000, με το οποίο επήλθε η εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της οδηγίας του Συμβουλίου 84/450/ΕΟΚ σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση, και της οδηγίας 97/55/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τη συγκριτική διαφήμιση. Για την ερμηνεία της Κοινής Υπουργικής Απόφασης Ζ1-496/2000 εκδόθηκε, επίσης, η Εγκύκλιος Ζ1-512/2001 και ο Κώδικας Διαφήμισης – Επικοινωνίας με το Νόμο 2863/2000.

Τέλος, ως προς τον έλεγχο των διαφημίσεων από την πλευρά των επιχειρήσεων έχουν θεσπιστεί κανόνες αυτοπεριορισμού και αυτοελέγχου των παραπλανητικών διαφημίσεων μετά από πρωτοβουλία των κάτωθι αναφερόμενων φορέων:

• Ένωση Εταιρειών Διαφήμισης – Επικοινωνίας (ΕΔΕΕ)
• Σύνδεσμος Διαφημιζομένων Ελλάδας (ΣΔΕ)
• Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας (ΣΕΕ) που μεριμνά για την διασφάλιση της τήρησης του Κώδικα Διαφήμισης-Επικοινωνίας, τη διαρκή παρακολούθηση των εξελίξεων για τη βελτίωση του Κώδικα, τη σύσταση Επιτροπών για την εφαρμογή του και την συμμετοχή σε ενώσεις στο εξωτερικό για την προώθηση της αυτοδέσμευσης και την τήρηση της δεοντολογίας στην επικοινωνία.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• FKA Twigs Assails ‘Double Standards’ After Her Calvin Klein Ad Is Banned in Britain, nytimes.com, διαθέσιμο εδώ
• Μαρία Σαμαρά, Η διαφήμιση ως εμπορική πρακτική και οι μορφές αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, διπλωματική εργασία, ikee.lib.auth.gr, διαθέσιμη εδώ

---

 

---

Της Δωροθέας Λυπηρίδου,

Βασικό εταιρικό μόρφωμα αποτελεί, μεταξύ άλλων, η αστική εταιρεία, ή αλλιώς εταιρεία του αστικού κώδικα, η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 741 ΑΚ, αποτελεί ένωση προσώπων, που αποβλέπουν στην επιδίωξη ενός κοινού σκοπού, ιδίως οικονομικού, μέσα από τον συμβατικό δεσμό που διέπει τις μεταξύ τους σχέσεις.

Η λύση μιας αστικής εταιρείας μπορεί να επέλθει για διάφορους, αλλά ταυτόχρονα συγκεκριμένους λόγους, καθώς η απαρίθμηση αυτών μέσα στον νόμο είναι αποκλειστική, προβλεπόμενη στα άρθρα 765-775 ΑΚ. Αξίζει να σημειωθεί πως εφαρμόζονται παράλληλα με τις ειδικότερες και οι γενικές διατάξεις για τις συμβατικές ενοχές.

Με βάση το άρθρο 765 ΑΚ, η εταιρεία που έχει συσταθεί για ορισμένο χρόνο, λύνεται, μόλις περάσει αυτός ο χρόνος. Αν, ωστόσο, μετά την παρέλευση αυτού του χρόνου η εταιρεία δεν εισέλθει στη διαδικασία της εκκαθάρισης, θεωρείται ότι συνεχίζεται για αόριστο χρονικό διάστημα, σύμφωνα με το άρθρο 769 ΑΚ. Ο νομοθέτης έχει ρυθμίσει έτσι την περίπτωση αυτή, πιστεύοντας ότι κατά αυτόν τον τρόπο και με τη μη εκκίνηση της διαδικασίας της εκκαθάρισης, οι εταίροι εξέφρασαν σιωπηρά τη βούληση τους για συνέχιση της εταιρείας.

Η εταιρεία του αστικού κώδικα μπορεί να λυθεί και σε περίπτωση που πραγματοποιήθηκε ο σκοπός της ή υπήρξε αδυναμία υλοποίησης του. Ο συγκεκριμένος λόγος κρίνεται αντικειμενικά, ενώ η πραγματοποίηση μπορεί να επέρχεται έπειτα από την περάτωση ορισμένων εργασιών από εταιρεία, η οποία συστάθηκε με σκοπό αυτές, η αδυναμία να προκαλείται από διάταξη νόμου, η οποία απαγορεύει την άσκηση δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στον σκοπό της εταιρείας, ή αλλιώς από πραγματικά κωλύματα που μπορούν να προκύψουν μεταγενέστερα.

Ο θάνατος ενός από τους εταίρους επιφέρει τη λύση της εταιρείας, ωστόσο, στα πλαίσια της συμβατικής ελευθερίας, επιτρέπεται η συνέχιση της, σε περίπτωση που συμφωνηθεί έτσι στην εταιρική σύμβαση. Δίνεται, επομένως, η δυνατότητα συνέχισης των εργασιών και δραστηριοτήτων της εταιρείας μεταξύ των λοιπών εταίρων, αλλά και των κληρονόμων του θανόντος, σε περίπτωση που αυτοί υπάρχουν.

Με βάση το άρθρο 775 ΑΚ «Η εταιρεία λύνεται με την υποβολή σε δικαστική συμπαράσταση ή την κήρυξη σε πτώχευση ενός από τους εταίρους, εκτός αν συμφωνήθηκε ότι σε αυτή την περίπτωση, η εταιρεία θα συνεχίζεται μεταξύ των λοιπών εταίρων». Η διάταξη είναι αναγκαστικού δικαίου, παρά τα περιθώρια ελευθερίας που δείχνει να δίνει για τη σύναψη διαφορετικής συμφωνίας μεταξύ των εταίρων. Απαγορεύεται η ρήτρα που θα επιτρέπει την παραμονή στην εταιρεία του πτωχεύσαντα και του υποβληθέντα σε δικαστική συμπαράσταση. Η συνέχιση της εταιρείας μπορεί να συμφωνηθεί μεταξύ μόνο των υπολοίπων εταίρων.

Παρόλα αυτά, ο σπουδαιότερος λόγος λύσης της αστικής εταιρείας είναι αυτός της καταγγελίας. Η καταγγελία απευθύνεται σε όλους τους εταίρους, δεν απαιτεί δημοσιότητα και προκαλεί με τρόπο άμεσο την λύση της εταιρείας. Υπάρχουν δύο είδη καταγγελίας, η τακτική, η οποία εφαρμόζεται στην περίπτωση που η εταιρεία είναι αορίστου χρόνου, και η έκτακτη καταγγελία, η οποία αφορά στην περίπτωση εταιρείας ορισμένου χρόνου όπου υπάρχει σπουδαίος λόγος λύσης πριν από τον χρόνο που έχει ορισθεί για την λήξη της. Η καταγγελία χωρίς σπουδαίο λόγο είναι άκυρη, αν και τα δικαστήρια δέχονται πως, ακόμα και χωρίς σπουδαίο λόγο, η καταγγελία επιφέρει τα αποτελέσματα της και τη λύση της εταιρείας.

Η εταιρεία μπορεί να λυθεί και με ομόφωνη απόφαση των εταίρων ή της πλειοψηφίας, αν τούτο προβλέπεται στην εταιρική σύμβαση, ενώ η πτώχευση της εταιρείας ως εταιρικό σχήμα επιφέρει τη λύση της, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει πως συμπτωχεύουν και οι εταίροι, από τους οποίους αυτή απαρτίζεται.

Η εταιρεία μετά τη λύση της μπαίνει σε διαδικασία εκκαθάρισης, κατά την οποία εξακολουθεί να υπάρχει για τους σκοπούς και τις ανάγκες που προκύπτουν στα πλαίσια αυτής. Σε αυτό το στάδιο, μετέπειτα της λύσεως, οι εταίροι δύνανται να μεταβάλλουν τον σκοπό της εταιρείας και να προβούν σε διαδικασία «αναβίωσης», επαναφέροντας τη λειτουργική και παραγωγική διαδικασία.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΠΗΓΗ

•  Νικόλαος Κ. Ρόκας, Εμπορικές Εταιρείες, 9^η έκδοση, Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα, 2019

---

 

---

Της Μαρίας – Ελένης Σπαθαριώτη,

Στη σύγχρονη Ελλάδα, το φαινόμενο της οπαδικής βίας ή μάλλον της οπαδικής λατρείας που συχνά εξελίσσεται σε κτηνωδία, εμφανίζεται όλο και εντονότερα στο προσκήνιο, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων. Ο αθλητισμός, που στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσε σημείο αναφοράς και τρόπο αναψυχής, έχει πλέον διαμορφωθεί σε πεδίο μάχης μεταξύ των οπαδών, δημιουργώντας τραγικές και απάνθρωπες καταστάσεις, μηδενίζοντας ταυτόχρονα τόσο τις αξίες του ανθρώπου όσο και τον ίδιο τον κλάδο. Πλήθος περιστατικών, που αφορούν την οπαδική βία και επιβεβαιώνουν τη ραγδαία ανάπτυξή της, μας κάνει να αναρωτιόμαστε για τη θέση που παίρνει το δίκαιο απέναντι στην εξάλειψη ή έστω στη μείωση αυτού του φαινομένου.

Το ερώτημα που προκύπτει σχετικά με το νομοθετικό πλαίσιο και τη βία που ανθίζει στα γήπεδα είναι, αν υφίσταται κενό δικαίου από την πλευρά του νομοθέτη. Συγκεκριμένα, κενό δικαίου ανακύπτει σε ζήτημα νομικού ενδιαφέροντος, ως προς το οποίο, εν πάση περιπτώσει, θα αναμενόταν κάποια ειδικότερη νομοθετική μέριμνα. Ωστόσο, κάτι τέτοιο αποκλείεται ήδη από πολύ νωρίς, καθώς όπως αναφέρει ο καθηγητής αθλητικού δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών και δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Δημήτρης Παναγιωτόπουλος «έχουμε πάρα πολλούς νόμους που έχουν γίνει γι’ αυτό το ζήτημα και ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν μπορούν να εφαρμοστούν διάφοροι κανόνες. Άπειροι είναι οι νόμοι. Ηθελημένα και μη υπάρχει κενό στην εφαρμογή τους». Πράγματι, ήδη από το 1999 και ειδικότερα με τον νόμο 2725/1999 και άρθρο 41ΣΤ ξεκίνησε μια πορεία αντιμετώπισης της οπαδικής βίας με την θέσπιση νόμων, οι οποίοι απέβλεπαν κατά κύριο λόγο στην εξάλειψη αυτού του φαινομένου που αποτελούσε σοβαρό πλήγμα για την άνθιση του υγιούς αθλητισμού.

Συγκεκριμένα, ο νόμος προέβλεπε στην παράγραφο 1 ως ποινή, τη φυλάκιση δύο ετών καθώς και χρηματική ποινή, εφόσον δεν προβλεπόταν κάτι αυστηρότερο από κάποια άλλη διάταξη, σε όποιον εκ προθέσεως προκαλούσε ζημίες εντός των αθλητικών εγκαταστάσεων, βιαιοπραγούσε εναντίον άλλων οπαδών, και κατείχε ή χρησιμοποιούσε βεγγαλικά και καπνογόνα, που μπορούν να προκαλέσουν σωματική βλάβη. Ο νόμος 2725/1999, ο οποίος αποτελείται συνολικά από δέκα επιμέρους παραγράφους, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την καταπολέμηση της βίας, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την υιοθέτηση διατάξεών του στον μεταγενέστερο νόμο ν. 4908/2022 περί αθλητικής βίας.

Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε, επίσης, η συμβολή του Βασίλη Φλωρίδη, ο οποίος ως αθλητικός εισαγγελέας Βορείου Ελλάδος εισήγαγε το «ιδιώνυμο αδίκημα», δηλαδή την άμεση φυλάκιση όσων αποδεδειγμένα μετείχαν σε οπαδικά επεισόδια με αφορμή κάποιον αγώνα. Ως «ιδιώνυμο» προσδιορίζεται στον νόμο το έγκλημα, για το οποίο προβλέπονται ιδιαίτερες ποινές σε σχέση με τα εγκλήματα της γενικής κατηγορίας, όπου αυτό υπάγεται.

Με λίγα λόγια, ο κ. Φλωρίδης εξειδίκευσε το περιεχόμενο των ποινών γύρω από τον αθλητισμό υποστηρίζοντας ότι «η σκληρή εφαρμογή του νόμου λειτουργεί αποτρεπτικά για όλους». Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Είναι ικανό το νομοθετικό πλαίσιο να εμποδίσει τη χρήση βίας στα γήπεδα και στους χώρους αθλητισμού; Η απάντηση είναι πως ακόμα κι αν δημιουργηθεί ένα τέλειο νομικό πλαίσιο χωρίς λάθη, χωρίς παρερμηνείες, η βία που εκτυλίσσεται στα γήπεδα και το πάθος μερικών για εγκληματικές ενέργειες δε θα πτοηθεί από κανέναν νόμο, όσο αυστηρή και αν προβλέπεται η τελική ποινή. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται από τον καθηγητή εγκληματολογίας Γιάννη Πανούση, ο οποίος κάνει λόγο για καθαρά εγκληματικές ενέργειες, οι οποίες έχουν το πρόσχημα της οπαδικής βίας, ενώ παράλληλα, υποστηρίζει ότι απαιτείται εξάρθρωση ενός υπόγειου κυκλώματος που λυμαίνεται τον αθλητισμό.

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται με το πρόσφατο γεγονός που συγκλόνισε για ακόμα μια φορά το πανελλήνιο, και το οποίο αφορά τον θανατηφόρο τραυματισμό αστυνομικού από ναυτική φωτοβολίδα στα πλαίσια μιας ακόμη εκδήλωσης της οπαδικής βίας. Για αυτόν τον λόγο, ο νομοθέτης στο πλαίσιο της πρόληψης παρόμοιων περιστατικών, προέβη σε ακόμη αυστηρότερα μέτρα όσον αφορά τους φιλάθλους και τα οποία προβλέπουν τα εξής: τη διεξαγωγή όλων των αγώνων της Super League 1 κεκλεισμένων των θυρών για τους επόμενους δύο μήνες, ενώ έως τις 12 Φεβρουαρίου 2024 θα υπάρξει περαιτέρω αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της ανωτέρω απόφασης, προκειμένου να παραταθεί η εφαρμογή τους σε περίπτωση που δεν τηρηθούν οι νόμιμες προϋποθέσεις. Στόχος της κυβέρνησης είναι η αποφυγή κινδύνων για τη σωματική ακεραιότητα των συμμετεχόντων, καθώς και η μέγιστη δυνατή διασφάλιση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.

Ωστόσο, ποιό είναι το τελικό συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγουμε για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας από τον νόμο; Από την ανάλυση που προηγήθηκε και τα περιστατικά που παρουσιάστηκαν, διαφαίνεται η υπέρογκη προσπάθεια τόσο της νομοθεσίας όσο και της δικαιοσύνης για ασφαλή παρακολούθηση αθλητικών δρωμένων αλλά και για παραδειγματική τιμωρία όσων προβαίνουν σε εγκληματικές ενέργειες. Παρόλα αυτά, θεωρείται απαραίτητη για τη σωστή οριοθέτηση του προβλήματος, η ένταξη της οπαδικής βίας στον ποινικό κώδικα ως επίσημου ιδιώνυμου εγκλήματος, το οποίο θα αντιμετωπίζεται με την ιδιαιτερότητα που προβλέπεται ανά περίπτωση καθώς και με τις αντίστοιχες ποινές. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια αξιόλογη προσέγγιση του νομοθέτη και όχι απλά για ένα σύμπλεγμα άρθρων που παραπέμπουν στην εξάλειψη με παρόμοιο τρόπο του φαινομένου της οπαδικής βίας.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Πανούσης για οπαδική βία: «Δεν είναι παιδαρέλια που κάνουν μαγκιές, αλλά εξοπλισμένοι που ανοίγουν κεφάλια», zougla.gr, διαθέσιμο εδώ

• Οπαδική βία: «Δεν υπάρχει κενό στον νόμο, αλλά στην εφαρμογή του», kathimerini.gr, διαθέσιμο εδώ

---

 

Μεγάλες αλλαγές στις βραχυχρόνιες μισθώσεις (τύπου Airbnb) φέρνει, μεταξύ άλλων, το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ τού Γιώργου Λιάλιου στην εφημερίδα «Καθημερινή», το πλαίσιο περιλαμβάνει ρυθμίσεις για τον έλεγχο των βραχυχρόνιων μισθώσεων, τις οποίες σε κάποιο βαθμό εξισώνει με την «κοινή» τουριστική δραστηριότητα. Προβλέπει κατ’ αρχάς ότι όλες οι μορφές παροχής διανυκτέρευσης πρέπει να εγγράφονται σε ειδικό μητρώο και να διαθέτουν σήμα του υπουργείου Τουρισμού.

Περαιτέρω, προτείνει να μην επιτρέπονται άνω των 30 ημερών/έτος στις περιοχές ελέγχου (τις κορεσμένες) και τις 60 ημέρες στις ανεπτυγμένες περιοχές σε όλα τα νησιά πλην Εύβοιας και Κρήτης. Τέλος, στις κορεσμένες και στις ανεπτυγμένες περιοχές προτείνεται και έλεγχος στον αριθμό των αδειών βραχυχρόνιων μισθώσεων, ως ποσοστό των κλινών που υπάρχουν ήδη στα ξενοδοχεία κάθε Δημοτικής Ενότητας.

Στο νέο πλαίσιο προτείνεται ξεκάθαρα η ενίσχυση της ελκυστικότητας των οργανωμένων μορφών χωροθέτησης έναντι της κοινής εκτός σχεδίου δόμησης (εννοώντας όλα τα πολεοδομικά μοντέλα που πριμοδοτούν τις μεγάλες τουριστικές μονάδες, τα τουριστικά χωριά κ.λπ.). Έτσι ορίζει ότι επιτρέπεται κατ’ αρχήν η δημιουργία τέτοιων οργανωμένων μονάδων σε όλη την επικράτεια (πλην κάποιων λίγων εξαιρέσεων). Και παρέχεται η δυνατότητα δημιουργίας συνδετήριων οδών με αυτές, οι οποίες όμως δεν θα παρέχουν δικαίωμα δόμησης στα οικόπεδα που θα έχουν πρόσωπο σε αυτές.

Το νέο πλαίσιο χωρίζει τον ελλαδικό χώρο σε πέντε κατηγορίες ανάλογα με το πόσο ανεπτυγμένες τουριστικά είναι: από τις περιοχές ελέγχου (δηλαδή τις κορεσμένες τουριστικά), τις ανεπτυγμένες και τις αναπτυσσόμενες έως τις περιοχές ενίσχυσης και τις περιοχές επιλεκτικής υψηλής ενίσχυσης. Ο χαρακτηρισμός των περιοχών γίνεται για πρώτη φορά σε επίπεδο Δημοτικής Ενότητας (και όχι Δήμου) με βάση τον αριθμό των υφιστάμενων κλινών τουριστικών καταλυμάτων με διαφορετικές συνέπειες.

Συγκεκριμένα:

• Στις κορεσμένες περιοχές (που ονομάζονται «περιοχές ελέγχου»), όπως λ.χ. η Μύκονος και η Σαντορίνη (αλλά και οι Δημοτικές Ενότητες Χανίων και Πλατανιά, σύμφωνα, τουλάχιστον, με τον χάρτη που δημοσιεύει στο σημερινό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ τού Γιώργου Λιάλιου η εφημερίδα «Καθημερινή»), προτείνεται να δοθούν κίνητρα για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση υφιστάμενων καταλυμάτων, χωρίς αύξηση του αριθμού των κλινών (ακόμα και η κατεδάφιση εγκαταλελειμμένων κτηρίων που προσβάλλουν το τοπίο). Επίσης, για τη μετατροπή υφιστάμενων μονάδων σε «οργανωμένους υποδοχείς» (λ.χ. ξενοδοχείο με τουριστικές κατοικίες). Στις περιοχές αυτές προτείνεται η εκπόνηση μελετών εκτίμησης της φέρουσας ικανότητας και ο καθορισμός «οροφής» στον αριθμό των «χώρων τουρισμού διαμοιρασμού» (βραχυχρόνιες μισθώσεις τύπου Airbnb – όπως αναφέρθηκε παραπάνω) και στα ενοικιαζόμενα δωμάτια, ως ποσοστό των κλινών των ξενοδοχείων. Μέχρι την ολοκλήρωση του πολεοδομικού σχεδιασμού, στις περιοχές αυτές προτείνεται η αύξηση της ελάχιστης αρτιότητας στα 16 στρέμματα και η κατασκευή μόνο καταλυμάτων 4 και 5 αστέρων. Δεν προτείνεται κάποια άλλη απαγόρευση στην ανέγερση νέων τουριστικών μονάδων.

• Στις ανεπτυγμένες περιοχές προτείνονται όλα τα προαναφερθέντα και, ειδικά για την Αττική και τη μητροπολιτική Θεσσαλονίκη, η παροχή κινήτρων για τη μετατροπή παλαιών βιομηχανικών μονάδων σε τουριστικές. Μέχρι την ολοκλήρωση του πολεοδομικού σχεδιασμού, στις περιοχές αυτές προτείνονται η αύξηση της ελάχιστης αρτιότητας στα 12 στρέμματα και η κατασκευή μόνο καταλυμάτων 4 και 5 αστέρων.

• Στις αναπτυσσόμενες περιοχές προτείνονται όλα τα προαναφερθέντα εκτός από τον ποσοστιαίο περιορισμό των Airbnb και των ενοικιαζομένων δωματίων. Επιπλέον, να εξεταστεί η αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων οικισμών και να παρασχεθούν κίνητρα για τη μετατροπή παραδοσιακών ή διατηρητέων κτηρίων σε ξενοδοχεία. Μέχρι την ολοκήρωση του πολεοδομικού σχεδιασμού, στις περιοχές αυτές προτείνεται η κατασκευή μόνο καταλυμάτων 3, 4 και 5 αστέρων.

• Στις περιοχές ενίσχυσης προτείνεται η παροχή κινήτρων τόσο για εκσυγχρονισμό υφιστάμενων τουριστικών καταλυμάτων με αναβάθμιση σε υψηλότερη κατηγορία, όσο και για την ανάπτυξη ειδικών μορφών τουρισμού και για τη μετατροπή αξιόλογων κτηρίων σε ξενοδοχεία και για την αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων οικισμών.

• Τέλος, στις περιοχές με επιλεκτική ειδική ενίσχυση προτείνεται να δίνονται κίνητρα από τον πολεοδομικό σχεδιασμό, όπως αυξημένη αρτιότητα, αυξημένος συντελεστής δόμησης κ.λπ., ώστε να δημιουργούνται επιλεγμένα νέες μονάδες.

Όπως και τα προηγούμενα, έτσι και αυτό το πλαίσιο διαφοροποιεί τον νησιωτικό χώρο (πλην Κρήτης και Εύβοιας), χωρίς ωστόσο να προβλέπει μεγάλους περιορισμούς για τον έλεγχο της τουριστικής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο αυτό, τα νησιά χωρίζονται σε τρεις μεγάλες ομάδες. Η πρώτη περιλαμβάνει όλα (46) σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Η δεύτερη περιλαμβάνει τα μικρότερα κατοικημένα νησιά και η τρίτη τα ακατοίκητα και τις βραχονησίδες.

Στα κατοικημένα νησιά (με την εξαίρεση Ρόδου και Κέρκυρας) ο μόνος περιορισμός που προβλέπεται είναι ότι οι μεγάλες, οργανωμένες τουριστικές επενδύσεις θα πρέπει να έχουν τον μισό συντελεστή δόμησης (δηλαδή να χτίσουν το μισό) απ’ ό,τι θα προβλεπόταν κανονικά. Δεν τίθενται άλλοι περιορισμοί για την ανάσχεση της διασποράς της τουριστικής δραστηριότητας (με οργανωμένη ή μη μορφή) σε αυτά. Στα μικρότερα κατοικημένα νησιά (της δεύτερης κατηγορίας του πλαισίου) τίθεται περιορισμός δυναμικότητας (100 κλίνες) στις νέες εγκαταστάσεις.

Σημειώνεται, τέλος, ότι το τελικό κείμενο για το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό βρίσκεται, πλέον, στα χέρια του υπουργείου Περιβάλλοντος. Πρόκειται για την πρόταση που κατάρτισε ομάδα μελετητών για λογαριασμό του υπουργείου. Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται η εφημερίδα «Καθημερινή», το σχέδιο θα τεθεί το επόμενο διάστημα σε δημόσια διαβούλευση, μετά τις αλλαγές που θα αποφασίσει να κάνει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος.

Πηγή: Καθημερινή
Γιώργος Λιάλιος

Φωτογραφία: Παύλος Μπουζάκης

---

Της Εβελίνας Μάστουρα,

Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η διαδικασία χορήγησης ασύλου ρυθμίζεται τόσο από πρωτογενείς κανόνες δικαίου, δηλαδή από κανόνες δικαίου κατοχυρωμένους στα κύρια νομοθετικά κείμενα της Ε.Ε, όπως είναι η Σύμβαση της ΕΕ (ΣΕΕ), η Συνθήκη για την Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ) και, πλέον, ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (ΧΘΔΕΕ), όσο και από παράγωγους κανόνες δικαίου που περιλαμβάνονται σε Οδηγίες, Αποφάσεις και σπανιότερα σε Προτάσεις.

Το άρθρο 18 του ΧΘΔΕΕ κατοχυρώνει ρητώς το δικαίωμα στο άσυλο, ορίζοντας ότι «το δικαίωμα ασύλου διασφαλίζεται τηρουμένων των κανόνων της Σύμβασης της Γενεύης της 28ης Ιουλίου 1951 και του Πρωτοκόλλου της 31ης Ιανουαρίου 1967 περί του καθεστώτος των προσφύγων και σύμφωνα με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής οριζόμενες ως “οι Συνθήκες”)». Το κείμενο του άρθρου βασίστηκε στο άρθρο 63 της Συνθήκης ΕΚ που έχει, πλέον, αντικατασταθεί από το άρθρο 78 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο επιβάλλει στην Ένωση την τήρηση της Σύμβασης της Γενεύης περί των προσφύγων.

Το άρθρο 1 της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων αποτελεί το διαχρονικό νομικό καταφύγιο για τον ορισμό της έννοιας του πρόσφυγα, διακηρύττοντας ότι «§,2. Παντός προσώπου, όπερ συνεπεία γεγονότων επελθόντων πρό της 1ης Ιανουαρίου 1951 και δεδικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων ευρίσκεται εκτός της χώρας, της οποίας έχει την υπηκοότητα και δεν δύναται ή , λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης, ή εάν μη έχον υπηκοότητα τινά και ευρισκόμενον συνεπεία τοιούτων γεγονότων εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους αυτού διαμονής, δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να επιστρέψη εις ταύτην». Συνεπώς, συνάγεται ότι για την απόδοση του προσφυγικού καθεστώτος απαιτείται η διαπίστωση εκ μέρους των αρμόδιων αρχών της ύπαρξης φόβου (εσωτερικό-υποκειμενικό στοιχείο) συνεπεία διώξεως (εξωτερικό-αντικειμενικό στοιχείο) για έναν από τους τους ανωτέρω λόγους.

Εν προκειμένω, θα εστιάσουμε περισσότερο σε μια σειρά κανόνων παράγωγου δικαίου και ειδικότερα Οδηγιών, που πραγματεύονται ζητήματα της διαδικασίας χορήγησης ασύλου και των συνθηκών υποδοχής των αιτούντων άσυλο.

Σημείο εκκίνησης θα αποτελέσει η Οδηγία 2013/32. Στο κανονιστικό της πεδίο θεσπίζονται ενιαίες διαδικασίες χορήγησης ασύλου, ενώ, παράλληλα, στο άρθρο 31 αναφέρεται η υποχρέωση των κρατών-μελών να εξετάζουν τις αιτήσεις εντός του προβλεπόμενου χρονικού διαστήματος των 6 μηνών και πάντως όχι μεγαλύτερου των 9 μηνών «§2. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι η διαδικασία εξέτασης ολοκληρώνεται το ταχύτερο δυνατό με την επιφύλαξη κατάλληλης και πλήρους εξέτασης.§3. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι η διαδικασία εξέτασης ολοκληρώνεται εντός έξι μηνών από την κατάθεση της αίτησης. Όταν αίτηση υπόκειται στη διαδικασία του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 604/2013, η προθεσμία των έξι μηνών αρχίζει από τη στιγμή κατά την οποία ορίζεται ένα κράτος μέλος ως υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης, σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό, ο αιτών βρίσκεται στο έδαφος του κράτους μέλους και τον έχει αναλάβει η αρμόδια αρχή. Τα κράτη μέλη δύνανται να παρατείνουν την προθεσμία των έξι μηνών που ορίζεται στην παρούσα παράγραφο για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από εννέα επιπλέον μήνες, σε περιπτώσεις στις οποίες:
α) ανακύπτουν περίπλοκα ουσιαστικά και/ή νομικά ζητήματα·
β) μεγάλος αριθμός υπηκόων τρίτων χωρών ή ανιθαγενών αιτούνται ταυτόχρονα διεθνή προστασία, γεγονός που καθιστά στην πράξη πολύ δύσκολη την ολοκλήρωση της διαδικασίας εντός της προθεσμίας των έξι μηνών·».

Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Οδηγίας αποτέλεσε η θέσπιση ειδικών κανόνων για τα ασυνόδευτα ανήλικα, με γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού που είναι εξ ορισμού ευάλωτο, καθώς και για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Τέλος, κατοχυρώνονται ταχείες και διασυνοριακές διαδικασίες για αιτήσεις που κρίνονται προδήλως αβάσιμες, με σκοπό την αποσυμφόρηση του έργου των επιτροπών, αλλά και για την αποτροπή καταχρηστικών αιτημάτων, όταν, μεταξύ άλλων
• ο αιτών προέρχεται από ασφαλή χώρα καταγωγής κατά την έννοια της οδηγίας αυτής· ή
• ο αιτών παραπλάνησε τις αρχές με την παρουσίαση ψευδών πληροφοριών ή εγγράφων ή με την απόκρυψη σχετικών πληροφοριών ή εγγράφων όσον αφορά την ταυτότητα και/ή την ιθαγένειά του, που μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά την απόφαση· ή
• αν είναι πιθανό ότι ο αιτών έχει καταστρέψει ή πετάξει κακόπιστα έγγραφο ταυτότητας ή ταξιδιωτικό έγγραφο που θα βοηθούσε στον προσδιορισμό της ταυτότητας ή της ιθαγένειάς του· ή
• αν ο αιτών ενδέχεται, για σοβαρούς λόγους, να θεωρείται ότι συνιστά κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια ή τη δημόσια τάξη του κράτους μέλους, ή έχει απελαθεί διά της βίας για σοβαρούς λόγους δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας τάξης δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας.

Ακολουθεί η Οδηγία 2013/33 για τις συνθήκες υποδοχής, η οποία περιλαμβάνει πολυάριθμες διατάξεις για τη διασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης των αιτούντων άσυλο, την κατοχύρωση του δικαιώματος ελεύθερης μετακίνησης εντός των προκαθορισμένων χώρων φιλοξενίας, καθώς και του δικαιώματος εργασίας εντός 9 μηνών από την αίτησή τους. Ειδικές διατάξεις προβλέπουν τη δυνατότητα κράτησης που σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα έσχατο μέτρο εξαιρετικού χαρακτήρα. Κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 8, εφόσον κρίνεται αναγκαίο και κατόπιν ατομικής αξιολόγησης κάθε περίπτωσης, τα κράτη μέλη μπορούν να θέσουν αιτούντα υπό κράτηση, εάν δεν είναι δυνατό να εφαρμοστούν αποτελεσματικά άλλα λιγότερο περιοριστικά εναλλακτικά μέτρα, μόνο όταν πρόκειται να διαπιστωθεί ή να επαληθευτεί η ταυτότητα ή υπηκοότητά του ή προκειμένου να εξακριβωθούν τα στοιχεία είτε της αίτησης διεθνούς προστασίας ενόψει κινδύνου διαφυγής του αιτούντος είτε το υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης κράτος μέλος, ή τέλος, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο για την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας και της δημόσιας τάξης.

Τέλος, η Οδηγία 2011/95,σε πρώτο επίπεδο προσδιορίζει τους λόγους χορήγησης διεθνούς προστασίας, ενώ, παράλληλα, περιλαμβάνει ειδικές διατάξεις που προβλέπουν μια σειρά δικαιωμάτων, όπως άδειες διαμονής, ταξιδιωτικά έγγραφα και ιδίως την πρόσβαση στην απασχόληση και την υγειονομική περίθαλψη.

Στην ελληνική έννομη τάξη, οι ανωτέρω Οδηγίες έχουν ενσωματωθεί στον νόμο 4939/2022 για την υποδοχή, τη διεθνή προστασία πολιτών τρίτων χωρών και ανιθαγενών και την προσωρινή προστασία σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων αλλοδαπών, που αποτελεί ένα, μάλλον, επιτυχές εγχείρημα ανταπόκρισης στις ευρωπαϊκές απαιτήσεις, στο πλαίσιο της υιοθέτησης ενός κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Οδηγία 2013/33/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013 , σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία (αναδιατύπωση), διαθέσιμο εδώ
• Οδηγία 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013 , σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (αναδιατύπωση), διαθέσιμο εδώ
• Σύμβαση του 1951 για το καθεστώς των προσφύγων, διαθέσιμο εδώ 

---

 

---

Της Ευρυδίκης Φατώλια,

Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ, παρά την εμφάνιση κινήσεων για τα δικαιώματα των γυναικών όπως το MeToo, δεν έχει σημειωθεί πρόοδος στη μείωση των στερεοτύπων των φύλων στις κοινωνίες τα τελευταία δέκα χρόνια. «Τα κοινωνικά πρότυπα που βασίζονται σε στερεότυπα φύλου είναι ευρέως διαδεδομένα στον κόσμο” τόσο μεταξύ ανδρών όσο και μεταξύ γυναικών, με σχεδόν το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού να αγκαλιάζει τουλάχιστον ένα στερεότυπο» από τα επτά που εξετάζονται από το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα του ΟΗΕ (UNDP). «Οι προκαταλήψεις αυτές είναι διαδεδομένες μεταξύ ανδρών και γυναικών, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι βαθιά ριζωμένες και επηρεάζουν εξίσου άνδρες και γυναίκες», αναφέρει η έκθεση.

Το UNDP ανέπτυξε τον Δείκτη Κοινωνικών Προτύπων των Φύλων χρησιμοποιώντας δεδομένα από την Έρευνα Παγκόσμιων Αξιών, μια διεθνή ερευνητική πρωτοβουλία που εξετάζει την εξέλιξη των αξιών και των πεποιθήσεων σε όλο τον κόσμο, από 80 έθνη που αντιπροσωπεύουν το 85% του παγκοσμίου πληθυσμού. Τα στοιχεία αυτά καλύπτουν τα έτη 2010-2014 και 2017-2022. Σύμφωνα με την έρευνα του ΟΗΕ, σχεδόν εννέα στους δέκα άνδρες και γυναίκες έχουν βασικές προκαταλήψεις έναντι των γυναικών, και ο αριθμός των ατόμων που έχουν αποδεχθεί τουλάχιστον μία προκατάληψη παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό σταθερός κατά την τελευταία δεκαετία. Σε 38 από τα ερωτηθέντα έθνη, το ποσοστό των ατόμων που έχουν τουλάχιστον μία προκατάληψη έναντι των γυναικών μειώθηκε από 86,9% πριν από μια δεκαετία σε 84,6%.

Για παράδειγμα, πάνω από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι άνδρες είναι καλύτεροι πολιτικοί ηγέτες από τις γυναίκες, και μόνο το 27% συμφωνεί ότι τα ίσα δικαιώματα ανδρών και γυναικών είναι απαραίτητα για τη δημοκρατία. Επιπλέον, το 46% του παγκόσμιου πληθυσμού αισθάνεται ότι οι άνδρες έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα να εργάζονται από τις γυναίκες, και το 43% πιστεύει πως οι άντρες είναι ισχυρότεροι διευθυντές επιχειρήσεων απ’ ότι οι γυναίκες. Το 28% πιστεύει ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι πιο απαραίτητη για τους άνδρες. «Πρέπει να αλλάξουμε τα στερεότυπα των δύο φύλων, τα κοινωνικά πρότυπα, αλλά ο τελικός στόχος είναι η αλλαγή των σχέσεων εξουσίας μεταξύ γυναικών και ανδρών», δήλωσε η Aroa Santiago, ειδικός σε θέματα φύλου στο UNDP.

Επιπλέον, οι στάσεις απέναντι στη βία κατά των γυναικών είναι ανησυχητικές, με το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού να αισθάνεται ότι ένας άνδρας δικαιολογείται όταν επιτίθεται στην κοπέλα του. Αυτές οι προκαταλήψεις λειτουργούν ως «εμπόδια» για τις γυναίκες, με αποτέλεσμα την παραβίαση των δικαιωμάτων τους. «Εάν δεν αντιμετωπίσουμε κοινωνικά, στερεότυπα φύλου, δεν θα επιτύχουμε την ισότητα των φύλων, ούτε τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης», αναφέρει η εφημερίδα. «Εάν η ελευθερία και η εξουσία των γυναικών είναι εγγυημένες, ολόκληρος ο κόσμος θα κερδηθεί», δήλωσε ο Διευθυντής του UNDP Πέδρο Κονσεϊσάο.

Το νομικό πλαίσιο σήμερα στην Ελλάδα έχει ως αφετηρία τον ν. 3500/2006, ο οποίος προβλέπει μεταξύ άλλων αφενός την ποινικοποίηση του βιασμού κατά τη διάρκεια του γάμου και αφετέρου αυστηρότερες ποινές για την περίπτωση της σωματικής βλάβης ή της απειλής μεγάλου και άμεσου κινδύνου σε περιπτώσεις όπου ο δράστης και το θύμα είναι σύζυγοι ή γονείς και παιδιά. Η ενδοοικογενειακή βία αποτέλεσε έτσι ένα τεκμήριο διάλυσης του γάμου και εισήγαγε τον θεσμό της ποινικής διαμεσολάβησης για παραβάσεις ενδοοικογενειακής βίας.

Ακολούθως, ο νόμος 3500/2006 τροποποιήθηκε με τον νόμο 4531/2018, με τίτλο «Η επικύρωση της σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας και την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας». Αυτό το σημαντικό κείμενο, επίσης γνωστό ως Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, αναφέρει στην παράγραφο 3 έκδοση Α ότι η βία κατά των γυναικών ορίζεται ως «παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μια μορφή διακρίσεων έναντι της γυναίκας», και η έννοια της βίας κατά των γυναικών περιλαμβάνει «όλες τις πράξεις βίας λόγω φύλου που έχουν ή ενδέχεται να έχουν ως αποτέλεσμα σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική ή οικονομική βλάβη ή ταλαιπωρία για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, εξαναγκασμού». Η Σύμβαση αναγνωρίζει ότι η επίτευξη de jure και de facto ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών αποτελεί κρίσιμη συνιστώσα για την πρόληψη της βίας κατά της γυναίκας.

Επιπρόσθετα, οι διατάξεις του νόμου αποβλέπουν μεταξύ άλλων στην ενίσχυση του νομικού πλαισίου για τη διαχείριση των εγκλημάτων κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων συνεχιζόμενης επιτήρησης κ.λπ., τροποποιούν τον νόμο 2168/1993 για τα όπλα, προβλέποντας τη μη χορήγηση αδειών σε πρόσωπα που έχουν καταδικαστεί ή διωχθεί για βιασμό στο σπίτι. Εξάλλου, η πρόσφατη τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας με τον Ν. 4855/2021 προβλέπει την ενίσχυση των διατάξεων που παραβιάζουν τη σεξουαλική αξιοπρέπεια και ελευθερία, όταν διαπράττονται στον χώρο εργασίας ή στο πλαίσιο της αναζήτησης εργασίας, την αλλαγή της ημερομηνίας έναρξης της παραγραφής των εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας και της οικονομικής εκμετάλλευσης της γεννητικής ζωής, όταν διενεργούνται εναντίον ανηλίκων.

Ωστόσο, σκόπιμο είναι να αναφερθούμε και στη διάταξη του άρθρου 1532 του Αστικού Κώδικα σχετικά με τις συνέπειες της κακής άσκησης της γονικής μέριμνας, έκφανση, της οποίας αποτελεί μεταξύ άλλων και η οριζόμενη στο εδάφιο στ΄ «καταδίκη του γονέα, με οριστική απόφαση, για ενδοοικογενειακή βία ή εγκλήματα κατά της σεξουαλικής ελευθερίας ή για εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της σεξουαλικής ζωής». Τέλος, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, παρατηρούνται νέα νομοθετικά μέτρα για τη ρύθμιση της ενδοοικογενειακής κακοποίησης. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε, μάλιστα, πρόταση κανονισμού για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής κακοποίησης στις 8 Μαρτίου 2022.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΠΗΓΗ

• Η έμφυλη βία κατά των γυναικών και η αναζήτηση βοήθειας, Διαμαντοπούλου Άντζελα Ματίνα, Πετσίτη Κυριακή, Σέργη Αργυρώ Άννα, πτυχιακή εργασία, διαθέσιμη εδώ

---