---

Της Εμμανουέλας Σουφαλιδάκη,

Ο Ο.Η.Ε (Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών), η UNESCO (Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, τις Επιστήμες και τη Μόρφωση), ο ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), FAO (Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας) και INTELSAT (οργανισμός που διαχειρίζεται το διεθνές σύστημα τηλεπικοινωνιών μέσω δορυφόρου) αποτελούν παραδείγματα κάποιων από τους σημαντικότερους διεθνείς οργανισμούς που απασχολούν όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Προκειμένου η διεθνής κοινωνία να επιτελέσει τους στόχους της για κοινωνική, πολιτική και οικονομική εξυγίανση, καθώς και βελτίωση των όρων ζωής των πολιτών, μέρος του έργου της έχει ανατεθεί σε διεθνείς οργανισμούς. Ποια τα κριτήρια δημιουργίας τους και ποιος ο ρόλος τους στη διεθνή κοινωνία;

Οι παράγοντες που οδήγησαν στην αποκρατικοποίηση της κοινωνίας και έδωσαν έμφαση στη διεθνοποίηση της διακρίνονται σε τεχνικούς, ψυχολογικούς, οικονομικούς και πολιτικούς. Η εξέλιξη της τεχνολογίας με τη δυναμική παρουσία της  πυρηνικής και ατομικής ενέργειας, η τάση των ανθρώπων προς τον σχηματισμό ενώσεων, η εδραίωση της ελεγχόμενης νέο-φιλελεύθερης οικονομίας και η ανάγκη –μετά το χάος των δύο παγκοσμίων πολέμων- για προστασία των συνόρων και εθνική ασφάλεια αποτελούν αντίστοιχα παραδείγματα των παραπάνω κριτηρίων. Η φτώχεια, η ανεργία, η πείνα είναι προβλήματα που ξεπερνούν την κρατική υπόσταση και εμποδίζουν την καλή διαβίωση των ανθρώπων σε διεθνή κλίμακα φέρνοντας στο προσκήνιο την ανάγκη για πιο δυναμικές και συστηματικές λύσεις. Αυτή ακριβώς η αδυναμία των κρατών να αντιμετωπίσουν εσω-κρατικά τα προβλήματα αυτά, τα παρότρυνε στη διεθνή συνεργασία με άλλα και στον σχηματισμό διεθνών οργανισμών με συγκεκριμένο σκοπό και πεδίο δράσης. Εξάλλου, τα διεθνή προβλήματα χρήζουν και διεθνούς αντιμετώπισης.

Πιο συγκεκριμένα, εννοιολογικά διεθνής είναι ένας οργανισμός (κυβερνητικός ή μη)  με διεθνή συμμετοχή, έκταση ή παρουσία, ο οποίος ιδρύεται με διεθνή συνθήκη και επιφορτίζεται με την πραγματοποίηση ενός σκοπού που ενδιαφέρει από κοινού τα συμμετέχοντα μέλη. Ένα βασικό χαρακτηριστικό των διεθνών οργανισμών είναι η εκούσια συμμετοχή των κρατών που προσυπογράφουν τη συνθήκη στηριζόμενη στην ελεύθερη βούληση τους, κατά τη διάρκεια μιας διεθνούς συνδιάσκεψης. Απαραίτητο στοιχείο για την ύπαρξη του διεθνούς οργανισμού είναι η μονιμότητα αυτού, η οποία επιτυγχάνεται μέσω του διορισμού μόνιμων και ανεξάρτητων από τα κράτη οργάνων δράσης. Ακόμη, βασική προϋπόθεση του διεθνούς οργανισμού είναι η αυτονομία του. Η ικανότητα του δηλαδή  να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του και να προβαίνει στις αντίστοιχες ενέργειες χωρίς επιρροές από τις πολιτικές των κρατών. Τελευταίο και πιο σημαντικό χαρακτηριστικό που ταυτόχρονα αποτελεί και τον γενεσιουργό παράγοντα του οργανισμού είναι η ύπαρξη γενικού ή ειδικού σκοπού.

Παράδειγμα ενός τέτοιου  διεθνούς οργανισμού που μάχεται για την επίτευξη του σκοπού προβαίνοντας στις απαραίτητες δράσεις είναι ο FRA (οργανισμός προάσπισης θεμελιωδών δικαιωμάτων της ευρωπαϊκής ένωσης). Οι διεθνείς αυτοί οργανισμοί, όπως ο FRA, συνάπτουν συχνά σχέσεις συνεργασίας με ευρωπαϊκούς θεσμούς μεγιστοποιώντας την επίδραση που ασκούν, αλλά και τα κονδύλια που μπορούν να διαθέσουν. Οι στόχοι των οργανισμών αυτών βρίσκονται σε άμεση αλληλεξάρτηση με τις ανάγκες της κοινωνίας. Κάποιοι από τους σύγχρονους στόχους είναι η καταπολέμηση των εγκλημάτων μίσους, μέσω της διεξαγωγής έγκυρων ερευνών που αποκαλύπτουν την έκταση της βίας κατά των γυναικών, καθώς και η προαγωγή της συμμετοχής των ατόμων με αναπηρίες στον πολιτικό βίο.

Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν αφενός την πολυπλοκότητα της ίδρυσης και αφετέρου τη σπουδαιότητα της ύπαρξης τέτοιων οργανισμών. Με τη δημιουργία ένα πλέγματος προστασίας που στοχεύει στην αρμονική συνύπαρξη και ξεπερνά συχνά τα πολιτικά και οικονομικά συμφέρονται δίνεται έμφαση στην κοινωνία ως σύνολο με κοινές ανάγκες και προβλήματα αποσκοπώντας σε τελευταία ανάλυση στην ευημερία και ασφάλεια όλων των πολιτών. Οι οργανισμοί αυτοί με το έργο τους αποτελούν μια συνεχή υπενθύμιση για όλους τους πολίτες της διεθνής κοινωνίας να ξεφεύγουν από το «εγώ» και  να έρχονται λίγο πιο κοντά στο σύνολο, στο «εμείς».

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Αντώνης Μπερδήμας, Γιώργος Κυριακόπουλος, Δίκαιο Διεθνών Οργανισμών, Νομική Βιβλιοθήκη, 2016

• European Union Agency for Fundamental Rights, Διακυβερνητικά συστήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, www.fra.europa.eu, διαθέσιμο εδώ

---

 

O κορoνοϊος παγκοσμίως εξακολουθεί να παρουσιάζει ανοδική πορεία, καθώς αυξάνεται αδιάκοπα ο επιπολασμός της υποπαραλλαγής JN.1

Ωστόσο τα σοβαρά περιστατικά αυξάνονται με αισθητά πιο αργό ρυθμό, αναφέρουν ειδικοί από το Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ).

Πάντως αυτή τη στιγμή η JN.1 είναι η πιο διαδεδομένη υποπαραλλαγή σε όλο τον κόσμο, αφού:

Είναι η κυρίαρχη υποπαραλλαγή στην Ευρώπη

Ανεβαίνει κατακόρυφα στην Ασία

Ευθύνεται για το σχεδόν 62% των κρουσμάτων της COVID-19 στις ΗΠΑ

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ομοσπονδιακά Κέντρα Ελέγχου & Προλήψεως των Ασθενειών (CDC) των ΗΠΑ δημοσιεύσουν την Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2024 ενημερωτικό σημείωμα που δείχνει ότι η υποπαραλλαγή JN.1 αυξήθηκε από το 44% πριν από δύο εβδομάδες στο σχεδόν 62% των κρουσμάτων.

Όπως εξηγούν, οι ειδικοί του ΕΚΠΑ το εύρος της JN.1 στις ΗΠΑ πριν από δύο εβδομάδες ήταν 39-50% των κρουσμάτων. Τώρα πια είναι 55-68%.

Τα CDC παρατηρούν επίσης αύξηση του επιπολασμού της JN.1:

Στους διεθνείς ταξιδιώτες

Στα επίπεδα του κορονοϊού στα λύματα

Στις περισσότερες περιοχές παγκοσμίως

Οι νέες διαγνώσεις της COVID-19 έχουν αυξηθεί τις τελευταίες εβδομάδες στις ΗΠΑ. Έχουν επίσης αυξηθεί τα επίπεδα μόλυνσης που μετρήθηκαν με τη χρήση των λυμάτων και της θετικότητας των διαγνωστικών τεστ, τα οποία καταγράφουν τόσο συμπτωματικές όσο και ασυμπτωματικές λοιμώξεις.

Ειδικότερα, εκτιμάται ότι είναι κατά περίπου 27% και 17% υψηλότερα, αντιστοίχως. Ειδικά τα επίπεδα του ιού στα λύματα έχουν αυξηθεί ραγδαία τις τελευταίες εβδομάδες.

Πιο λίγα τα σοβαρά περιστατικά απ’ ό,τι παλαιότερα

Αύξηση τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται και στις νοσηλείες και τους θανάτους. Ωστόσο υπολείπονται έναντι των προηγούμενων ετών.

Ο διακομιδές στα τμήματα επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων έχουν αυξηθεί, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Επιπλέον, παραμένουν 21% χαμηλότερα από ό,τι το 2022. Αντίστοιχα:

Ο αριθμός των νοσηλειών COVID-19 είναι 22% χαμηλότερος από το 2022

Το ποσοστό των συνολικών θανάτων 38% χαμηλότερο

Πού οφείλεται η διαφορά μεταξύ των εκτεταμένων επιπέδων μόλυνσης από την JN.1 και της σοβαρότητας της COVID-19;

Οι ειδικοί του ΕΚΠΑ εκτιμούν πως σχετίζεται με μεγαλύτερα επίπεδα ανοσολογικής προστασίας που παρέχονται:

Από τα εμβόλια
Από προηγούμενη μόλυνση ή
Και από τα δύο

Περισσότερο από το 97% των ανθρώπων έχουν φυσικά ή επαγόμενα από εμβόλια αντισώματα κατά κορονοϊού, αναφέρουν οι ειδικοί. Η ανοσολογική προστασία μπορεί να εξασθενήσει με την πάροδο του χρόνου, αλλά τείνει να διαρκεί περισσότερο για την πρόληψη της σοβαρής νόσου.

Κορονοϊός: Όχι στον εφησυχασμό

Κατά τα CDC, είναι σημαντικό να υπενθυμιστεί ότι τόσο η λοίμωξη που προκαλεί ο κορονοϊός όσο και οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της COVID-19 (όπως η long COVID), παραμένουν σημαντικές απειλές για τη δημόσια υγεία. Αυτό ισχύει πρωτίστως για τους ανθρώπους που διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο σοβαρής ασθένειας.

Η καλύτερη προστασία είναι, φυσικά, ο επαναληπτικός εμβολιασμός. Δυστυχώς, ούτε στις ΗΠΑ είναι αρκετοί πολίτες εμβολιασμένοι. Μόνο το 8% των παιδιών και το 19% των ενηλίκων έχουν λάβει το επικαιροποιημένο εμβόλιο COVID-19.

Ειδικά στους ηλικιωμένους, που είναι κύρια ομάδα υψηλού κινδύνου, μόνο το 38% είναι εμβολιασμένοι. Αυτό είναι ανησυχητικό, δεδομένου ότι διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο νοσηλείας αν νοσήσουν από τον κορωνοϊό.

Τα επικαιροποιημένα εμβόλια για τον COVID-19 αναμένεται να αυξήσουν την προστασία έναντι της JN.1, όπως κάνουν και έναντι άλλων υποπαραλλαγών, τονίζουν οι επιστήμονες.

Οι ακόλουθες ενέργειες μπορούν να σας βοηθήσουν να προστατέψετε εσάς και τους αγαπημένους σας έναντι του σοβαρού COVID-19, προσθέτουν:

Ελέγξτε εάν εμφανίζετε αναπνευστικά συμπτώματα ή εάν εκτίθεστε σε κάποιον που έχει COVID-19
Μιλήστε με τον γιατρό σας, σχετικά με τη θεραπεία εάν είστε θετικοί και διατρέχετε υψηλότερο κίνδυνο για σοβαρό COVID-19.

Η βελτίωση της ποιότητας του αέρα των εσωτερικών χώρων σας είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους πρόληψης της εξάπλωσης.

Μάθετε περισσότερα σχετικά με άλλους τρόπους μείωσης της εξάπλωσης, όπως τη χρήση μάσκας, το συχνό πλύσιμο των χεριών και την αύξηση της απόστασης, ώστε να μειωθεί ο συνωστισμός.

ΠΗΓΗ: ΕΚΠΑ

---

Του Γιώργου Κουτσονίκα,

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αποτελεί ένα από τα 7 θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ιδρύθηκε την 1^η Ιουνίου του 1998 με απώτατο στόχο τη διατήρηση της σταθερότητας του ευρώ. Η δημιουργία της ευρωζώνης κατέστησε αδήριτη ανάγκη την εναρμόνιση της νομισματικής πολιτικής μέσω της δημιουργίας ενός κεντρικού θεσμικού οργάνου, το οποίο θα τη σχεδιάζει και θα την εποπτεύει. Η ΕΚΤ είναι πλήρως ανεξάρτητη τόσο από τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και από τις εθνικές αρχές.

Σημαντικός όρος για να κατανοήσουμε το ρόλο της ΕΚΤ είναι αυτός της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ). Σύμφωνα με τη βασική αυτή έννοια, υπάρχουν δύο μορφές οικονομικής συνεργασίας στην ΕΕ: η οικονομική ένωση και η νομισματική ένωση (άρθρο 3 ΣΕΕ). Η πρώτη αφορά τα κράτη μέλη, τα οποία αναλαμβάνουν να λάβουν αποφάσεις για την υλοποίηση των στόχων της ΕΕ στα πλαίσια της αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού, να καθορίσουν, δηλαδή, δημοσιονομική πολιτική. Το άρθρο 121 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) ορίζει, ωστόσο, πως «οι οικονομικές πολιτικές των κρατών-μελών συνιστούν ζήτημα κοινού ενδιαφέροντος» καθιστώντας αναγκαίο τον συντονισμό σε επίπεδο Συμβουλίου.

Η νομισματική ένωση, από την άλλη, απαιτεί στενότερη συνεργασία και συντονισμό από ένα κεντρικό όργανο, προκειμένου να αποφευχθούν οι νομισματικές διακυμάνσεις. Νομική βάση της νομισματικής ένωσης αποτελούν μια σειρά άρθρων στη ΣΛΕΕ. Αρχικά, το άρθρο 123 διαφυλάσσει την ανεξαρτησία της ΕΚΤ και των κεντρικών τραπεζών των κρατών-μελών, απαγορεύοντάς τους τη δυνατότητα χρηματοδότησης άλλων οργάνων της ΕΕ ή κυβερνήσεων. Το άρθρο 138 διασφαλίζει τη θέση του ευρώ στο διεθνές νομισματικό σύστημα, ενώ τα άρθρα 139-144 θεσπίζουν εξαιρέσεις για ορισμένα κράτη-μέλη. Τέλος, τα όργανα λειτουργίας της ΕΚΤ καθορίζονται στα άρθρα 282-284.

Στο σημείο αυτό αξίζει να γίνει λόγος για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ). Το Πρωτόκολλο 4, που είναι προσαρτημένο στη ΣΕΕ, περιέχει το καταστατικό του ΕΣΚΤ. Καταρχήν, ορίζει ότι το EΣΚΤ αποτελείται από την ΕΚΤ και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών, επιβεβαιώνει, όμως, την ανεξαρτησία της ΕΚΤ, όπως αυτή καθορίζεται στο άρθρο 130 της (ΣΛΕΕ). Η ΕΚΤ οφείλει να επιδιώκει τη σταθερότητα των τιμών χωρίς παρεμβάσεις από πλευράς κυβερνήσεων ή άλλων φορέων. Το Πρωτόκολλο καθορίζει, επίσης, τις αρμοδιότητες και τη διαχείριση των διαθεσίμων των Εθνικών Κεντρικών Τραπεζών, καθιστώντας τις υπεύθυνες για την εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής στα κράτη μέλη. Τέλος, διαμορφώνεται ο τρόπος συνεργασίας μεταξύ της ΕΚΤ και των Εθνικών Κεντρικών Τραπεζών για την υλοποίηση των στόχων του EΣΚΤ.

Οι αρμοδιότητες του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ περιγράφονται στο άρθρο 127 ΣΛΕΕ. Παρόλο, που το εν λόγω άρθρο αναφέρεται μόνο στην ΕΣΚΤ, ουσιαστικά μιλάμε για τις αρμοδιότητες της ΕΚΤ λόγω της έλλειψης νομικής προσωπικότητας του ΕΣΚΤ. Τα βασικά καθήκοντα της ΕΚΤ είναι: α) να χαράζει και να εφαρμόζει τη νομισματική πολιτική της Ένωσης, β) να διενεργεί πράξεις συναλλάγματος σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 219, γ) να κατέχει και να διαχειρίζεται τα επίσημα συναλλαγματικά διαθέσιμα των κρατών μελών και δ) να προωθεί την ομαλή λειτουργία των συστημάτων πληρωμών.

Για τη μετάδοση της νομισματικής πολιτικής στην ευρωζώνη έχει εγκαθιδρυθεί ένας μηχανισμός, με τον οποίο επηρεάζεται η εξέλιξη της οικονομικής δραστηριότητας και η διαμόρφωση των τιμών. Ο μηχανισμός αυτός περιλαμβάνει τη ρύθμιση των τριών βασικών επιτοκίων, με τα οποία οι εμπορικές τράπεζες μπορούν να δανείζονται από την ΕΚΤ ή να καταθέτουν σε αυτή. Τα τρία αυτά επιτόκια είναι: το επιτόκιο των πράξεων κύριας αναχρηματοδότησης, το επιτόκιο της διευκόλυνσης αποδοχής καταθέσεων και το επιτόκιο της διευκόλυνσης οριακής χρηματοδότησης.

Οι Πράξεις Ανοικτής Αγοράς, οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 18 του Καταστατικού του ΕΣΚΤ, αποτελούν, επίσης, ένα εργαλείο νομισματικής πολιτικής. Οι τακτικές πράξεις ανοικτής αγοράς του Ευρωσυστήματος συνίστανται σε πράξεις μίας εβδομάδας για την παροχή ρευστότητας (Πράξεις Κύριας Αναχρηματοδότησης – ΠΚΑ) και σε πράξεις τριών μηνών για την παροχή ρευστότητας (πράξεις πιο μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης – ΠΠΜΑ).

Άλλες πράξεις ανοικτής αγοράς είναι οι πράξεις εξομάλυνσης των βραχυχρόνιων διακυμάνσεων της ρευστότητας και οι διαρθρωτικές πράξεις. Οι πρώτες αποσκοπούν στην αντιμετώπιση αιφνίδιων διακυμάνσεων της ρευστότητας στην αγορά, ενώ οι δεύτερες έχουν κυρίως ως στόχο την προσαρμογή της διαρθρωτικής θέσης του Ευρωσυστήματος έναντι του χρηματοπιστωτικού τομέα σε μόνιμη βάση.

Η ΕΚΤ μπορεί, επίσης, να προβεί σε πάγιες διευκολύνσεις προς τα πιστωτικά ιδρύματα. Αυτές χωρίζονται σε δύο είδη: τη διευκόλυνση οριακής χρηματοδότησης, η οποία αποσκοπεί στην εξασφάλιση ρευστότητας για διάρκεια μίας ημέρας από την κεντρική τράπεζα, με την προσκόμιση επαρκών επιλέξιμων στοιχείων ενεργητικού και τη διευκόλυνση αποδοχής καταθέσεων, για την πραγματοποίηση καταθέσεων μίας ημέρας στην κεντρική τράπεζα.

Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 19 παράγραφος 1 του καταστατικού της, η ΕΚΤ μπορεί να απαιτεί από τα πιστωτικά ιδρύματα να διατηρούν ελάχιστα αποθεματικά σε λογαριασμούς τους στην ΕΚΤ και στις εθνικές κεντρικές τράπεζες.

---

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Ευρωπαϊκή Νομισματική Πολιτική,www.europarl.europa.eu, διαθέσιμο εδώ
• Τα θεσμικά όργανα της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, www.europarl.europa.eu, διαθέσιμο εδώ
• Τι είναι η νομισματική πολιτική;, www.ecb.europa.eu, διαθέσιμο εδώ

---

 

Θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ως σταρ που έχει λάμψη από τα παλιά, αλλά σίγουρα δεν ήταν και ο μοναδικός λόγος αυτός για να φτάσει στην κορυφή της αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Ο Μπραντ Πιτ, δεν είναι μόνο ένας ωραίος, ιδανικός για εξώφυλλα και λεζάντες, αλλά κι ένας καλός ηθοποιός. Μπορεί η άστατη ζωή του, οι ερωτικές περιπέτειες και τα διαζύγιά του – ειδικά αυτό με την Αντζελίνα Τζολί, να απασχόλησαν τα μέσα ενημέρωσης και το κοινό περισσότερο από τις υποκριτικές του επιδόσεις, αλλά στα περισσότερα από τα 35 χρόνια που βρίσκεται στον χώρο, έχει κάνει σημαντικότατες ερμηνείες, κέρδισε ένα Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για το «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» και επιπλέον ένα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ως παραγωγός για το «12 Χρόνια Σκλάβος». Παράλληλα, προς τιμήν του, τον έχουν επιλέξει και ηχηρά ονόματα της σκηνοθεσίας, όπως οι Τέρι Γκίλιαμ, Τέρενς Μάλικ, Στίβεν Σόντερμπερκ, Νιλ Τζόρνταν, Ρίντλεϊ Σκοτ και Κουέντιν Ταραντίνο.

Ο γαλανομάτης, με την πλούσια ξανθιά κόμη, πρωταγωνιστής, όμως, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι έχει αδικήσει και τον εαυτό του, γυρίζοντας αρκετές απλώς εμπορικές ταινίες, δίχως ιδιαίτερο περιεχόμενο και στηριζόμενος αποκλειστικά στην ομορφιά του, τη νεανική του μορφή και στις μανιέρες του ατίθασου νεαρού, κοπιάροντας είτε τον Πολ Νιούμαν, είτε και κυρίως στο έμπα του στο σινεμά, τον Μάρλον Μπράντο.

Μπορεί τη δεκαετία του ‘90 να καθιερώθηκε ως «ο πιο σέξι άνδρας» του κόσμου, αλλά ποτέ δεν έγινε Μπράντο και πολύ περισσότερο Νιούμαν. Ωστόσο, δεν πρέπει να τον αδικούμε. Ο αμερικάνικος κινηματογράφος έχει χάσει την αίγλη του, τα σενάρια μοιάζουν, στην καλύτερη περίπτωση, με αποτυχημένες αντιγραφές παλαιοτέρων, ενώ οι εισπράξεις και οι ισολογισμοί μοναδική προτεραιότητα για τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ. Και φυσικά το σθένος ενός ηθοποιού να απορρίπτει το 90% των σεναρίων που διαβάζει, ανήκει μάλλον στο μακρινό παρελθόν αν δεν είναι μία φαντασίωση των ορθόδοξων σινεφίλ.

Ο Μπραντ Πιτ συμπληρώνοντας τα 60 χρόνια ζωής (18 Δεκεμβρίου 1963) κι έχοντας ξεμπερδέψει, με το επίπονο διαζύγιο, από την Ατζελίνα Τζολί, που του στοίχισε σε φήμη, ενδεχομένως κάποιους καλούς ρόλους και φιλίες και αφήνοντας πίσω του τα προβλήματα με το ποτό και άλλες καταχρήσεις, βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον του, αν και πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να εγκαταλείψει το φυσικό χάρισμα της νεότητας και να μπει στα βαθιά νερά της ωριμότητας. Το πιθανότερο ειδικά για τον Πιτ, η τρίτη ηλικία θα καθυστερήσει καμιά δεκαετία, σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Στο Χόλιγουντ ως… κοτόπουλο

Ο Πιτ θα γεννηθεί ένα μήνα μετά τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, στην Οκλαχόμα και θα μεγαλώσει στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι, σε μια μέση τυπική αμερικάνικη οικογένεια, μαζί με τα δυο αδέλφια του. Στα νεανικά του χρόνια θα διακριθεί στα σπορ αλλά και στην ηθοποιία συμμετέχοντας στα σχολικά μιούζικαλ. Θα σπουδάσει στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι δημοσιογραφία και στον ελεύθερο χρόνο του θα παίζει σε ερασιτεχνικούς θιάσους.

Η αγάπη του για το σινεμά, όμως, θα τον αναγκάσει να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο, δυο βδομάδες πριν πάρει το πτυχίο του, για να ταξιδέψει προς το θαυμαστό κόσμο των κινηματογραφικών ονείρων, το Χόλιγουντ. Εκεί θα παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής, κάνοντας αρκετές δουλειές για να βγάλει τα βγάλει πέρα, μεταξύ των οποίων τον σοφέρ σε «κατ’ οίκον στριπτιτζούδες» και το καλύτερο: τον κράχτη σε αλυσίδα φαστ φουντ, όπου υποδεχόταν τους πελάτες ντυμένος κοτόπουλο.

Ο ρόλος του «αλήτη» θα τον απογειώσει

Έτσι, με την εμπειρία ως κοτόπουλο, θα ανοίξει τις φτερούγες του, αρχίζοντας να κάνει κάποιες εμφανίσεις στον κινηματογράφο. Το 1987 θα πάρει έναν μικρό ρόλο στο έξοχο θρίλερ «Αδιέξοδο» στο οποίο πρωταγωνιστούσαν οι Κέβιν Κόστνερ και Τζιν Χάκμαν και κάποια ρολάκια σε άλλες παραγωγές, ενώ θα μπει και στην τηλεόραση. Η καριέρα του έχει αρχίσει να παίρνει ένα δρόμο, χωρίς όμως ιδιαίτερη προοπτική.

Μέχρι που θα έρθει ο Ρίντλεϊ Σκοτ να τον επιλέξει για έναν χαρακτηριστικό ρόλο στην τεράστια επιτυχία «Θέλμα και Λουίζ». Ο Πιτ, υποδυόμενος έναν περιπλανώμενο νεαρό αλήτη κι έχοντας μία ερωτική σκηνή με την Τζίνα Ντέιβις, θα γίνει ευρύτερα γνωστός, ενώ θα αρχίσουν τα πρώτα εξώφυλλα και οι λεζάντες για το νέο ερωτικό σύμβολο της Αμερικής. Ουσιαστικά, είναι το εφαλτήριο για την καριέρα του, που τη δεκαετία του ‘90 θα απογειωθεί.

Υποκριτική ικανότητα

Τον επόμενο χρόνο θα πρωταγωνιστήσει στο δράμα του Ρόμπερτ Ρέτφορντ «Το Ποτάμι Κυλάει Ανάμεσά μας», αποδεικνύοντας ότι ξέρει και να παίζει, ενώ το 1994 θα εμφανιστεί δίπλα στους Τομ Κρουζ και Αντόνιο Μπαντέρας, στην τεράστια και καλλιτεχνική επιτυχία «Συνέντευξη με Έναν Βρυκόλακα» του Νιλ Τζόρνταν. Θα ακολουθήσει η τεράστια επιτυχία «Seven», μία ταινία τρόμου, που θα έχει για συμπρωταγωνιστές τους Μόργκαν Φρίμαν, Γκουίνεθ Πάλτροου και Κέβιν Σπέισι. Ωστόσο, στην εξαιρετική ταινία του Τέρι Γκίλιαμ «Οι Δώδεκα Πίθηκοι» θα πιστοποιήσει την υποκριτική του ικανότητα και θα λάβει την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου.

Κάποτε στο… Χόλιγουντ

Οι επιτυχίες θα είναι πλέον αλλεπάλληλες και τις επόμενες δεκαετίες, για τον Πιτ, ο οποίος θα καταστεί και ένα από τα πιο βαριά ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Τα έσοδα από τις ταινίες «Η Συμμορία των 11», των «12» και πάει λέγοντας, που έκανε μαζί με τον Τζορτζ Κλούνεϊ θα γεννήσουν και μια εταιρία κινηματογραφικών παραγωγών, που θα του φέρει και ένα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για τη δραματική περιπέτεια εποχής «12 Χρόνια Σκλάβος». Τελευταία του προσωπική επιτυχία που του έδωσε και το πολυπόθητο Όσκαρ, ήταν στο σινεφιλικό «Κάποτε στο… Χόλιγουντ», του Ταραντίνο, έχοντας δίπλα του τον φίλο του Λεονάρντο Ντι Κάπριο.

Το οδυνηρό διαζύγιο και η αποτοξίνωση

Στην προσωπική του ζωή, όμως, δεν τα πήγε το ίδιο καλά. Μετά τον πρώτο του ανεπιτυχή γάμο με την Τζένιφερ Άνιστον, θα ακολουθήσει ο γάμος του με την Ατζελίνα Τζολί και το επεισοδιακό διαζύγιο, το οποίο θα αποτελεί μια θλιβερή ανάμνηση για τον ίδιο.

Σε μία εξομολογητική συνέντευξή του, έπειτα από το πολύκροτο διαζύγιο, θα αναφερθεί στον αλκοολισμό του, στα προβλήματα με τον έλεγχο του θυμού του, στα ψυχολογικά του τραύματα, την απώλεια και την προσπάθεια να ξοδεύει τη ζωή του προσπαθώντας να κρύψει τα κομμάτια του.

Ομολόγησε ότι το ποτό «ήταν ο τρόπος για να κοιμίζει τους δαίμονές του» και πως όταν συνειδητοποίησε ότι ξεπέρασε κάθε όριο αποφάσισε να το κόψει μαχαίρι, περνώντας έξι μήνες σε αποτοξίνωση.

Κοκτέιλ με τον Ντι Κάπριο

Σήμερα, ο 60άρης πλέον, Μπραν Πιτ, έχοντας κάνει μία γερή επανεκκίνηση της ζωής του, φαίνεται συμφιλιωμένος με τους δαίμονές του, συνεχίζει να αγαπάει τους κασκαντέρ και όλους όσους δουλεύουν για να γίνει μια ταινία, να θαυμάζει τον Ταραντίνο, να λατρεύει να πίνει ένα κοκτέιλ με τον Ντι Κάπριο και φυσικά να κάνει σχέδια για το τελευταίο κομμάτι της καλλιτεχνικής του διαδρομής.