Η ξεκάθαρη μη τήρηση των προβλεπόμενων από τον νόμο, οδήγησε, χωρίς να υπάρχει άλλη επιλογή, στον αποκλεισμό τους από την εκλογική επιτροπή, που διαφορετικά θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με νομικές συνέπειες.

Εξάλλου, αρκετοί υποψήφιοι συνδυασμοί στις κατά τόπους επιμελητηριακές εκλογές σε όλη τη χώρα – Θεσσαλονίκη, Μαγνησία, Χανιά, Πειραιάς κ.λπ.- αποκλείστηκαν για παρόμοιους λόγους από την εκλογική διαδικασία μετά από σχετικές αποφάσεις των οικείων εκλογικών επιτροπών.

Ένα είναι σίγουρο. Δεν μπορεί να αποφασίζεις να διεκδικήσεις την ηγεσία ενός φορέα και να συγκροτείς ψηφοδέλτιο, με υποψήφιους που ρίχτηκαν στη μάχη για την εκλογή τους και την εκπροσώπηση των κλάδων τους, χωρίς να γνωρίζεις τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Ως Συνδυασμός φυσικά θεωρούμε σημαντικό, και πάνω απ’ όλα υπηρετεί τις αρχές της Δημοκρατίας, να κατέρχονται στις εκλογές περισσότεροι του ενός διεκδικητές, καθώς αυτό προάγει και τη συμμετοχή, ενώ τιμάται και ο αγώνας όλων των υποψηφίων.

Βεβαίως οι δυο συνδυασμοί, η συμμετοχή των οποίων στις εκλογές του Ε.Ε.Α. απορρίφθηκε, έχουν τη δυνατότητα να προσβάλουν δικαστικά την ομόφωνη απόφαση της εκλογικής επιτροπής. Έτσι, θα μπορούν να συμμετέχουν και να μετρήσουν τις δυνάμεις τους, περιμένοντας –μετά τις εκλογές- την τελική ετυμηγορία της Δικαιοσύνης για τη νομιμότητα ή μη της καθόδου τους.

Είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμά τους εξαντλήσουν κάθε νόμιμο μέσο και να κατέβουν, εφόσον το επιθυμούν, στις εκλογές.

πηγή:https://toepimelitiriomas.gr

<p>The post ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ «ΤΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΜΑΣ» first appeared on Allgood.gr.</p>

Ανεπαρκείς Καλύψεις: Εάν η ασφαλιστική εταιρεία δεν προσφέρει επαρκείς καλύψεις για
τις ανάγκες σας. Είναι σημαντικό να εξετάσετε προσεκτικά τα προγράμματα ασφάλισης και
να βεβαιωθείτε ότι καλύπτουν όλες τις πιθανές σας ανάγκες.

Κακή Ιστορία Εξυπηρέτησης Πελατών: Εάν η εταιρεία έχει κακή ιστορία στην εξυπηρέτηση
πελατών, προτού την επιλέξετε, διαβάστε κριτικές και αξιολογήσεις για τον τρόπο που
αντιμετωπίζει τους πελάτες της.

Ασαφείς Όροι και Προϋποθέσεις: Εάν οι όροι και οι προϋποθέσεις της ασφαλιστικής
σύμβασης είναι ασαφείς ή επιφέρουν σύγχυση, είναι προτιμότερο να αποφύγετε τη
συνεργασία με αυτήν.

Υψηλές Τιμές: Εάν οι τιμές είναι υψηλές σε σύγκριση με άλλες ασφαλιστικές εταιρείες για
παρόμοιες καλύψεις, μπορεί να είναι προτιμότερο να ψάξετε για εναλλακτικές επιλογές.

Μεγάλες Αυξήσεις Κόστους: Εάν η ασφαλιστική εταιρία επανειλημμένα αυξάνει τα κόστη
σε μεγάλο βαθμό, μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι δεν είναι η κατάλληλη επιλογή για
συνεργασία.

Κακή Ιστορία Εκπλήξεων και Απορρήτου: Εάν η εταιρεία έχει κακή ιστορία σχετικά με
απρόσμενες εκπλήξεις ή προβλήματα με τον τρόπο που διαχειρίζεται τα προσωπικά σας
δεδομένα, αυτό μπορεί να είναι ένα σημάδι προειδοποίησης.

Ανεπαρκής Επαγγελματισμός: Εάν η εταιρεία δείχνει έλλειψη επαγγελματισμού ή
αξιοπιστίας, είναι καλό να εξετάσετε προσεκτικά την επιλογή σας

.
Πριν αποφασίσετε να υπογράψετε συμβόλαιο με μια ασφαλιστική εταιρεία, είναι
σημαντικό να ερευνήσετε και να συγκρίνετε προσεκτικά τις επιλογές σας για να
βεβαιωθείτε ότι είναι η καλύτερη επιλογή για εσάς.

Αλέξανδρος Βοργίας

<p>The post Σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να αποφεύγουμε τη συνεργασία με μια ασφαλιστική εταιρία first appeared on Allgood.gr.</p>

---

Της Δήμητρας Ιωακείμοβιτς,

Ο θεσμός της οικογένειας είναι ιδιαίτερα σημαντικός στη σημερινή κοινωνία. Η εξασφάλιση της υγειούς λειτουργίας και οργάνωσης των οικογενειακών σχέσεων απασχολεί εμφανώς τον νομοθέτη, ο οποίος επιδιώκει να διευθετήσει δυσλειτουργίες, που προκύπτουν στο σύνολο της οικογένειας. Στην εποχή μας, είναι φανερή η ύπαρξη εναλλακτικών μορφών οικογένειας, που, ομολογουμένως, έχει δημιουργήσει μια πολυπλοκότητα στις ενδοοικογενειακές σχέσεις και έχει οδηγήσει σε μία περιπλοκή ορισμένων καταστάσεων που έχουν απασχολήσει το οικογενειακό σύνολο, όπως είναι η υιοθεσία τέκνων. Αυτό αιτιολογείται, αν αναλογιστούμε ότι ο παλαιότερος θεσμός της υιοθεσίας έχει αλλοιωθεί, μετατρεπόμενος σε μία ιδιαίτερα σύγχρονη διαδικασία, που μεν ανταποκρίνεται σχεδόν πλήρως στα νέα κοινωνικά δεδομένα, έχει δημιουργήσει δε καταστάσεις τόσο στον κοινωνικό όσο και στον νομικό κόσμο, που παλαιότερα θεωρούνταν αδιανόητες.

Ειδικότερα, στις ποικίλες μορφές υιοθεσίας, που πλέον έχουν διαμορφωθεί, πέραν της συνηθέστερης, ήτοι της υιοθεσίας ενός ανηλίκου από ένα παντρεμένο ζευγάρι, συγκαταλέγεται, πλέον, και η υιοθεσία του φυσικού ή θετού τέκνου του συζύγου από τον άλλο σύζυγο. Όσον αφορά, λοιπόν, τον συγκεκριμένο τύπο υιοθεσίας, προβλέπεται από τον νόμο ότι μία τέτοια εκδοχή είναι εφικτή υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Μία εξ’ αυτών είναι η ηλικιακή διαφορά του ατόμου που υιοθετεί με τον υιοθετούμενο. Συγκεκριμένα, το άρθρο 1543 του Αστικού Κώδικα αναφέρει τα βασικά κριτήρια, ώστε κάποιος να έχει τη δυνατότητα να υιοθετήσει ανήλικο τέκνο. Έτσι, ορίζει ότι αυτός που υιοθετεί ανήλικο πρέπει να έχει συμπληρώσει τα τριάντα χρόνια του και να μην έχει υπερβεί τα εξήντα.

Παράλληλα, το άρθρο 1544 εδ. α΄ του Αστικού Κώδικα, που αποτυπώνει μία γενική προϋπόθεση για την υιοθεσία ανηλίκου, αναφορικά με το όριο ηλικίας, ορίζει ότι αυτός που υιοθετεί ανήλικο πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τον υιοθετούμενο τουλάχιστον κατά δεκαοκτώ, αλλά όχι και περισσότερο από πενήντα χρόνια. Τα εν λόγω όρια οφείλουν να τηρούνται πιστά. Παρόλα αυτά, σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί να εξεταστεί η πιθανότητα υπέρβασης των ορίων, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει βάσιμος λόγος και ευθυγραμμίζεται με τις αρχές της καλής πίστης και της επιείκειας, ενώ παράλληλα, δίνεται προτεραιότητα στην ευημερία του παιδιού. Έτσι, κατ΄ εξαίρεση στο άρθρο 1544 εδ. γ΄ του Αστικού Κώδικα ορίζεται ότι σε περίπτωση υιοθεσίας τέκνου του συζύγου, καθώς και αν συντρέχει σπουδαίος λόγος, το δικαστήριο μπορεί να επιτρέπει την υιοθεσία και όταν υπάρχει διαφορά ηλικίας μικρότερη, αλλά όχι κάτω των δεκαπέντε ετών.

Επιπλέον προϋπόθεση είναι η ύπαρξη δικαιοπρακτικής ικανότητας του υιοθετούντος. Το άτομο που επιθυμεί να υιοθετήσει πρέπει να μην έχει τεθεί σε δικαστική συμπαράσταση. Επομένως, δεν είναι δυνατόν να προβούν σε υιοθεσία πρόσωπα που βρίσκονται υπό πλήρη στερητική δικαστική συμπαράσταση (άρθρο 128 παρ. 2 Αστικού Κώδικα) ή πρόσωπα, τα οποία δεν έχουν συνείδηση των πράξεων τους (άρθρο 131 παρ. 1 Αστικού Κώδικα). Μολαταύτα, είναι επιτρεπτή η υιοθεσία από πρόσωπα που τελούν υπό επικουρική δικαστική συμπαράσταση, με τη συναίνεση, βέβαια, του δικαστικού συμπαραστάτη. Ομοίως, είναι εφικτή η τέλεση υιοθεσίας ατόμου που τελεί υπό μερική στερητική δικαστική συμπαράσταση, που δεν περιλαμβάνει ρητά την υιοθεσία.

Μία εξίσου σημαντική προϋπόθεση αποτελεί η λήψη της συγκατάθεσης των εμπλεκόμενων ατόμων ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτό συμβαίνει, διότι η υιοθεσία μπορεί να οριστικοποιηθεί μόνο με δικαστική απόφαση. Ως εκ τούτου, κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου, το άτομο που επιθυμεί να υιοθετήσει, πρέπει να εμφανιστεί αυτοπροσώπως ενώπιον του Δικαστή, μαζί με τον σύζυγο, που είναι ο γονέας του ανηλίκου. Επιπλέον, βάσει νόμου, εάν ο υιοθετούμενος είναι άνω των δώδεκα ετών, πρέπει να ληφθεί και η συγκατάθεσή του. Σε αυτή την περίπτωση, ο Δικαστής κρίνει ανάλογα με την ωριμότητα του τέκνου και οφείλει να ακούει τη δική του γνώμη. Παράλληλα, το άτομο που επιθυμεί να υιοθετήσει, οφείλει να υποβάλει αίτηση στην αρμόδια Κοινωνική Υπηρεσία, όπου ένας κοινωνικός λειτουργός διεξάγει κοινωνική έρευνα και προτείνει εάν η υιοθεσία θα ήταν επωφελής για τον ανήλικο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει η δυνατότητα υιοθεσίας ενήλικου φυσικού ή θετού τέκνου του άλλου συζύγου. Σε αυτήν την περίπτωση, απαιτείται να πληρούνται αναλογικά οι προϋποθέσεις της υιοθεσίας ανηλίκου, με εξαίρεση την κοινωνική έρευνα. Η κύρια διαφορά στην υιοθεσία ενηλίκου είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, εκτός από τον σύζυγο που πρόκειται να υιοθετήσει το ενήλικο τέκνο, απαιτείται να παρέχει προφορική συγκατάθεση και ο υιοθετούμενος. Πέραν αυτών, εάν ο υιοθετούμενος ενήλικος είναι έγγαμος, απαιτείται και η συναίνεση του συζύγου αυτού, που δίδεται με αυτοπρόσωπη δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου.

Συμπληρωματικά, ιδιαίτερα σημαντική είναι η διαδικασία που απαιτείται να ακολουθηθεί προκειμένου να ολοκληρωθεί επιτυχώς η υιοθεσία. Βασική προϋπόθεση για την εκκίνηση της διαδικασίας είναι τα άτομα που επιδιώκουν να ακολουθήσουν νόμιμα οποιαδήποτε μορφή υιοθεσίας, να υποβάλουν αίτηση στο αρμόδιο Δικαστήριο. Επομένως, ύστερα από κοινή αίτηση του υποψήφιου θετού γονέα και του υιοθετούμενου, ενώ και την κατάθεση των απαραίτητων δικαιολογητικών, απαγγέλλεται από το Δικαστήριο η απόφαση για την υιοθεσία του τέκνου. Αντίγραφο της αίτησης κοινοποιείται στον εισαγγελέα πρωτοδικών. Αρμόδιο δικαστήριο είναι το πολυμελές πρωτοδικείο της διαμονής του υιοθετούντος ή του υιοθετούμενου, το οποίο ακολουθεί την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, όπως άλλωστε ορίζει το άρθρο 800 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Εν κατακλείδι, σε πολλές περιπτώσεις, τα έθιμα και οι άγραφες παραδόσεις της κοινωνίας ενισχύουν το νόημα των γραπτών κανόνων που διέπουν το δίκαιο μας. Ως εκ τούτου, κάθε απόφαση που αφορά τους δεσμούς της οικογένειας πρέπει να διαφοροποιείται πάντα με κριτήριο τις σύγχρονες αντιλήψεις, καθώς αυτές εξελίσσονται παράλληλα με τις μεταβαλλόμενες παραδόσεις. Ως αποτέλεσμα, οι αποφάσεις του δικαστηρίου, που εκδίδονται περί οικογενειακών ζητημάτων, είναι εύκολα προσαρμόσιμες λόγω της συμπερίληψης γενικών ρητρών, οι οποίες ενσωματώνουν γενικές κατευθυντήριες γραμμές και χρησιμοποιούν διφορούμενους νομικούς όρους, οι οποίοι επιδέχονται ερμηνείας.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΠΗΓΗ

• Απόστολος Σ. Γεωργιάδης, Oικογενειακό Δίκαιο , Β΄ έκδοση, Εκδόσεις Σάκκουλα , 2017

---

 

<p>The post Προϋποθέσεις υιοθεσίας τέκνου του άλλου συζύγου first appeared on Allgood.gr.</p>

---

Του Νίκου Αντωνάκη,

Το σπουδαιότερο, στo πλαίσιo του δημοσίου δικαίου και της διοικητικής δικονομίας, ένδικο βοήθημα, με το οποίο ένας ή πλείονες ιδιώτες επιδιώκουν τη δικαστική προστασία των δικαιωμάτων ή εννόμων συμφερόντων τους (άρθρο 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος) έναντι της κυρίαρχης διοικήσεως, συνιστά η αίτηση ακυρώσεως. Ουσιαστικά, με την αίτηση ακυρώσεως το αρμόδιο διοικητικό δικαστήριο (συνήθως το ΣτΕ) προβαίνει σε έλεγχο νομιμότητας της επίμαχης διοικητικής πράξεως, ελέγχοντας ταυτόχρονα τη συνδρομή τυχόν πλάνης περί τα πράγματα και ελέγχου των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέρειας του διοικητικού οργάνου, όπου αυτή προβλέπεται από τον νόμο, και, σε περίπτωση διαπίστωσης παρανομίας που αφορά στην εσωτερική ή εξωτερική νομιμότητα της πράξεως (άρθρο 48 π.δ. 18/1989), δύναται να την ακυρώσει erga omnes είτε εν όλω είτε εν μέρει (άρθρο 50 π.δ. 18/1989).

Συνιστά δε το σπουδαιότερο «δημόσιο» ένδικο βοήθημα αφενός μεν γιατί απολαμβάνει συνταγματικής προστασίας (άρθρο 95 παράγραφος 1 στοιχείο α’ του Συντάγματος) αφετέρου δε, διότι μπορεί να ασκηθεί κατά κάθε διοικητικής πράξεως, είτε ο νόμος προβλέπει τη δυνατότητα ταύτη είτε όχι. Πάντως, όπου ο νόμος διαμορφώνει μια διοικητική διαφορά ως «ουσίας», δημιουργείται πάντοτε μία «παράλληλη προσφυγή» (άρθρο 45 παράγραφος 1 π.δ. 18/1989) που καθιστά απαράδεκτη την άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως (στο θέμα των ορίων της νομοθετικής αυτής ευχέρειας θα επανέλθουμε παρακάτω). Γενική ακυρωτική αρμοδιότητα κατέχει, κατά συνταγματική μη δυνάμενη να αναθεωρηθεί επιταγή, το Συμβούλιο της Επικρατείας (άρθρο 95 του Συντάγματος), γεγονός που θέτει όρια στη διαμόρφωση της διοικητικής δικαιοσύνης της χώρας από τον κοινό νομοθέτη.

Ακριβώς το παραπάνω «τεκμήριο ακυρωτικής αρμοδιότητας» του Συμβουλίου της Επικρατείας κάμπτεται μέσω του άρθρου 95 παράγραφος 3 του Συντάγματος που επιτρέπει τη μεταφορά υποθέσεων της ακυρωτικής αρμοδιότητας του ΣτΕ ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων από τον κοινό νομοθέτη, ανάλογα με τη φύση ή τη σπουδαιότητά τους. Πρακτικά, όχι μόνο η μεταφορά ακυρωτικών διαφορών, αλλά και ο χαρακτηρισμός άλλων ως «ουσίας» με συνέπεια την περαιτέρω εκδίκασή τους από τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια συνεπάγεται περιορισμό του παραπάνω τεκμηρίου του ΣτΕ, αφού, όπως αναφέρθηκε στην αρχή, κάθε διοικητική πράξη δύναται να προσβληθεί με αίτηση ακυρώσεως. Όπου, συνεπώς, ο ακυρωτικός έλεγχος του ΣτΕ αποκλείεται και χωρεί  αίτηση ακυρώσεως ή προσφυγή ενώπιον των ΤΔΔ, υπάρχει κάμψη του άρθρου 95 παράγραφος 1 στοιχείο α’ του Συντάγματος. Έτσι, ο κοινός νομοθέτης δεν είναι ακώλυτος ως προς τη μεταφορά αυτή, αλλά υπόκειται σε ορισμένους περιορισμούς, ως προς τους οποίους πρέπει να γίνουν ορισμένες διαπιστώσεις.

Το ΣτΕ δέχεται, κατά πάγια νομολογία, ότι αποκλείεται από τον κοινό νομοθέτη ο χαρακτηρισμός κατηγοριών υποθέσεων που αφορούν σε κανονιστικές πράξεις της διοικήσεως ως ουσιαστικών και εντεύθεν ο πλήρης έλεγχος, δηλαδή νομιμότητας και σκοπιμότητας, επ’ αυτών, με το αιτιολογικό ότι ο δικαστής της ουσίας υπεισέρχεται έτσι στα έργα της νομοθετικής εξουσίας, κατά παράβαση της διάκρισης των λειτουργιών (άρθρο 26 του Συντάγματος), και τροποποιεί νομοθετικά θεσπισθέντες κανόνες δικαίου. Η σκέψη αυτή του Ακυρωτικού είναι ορθή, αν αναλογιστεί κανείς ότι κανονιστική πράξη σημαίνει γενική και αφηρημένη ρύθμιση, κανόνα δικαίου δευτερογενώς τιθέμενο μέσω νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως, δηλαδή ουσιαστικό νόμο. Η σκοπιμότητα, όμως, εν αντιθέσει με τη νομιμότητα, ενός τέτοιου «διοικητικού νόμου» συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα της εκτελεστικής εξουσίας και δεν ελέγχεται σε καμία περίπτωση από τον δικαστή της ουσίας, ο οποίος, σε αντίθετη περίπτωση, θα προέβαινε σε άσκηση νομοθετικής εξουσίας.

Έτσι, η ΣτΕ 1294/2020 δέχθηκε ότι οι «αντιρρήσεις» (ιδιαίτερο ένδικο βοήθημα) που προβλέπει η ΠΝΠ της από 25-2-2020, κυρωμένη με το άρθρο 1 του νόμου 4682/2020, οι οποίες προβάλλονται ενώπιον του Προέδρου του αρμόδιου Διοικητικού Πρωτοδικείου και αφορούν σε μέτρα εκδιδόμενα σύμφωνα μ’ αυτή,  σημαίνουν άσκηση πλήρους δικαιοδοσίας από το τελευταίο μόνον όσον αφορά τις σχετικά εκδιδόμενες ατομικές πράξεις και σε καμία περίπτωση τις κανονιστικές, οι οποίες προσβάλλονται αυτοτελώς παραδεκτά με αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του ΣτΕ και υποβάλλονται μονάχα σε έλεγχο νομιμότητας, ενόψει των άρθρων 26 και 95 παράγραφος 1 στοιχείο α’ του Συντάγματος.

Συναφώς, κατά το άρθρο 2 παράγραφος 2 εδάφιο β’ του νόμου 702/1977, η συμπροσβολή ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου ατομικής και κανονιστικής πράξης που αφορούν στις ρυθμιζόμενες από τον νόμο αυτό υποθέσεις, οδηγεί, κατ’ εξαίρεση της συνήθους παραπομπής επί αναρμοδιότητας, στο απαράδεκτο της αίτησης ακυρώσεως κατά το μέρος που στρέφεται κατά της κανονιστικής πράξης, γεγονός που συνιστά παραδοχή της ανωτέρω νομολογίας. Πάντως, η ΣτΕ Ολ 618/2013 δέχεται ότι είναι γενικά επιτρεπτή η μεταφορά υποθέσεων που αφορούν σε κανονιστικές πράξεις ως ακυρωτικών ενώπιον των ΤΔΔ, με την επιφύλαξη των προεδρικών διαταγμάτων που έχουν προηγουμένως τύχει επεξεργασίας από αυτό (άρθρο 95 παράγραφος 1 στοιχείο δ’ του Συντάγματος).

Εκτός του παραπάνω περιορισμού, τίθεται ένας ακόμη από το ίδιο το τεκμήριο της ακυρωτικής αρμοδιότητας του ΣτΕ. Συγκεκριμένα, ο κοινός νομοθέτης δεν δύναται να μεταφέρει τόσες ακυρωτικές υποθέσεις στα ΤΔΔ ώστε να μην καταλείπονται πλέον επαρκείς διαφορές προς εκδίκαση στο ΣτΕ. Με άλλα λόγια, απαγορεύεται από το ίδιο το Σύνταγμα η καθιέρωση γενικής ακυρωτικής αρμοδιότητας των ΤΔΔ (άρθρο 95), τα οποία υπό την ισχύουσα συνταγματική τάξη διαθέτουν, και επιτρέπεται να διαθέτουν, μόνο γενικό τεκμήριο αρμοδιότητας επί των διαφορών ουσίας. Πάντως, ο νομοθέτης, διαθέτει διακριτική ευχέρεια και μπορεί να μην εφαρμόσει καν το άρθρο 95 παράγραφος 3 του Συντάγματος, το οποίο δεν καθιερώνει κάποια επιταγή, αλλά περισσότερο μία δυνατότητα προς διευκόλυνση του φόρτου εργασίας του ΣτΕ.

Εξάλλου, και δεδομένου ότι στο άρθρο δε γίνεται σχετική μνεία, η ανωτέρω μεταφορά υποθέσεων μπορεί να γίνει είτε με νόμο είτε με κανονιστική πράξη κατόπιν νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως (άρθρο 1 παράγραφος 4 του νόμου 702/1977) και, φυσικά, δεν απαιτείται να γίνει εφάπαξ, αλλά μπορεί να γίνεται και επανειλημμένα. Εννοείται, τέλος, ότι η πρώτη μπορεί να γίνει μόνο στα ΤΔΔ και σε καμία περίπτωση στα πολιτικά ή τα ποινικά δικαστήρια και, πάντως, το ΣτΕ διατηρεί σε κάθε περίπτωση την αρμοδιότητά του, στην περίπτωση αυτή, «να δικάζει σε δεύτερο βαθμό, όπως νόμος ορίζει» (άρθρο 95 παράγραφος 3 εδάφιο β’ του Συντάγματος).

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Π. Δ. Δαγτόγλου, Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο, 6η Έκδοση, Εκδόσεις Σάκκουλα, 2014.
• Πρεβεδούρου Ευγενία, Η διάκριση μεταξύ διοικητικών διαφορών ακυρώσεως και ουσίας, www.prevedourou.gr, διαθέσιμο  εδώ.

---

 

<p>The post Οι συνταγματικές προϋποθέσεις μεταφοράς ακυρωτικών υποθέσεων του ΣτΕ ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων first appeared on Allgood.gr.</p>

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να επωφεληθούμε της
έκπτωσης;

Για να λάβουμε την έκπτωση θα πρέπει:
Το συμβόλαιο ασφάλισης κατοικίας να καλύπτει το 100% της αξίας
του ακινήτου. Ως αξία ακινήτου θεωρείται η αξία ανακατασκευής του
κτίσματος ή των κτισμάτων, χωρίς να υπολογίζεται η αξία του
οικοπέδου. Η αξία ανακατασκευής δεν μπορεί να είναι μικρότερη από
1.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο.

Χρειάζεται, λοιπόν, να είμαστε
πολύ προσεκτικοί και να εμπιστευτούμε έναν εξειδικευμένο
ασφαλιστικό σύμβουλο, προκειμένου να μην υπάρξει κάποια αστοχία
που δεν θα μας επιτρέψει να επωφεληθούμε της μείωσης στο φόρο.
Το ελάχιστο αυτό κόστος αναφέρεται στο νόμο που ψηφίστηκε,
ωστόσο μπορεί να αναθεωρείται με υπουργική απόφαση.

Η κατοικία να είναι ασφαλισμένη τουλάχιστον για ένα τρίμηνο του
2023. Αν λόγου χάρη το ακίνητό μας είναι ασφαλισμένο μόνο για δύο
μήνες, τότε δε δικαιούμαστε έκπτωση. Από το τρίμηνο και μετά

υπολογίζεται αναλογικά η μείωση στο φόρο, όπως περιγράφεται
παρακάτω
Πώς υπολογίζεται η έκπτωση που δικαιούμαστε στον ΕΝΦΙΑ;
Η έκπτωση υπολογίζεται αναλογικά με τη χρονική διάρκεια της
ασφάλισης της κατοικίας μας. Συγκεκριμένα:

 Η ετήσια ασφάλιση οδηγεί σε έκπτωση 10%.
 Η εξάμηνη ασφάλιση οδηγεί σε έκπτωση 5%.
 Η τρίμηνη ασφάλιση οδηγεί σε έκπτωση 2,5%.
 Η δίμηνη ασφάλιση δεν οδηγεί σε κάποια
έκπτωση.

Εξετάζοντας ένα πραγματικό παράδειγμα, αν πρέπει για το 2024 να
καταβάλλουμε φόρο 300 ευρώ, εφόσον η κατοικία μας είναι
ασφαλισμένη για όλο το 2023, θα εξοικονομήσουμε 30 ευρώ. Αν το
ασφαλιστήριο συμβόλαιο καλύπτει 6 μήνες, η έκπτωση στον ΕΝΦΙΑ
θα είναι15 ευρώ. Αντίστοιχα, αν η κάλυψη αφορά τρίμηνη περίοδο
τότε το κέρδος μας θα είναι 7,5 ευρώ.  Όσο μεγαλύτερη, επομένως,
είναι η χρονική διάρκεια της ασφάλισης, τόσο μεγαλύτερη και η
έκπτωση που μπορούμε να λάβουμε

Γιατί να ασφαλίσω το σπίτι μου;

Οι δαπάνες ανοικοδόμησης και επισκευής μίας κατοικίας σε
περίπτωση φυσικών καταστροφών μπορεί να είναι πολύ μεγάλες. Το
να μπορέσουμε να ξαναχτίσουμε με δικά μας κεφάλαια το σπίτι μας
μετά από μία φωτιά ή μία πλημμύρα μπορεί να είναι ανέφικτο. Το να
πληρώσουμε όμως ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο που θα μας καλύψει
το κόστος αυτό σε περίπτωση που ο κίνδυνος γίνει πραγματικότητα
είναι εφικτό.
Ας μην ξεχνάμε ότι το κόστος για την ασφάλιση κατοικίας είναι
εξαιρετικά μικρό σε σχέση με την αξία του σπιτιού μας και τη δαπάνη
που θα χρειαστεί να κάνουμε μετά από μία μεγάλη ζημιά. Για αυτό,

καλό θα είναι να προνοούμε για οτιδήποτε έχει μεγάλη αξία για εμάς
και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ασφάλεια και την ευημερία
μας. Ασφαλίζουμε το σπίτι μας γιατί έτσι εξασφαλίζουμε την
περιουσία μας.
Τι να προσέξουμε

Για να έχουμε καταρχήν ασφαλίσει σωστά την περιουσία μας και κατά
δεύτερον να δικαιούμαστε την έκπτωση, είναι σημαντικό να έχουμε
στο πλάι μας τον ασφαλιστικό μας διαμεσολαβητή, που θα
προχωρήσει σε ανάλυση αναγκών και θα ελέγξει όλα τα δεδομένα
προκειμένου να έχουμε την βέλτιστη σχέση κόστους – οφέλους στην
ασφάλιση του σπιτιού μας.
(ΠΗΓΗ ) https://www.insurancedaily.gr/asfalisi-katoikias-amp-meiosi-
ston-enfia-osa-prepei-na-xeroyme/

Γιαννίτση Παρασκευή
Συντονιστής Ασφαλιστικων πρακτόρων,
Υπεύθυνη δικτίου συνεργατών με εξειδίκευση
σε ασφαλιστικά προιόντα Ζωής και Υγείας
ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΤΡΩΟΥ  204897
email pgiannitsi@gmail.com

<p>The post ΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΜΕΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΝΦΙΑ first appeared on Allgood.gr.</p>