τέχνη – Allgood.gr

Η Τέχνη της Ακρόασης: Γιατί οι άνθρωποι δεν σε ακούνε, αλλά σκέπτονται τον εαυτό τους

Βασίλειος Μουντάκης — Mon, 01 Jan 2024 09:33:27 +0000

Η Τέχνη της Ακρόασης: Γιατί οι άνθρωποι δεν σε ακούνε, αλλά σκέπτονται τον εαυτό
τους
Συχνά, όταν μιλάμε, η πραγματική επικοινωνία φαίνεται να χάνεται σε έναν λαβύρινθο
αυτοσυγκέντρωσης. Ενώ εκφραζόμαστε, οι σκέψεις των άλλων ατόμων συχνά οδηγούνται
προς το πώς θα απαντήσουν ή τι θέλουν να πουν. Σε κάποιο βαθμό, η αποτελεσματική
επικοινωνία είναι μια τέχνη που πρέπει να εκμυστηρευτούμε.
Η ανικανότητα πολλών ανθρώπων να ακούσουν πραγματικά και να συνδεθούν με τα
λεγόμενα των άλλων μπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Εδώ θα εξετάσουμε το
φαινόμενο της αυτοσυγκέντρωσης και πώς μπορούμε να μάθουμε να ακούμε πραγματικά,
αντί να σκεφτόμαστε την επόμενη μας απάντηση.
Η σημασία της αληθινής ακρόασης
Όταν συνομιλούμε με κάποιον, η αληθινή ακρόαση είναι ένα δώρο που κάνουμε.
Συνεπάγεται όχι μόνο την αντίληψη των λέξεων που εκφράζονται, αλλά και των
συναισθημάτων που τις συνοδεύουν. Οι ακροατές που είναι πραγματικά παρόντες
εκδηλώνουν μια εμπιστοσύνη και μια ανοιχτότητα που ενισχύει την επικοινωνία.
Οι αποπροσανατολισμοί που μας κρατούν αιχμάλωτους
Η κυρίαρχη τάση να είμαστε αυτοκεντρικοί μπορεί να εμποδίσει την ικανότητά μας να
ακούσουμε αποτελεσματικά. Όταν κάποιος μιλάει, η συνήθεια μας είναι να σκεφτόμαστε το
πώς θα απαντήσουμε, ποια είναι τα δικά μας σημεία ή πώς μπορούμε να επιβεβαιώσουμε τις
δικές μας απόψεις. Σε αυτήν τη διαδικασία, η πραγματική σύνδεση με τα λεγόμενα του άλλου
μπορεί να χαθεί.
Πώς μπορούμε να μάθουμε να ακούμε
Η αληθινή ακρόαση απαιτεί αφοσίωση και πρακτική. Ένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή
είναι να είμαστε παρόντες στην επικοινωνία, να αφήνουμε στην άκρη τις δικές μας σκέψεις
και απόψεις για λίγο και να επικεντρωνόμαστε στον άλλον. Αυτό σημαίνει να ακούμε όχι
μόνο τις λέξεις, αλλά και τον τόνο, την έκφραση και τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται.
Επιπλέον, να θέτουμε ερωτήσεις είναι ένας τρόπος να εμβαθύνουμε στην κατανόηση των
απόψεων του άλλου και να επιδείξουμε γνήσιο ενδιαφέρον. Η αληθινή ακρόαση απαιτεί
προσήλωση και επιμονή, αλλά οι καρποί της είναι βαθιοί δεσμοί και πιο εμπλουτισμένες
συνομιλίες.
Συνοψίζοντας, η ικανότητα να ακούμε αυθεντικά είναι μια πολύτιμη ικανότητα που ενισχύει
τις σχέσεις και εμπλουτίζει την επικοινωνία. Όταν μάθουμε να βγούμε από τον εγωκεντρισμό
μας και να αφιερωθούμε στην κατανόηση των άλλων, δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου οι
σχέσεις μπορούν να ακμάσουν και η αληθινή κοινωνική αλληλεπίδραση γίνεται δυνατή.

Γεώργιος Α. Αντωνίου
Πιστοποιημένος Ασφαλιστικός Πράκτορας
Ισόβιο μέλος Limra International

The post Η Τέχνη της Ακρόασης: Γιατί οι άνθρωποι δεν σε ακούνε, αλλά σκέπτονται τον εαυτό τους first appeared on Allgood.gr.

Δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και τέχνη

Allgood.gr — Sat, 02 Dec 2023 12:00:21 +0000

Της Ειρήνης Εξάρχου,

Η ελευθερία του λόγου εδράζεται πρώτα απ’ όλα στο Σύνταγμα και, πιο συγκεκριμένα, στο άρθρο 14 παρ. 1 σύμφωνα με το οποίο: «Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους». Το δικαίωμα αυτό αποτελεί εξειδίκευση του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος που αναφέρεται στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και τη συμμετοχή στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Παράλληλα, αναφορές στο δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης υπάρχουν τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με το άρθρο 10 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όσο και σε παγκόσμιο, με το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του δημοκρατικού πολιτεύματος, μιας και δεν νοείται σύγχρονη Δημοκρατία χωρίς ελευθερία λόγου, χωρίς τη δυνατότητα να εξωτερικεύσεις ελεύθερα και χωρίς λογοκρισία την άποψη και τις σκέψεις σου. Γενικά, η ελευθερία του λόγου συμπορεύεται με την ελευθερία του τύπου, αφού απαγορεύεται η λογοκρισία in abstracto. Επομένως, ακόμα και σε ακραίες περιπτώσεις δημοσιεύσεων στον τύπο η λογοκρισία και η κριτική αρχίζουν ad hoc, μετά, δηλαδή, από την ανεμπόδιστη δημοσίευση στον τύπο. Στην πράξη, όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που η λογοκρισία νικά την ελεύθερη έκφραση.

Αντίστοιχα με την ελευθερία του λόγου, το Σύνταγμά μας έχει κατοχυρώσει και την ελευθερία της τέχνης, με την ειδική αυτή μνεία στις πνευματικές δραστηριότητες να φανερώνει την επιτακτική σημασία προστασίας τους. Προσδιορισμός του εννοιολογικού περιεχομένου της τέχνης κατά τον Π. Δαγτόγλου είναι ο εξής: «Τέχνη είναι κάθε δημιουργική έκφραση της ανθρώπινης φαντασίας». Το ίδιο άρθρο κατοχυρώνει και την προστασία της επιστήμης και της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Πιο συγκεκριμένα, το δικαίωμα ελευθερίας της τέχνης δεν αφορά μόνο την ελευθερία παραγωγής έργων τέχνης και κυκλοφορίας τους, αλλά και την ελεύθερη πρόσβαση σε εκθέσεις και παρουσιάσεις, ενώ φορείς του δικαιώματος είναι τόσο ιδιώτες όσο και το κράτος.

Πηγή εικόνας: in.gr / Δικαιώματα χρήσης; Eric Drooker

Το Σύνταγμα δεν προβλέπει κάποιον ειδικό περιορισμό στην ελευθερία της τέχνης, παρά ταύτα έχουν επιβληθεί αρκετές φορές από την ελληνική δικαιοσύνη έμμεσοι περιορισμοί. Προφανώς, δεχόμαστε ότι δεν θα μπορούσε να είναι νομικά ή κοινωνικά αποδεκτή η διάπραξη ποινικά κολάσιμου εγκλήματος κατά την παραγωγή οποιουδήποτε έργου τέχνης, καθώς υπάρχουν κάποια όρια, πολλώ δε μάλλον, όταν τίθεται σύγκρουση δικαιωμάτων. Αντίθετα, η λεγόμενη «προσβολή των ηθών η της αισθητικής» που επικαλούνται κάποιοι, προκειμένου να περιορίσουν τα επιτρεπτά όρια της τέχνης, δεν συνιστά νόμιμο περιορισμό, καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα καλλιτεχνικά έργα είναι απλά η προσωπική έκφραση, ένα, μάλλον, παράγωγο της φαντασίας του εκάστοτε καλλιτέχνη. Και εδώ, λοιπόν, συγκρούεται το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης του καλλιτέχνη με την ευθιξία του κάθε πολίτη. Έτσι, για την επίλυση τέτοιων ζητημάτων επιστρατεύεται η αρχή της αναλογικότητας.

Οι μόνοι περιορισμοί που είναι δυνατόν να γίνουν δεκτοί είναι ως προς την έκθεση έργων, όταν αυτά έχουν ερωτικό περιεχόμενο σε δημόσιους χώρους και μόνο για την προστασία της παιδικής ηλικίας. Δυστυχώς, όμως, αρκετές υποθέσεις έχουν απασχολήσει την ελληνική έννομη τάξη και πολλά καλλιτεχνικά έργα έχουν υποπέσει σε λογοκρισία. Συνήθως, οι υποθέσεις αυτές αφορούν έργα τέχνης που έχουν λοιδορηθεί για τον βλάσφημο και άσεμνο χαρακτήρα τους.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί ο πίνακας “Asperges me” του Βέλγου καλλιτέχνη Thierry de Cordier που παρουσιάστηκε στην έκθεση Outlook, το 2003 στην Αθήνα. Το έργο απεικόνιζε μια φιγούρα Εσταυρωμένου με σεξουαλικό τρόπο και λογοκρίθηκε ακραία, τόσο από την Εκκλησία όσο και από το ευρύ κοινό. Το έργο όχι μόνο απομακρύνθηκε από την έκθεση, αλλά ασκήθηκε και ποινική δίωξη κατά του καλλιτεχνικού διευθυντή της έκθεσης για παραβίαση του νόμου περί ασέμνων και για καθύβριση θρησκεύματος. Απαλλάχθηκε, όμως, με απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Ένα άλλο παράδειγμα λογοκρισίας αποτελεί και η απόπειρα απαγόρευσης κυκλοφορίας βιβλίων, όπως έγινε το 1981 με το έργο του Μαρκήσιου Ντε Σαντ 120 μέρες στα Σόδομα, αλλά και με άλλα βιβλία ανά καιρούς. Το σίγουρο είναι πως σήμερα το δικαίωμα ελευθερίας της τέχνης χρήζει άμεσης προστασίας και η ελεύθερη τέχνη δείχνει να ασφυκτιά στα δίχτυα της λογοκρισίας.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΠΗΓΗ

Βλαχόπουλος Σπύρος, Θεμελιώδη δικαιώματα, Νομική Βιβλιοθήκη, 2017

The post Δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και τέχνη first appeared on Allgood.gr.

Ελένη Γούλα: Η φωνή της, Καστανιώτης, 2023 (Συλλογικό)

Συντακτική Ομάδα Allgood.gr — Thu, 30 Nov 2023 11:10:46 +0000

Δεν γνώριζα καμιά τους. Δεν είχα ποτέ οργανωθεί σε φεμινιστική ομάδα,
ούτε σε άλλη συλλογικότητα. Εμφανίστηκα, δειλά και ντροπαλά, σε μια
από τις πρώτες δράσεις τους – χειμώνας του 2022 – έξω από το
Εφετείο, όπου θα εκδικαζόταν, (για να αναβληθεί για μια ακόμη φορά), η
υπόθεση Τοπαλούδη. Ήταν εκεί κρατώντας πανώ η Ελένη Πριοβόλου,
η Κατερίνα Παπαδημητρίου, η Όλγα Μπακοπούλου, η νεαρότατη
Αντωνία Απέργη, η Μαρία Γκασούκα και η Κατερίνα Γκιουλέκα. Ίσως
ξεχνάω κάποια.Είχα μάθει για την κίνησή τους, να γίνουν δηλαδή η Φωνή των γυναικών
που υφίστανται βία, λίγες μέρες νωρίτερα. Ήταν Φεβρουάριος του 2022,
εν μέσω πανδημίας. Την προηγούμενη χρονιά, το 2021 είχαμε τη μαύρη
λίστα των γυναικοκτονιών (επίσημη καταμέτρηση 18 γυναίκες νεκρές
σκοτωμένες επειδή ήταν γυναίκες), καμιά μας πουθενά δεν ένιωθε
ασφαλής και έτρεμε η ψυχή μας για τις κόρες και τους γιους μας. Μόλις
τον Ιούλιο η Γαρουφαλιά, είχε βρει τον θάνατο στη Φολέγανδρο
σπρωγμένη στα βράχια από τον 30χρονο φίλο της.
Αυτές οι γυναίκες που γνώρισα κείνο το πρωί στο Εφετείο είχαν
αποφασίσει να αντισταθούν στο φόβο και τη βία με το όπλο που
γνώριζαν να χρησιμοποιούν. Ήταν συγγραφείς, είχαν ασκηθεί στην
τέχνη του λόγου, και τόλμησαν να βγουν στα ΜΜΕ, να κρατήσουν πανώ
και να υπογράψουν το ιδρυτικό κείμενο της ομάδας: «Εμείς, γυναίκες
συγγραφείς, αντιστεκόμαστε σε κάθε μορφή βίας που συνδέεται με το
φύλο και επιθυμούμε να ενώσουμε τη φωνή μας με τη φωνή γυναικών
που κακοποιούνται, βιάζονται ή και θανατώνονται στο πλαίσιο της
πατριαρχίας, φαινόμενο μοναδικής ιστορικής αντοχής, το οποίο
αναπαράγεται και διαιωνίζεται και στη χώρα μας» [2]
Τι; Θα κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τι; Θα γράφουμε για τον
εαυτό μας; Τι; θα φυλάμε τα έργα μας στο συρτάρι και θα ονειρευόμαστε
ότι κάποιος κάποτε θα μας ανακαλύψει. Όταν η κοινωνία στενάζει θα
γράφουμε μόνο για λουλούδια και θάλασσες; Είμαστε κάτι
ξεχαρβαλωμένες κιθάρες, σημείωνε ο Καρυωτάκης πριν εκατό χρόνια
και τώρα το βλέπουμε ότι πίσω από το α΄ πληθυντικό στοιβάζονται όλοι
όσοι γίνονται αντένες του καινούριου αγναντεύοντας τα χάη για να
“πέσουνε γρήγορα σπασμένες”.

Στις πρώτες 63 υπογραφές των γυναικών συγγραφέων, πολύ σύντομα,
όταν το νέο για “τη Φωνή της” κυκλοφόρησε, προστέθηκαν κι άλλες,
γύρω στις 200, γράφοντας το όνομά τους στο μέιλ που διακινούσε η μία
με την άλλη.
Υπέγραψα κι εγώ τότε. Συμμετείχα και στις πρώτες δράσεις, όπως σ’
αυτή την κινητοποίηση έξω από το Εφετείο και λίγες μέρες αργότερα σε
μια άλλη διαδήλωση κατά της βίας. Όμως έλλειψα καιρό από την Αθήνα,
κάτι συνέβη και δεν έπαιρνα τα μέιλ, τις έχασα. Όταν τις ξαναβρήκα,
είχαν ήδη ετοιμάσει το βιβλίο η Φωνή της και είχε γίνει η έκδοση από τον
Καστανιώτη.
Στην αρχή, δίσταζα να το πάρω το βιβλίο στα χέρια μου. Γυρόφερνα τον
πάγκο, άκουγα τις εισηγήσεις και τα αποσπάσματα σε κείνη την πρώτη
παρουσίαση που πήγα καθυστερημένη, μέσα στη μικρή αίθουσα αφού
είχα ψάξει να ανακαλύψω το παλιό κτίριο και αφού είχα ανεβεί τις
μαύρες απότομες σκάλες. Ένα αντισυμβατικό μέρος είχαν διαλέξει για
να κάνουν την παρουσίαση κι εγώ είχα αναβάλει ένα ταξίδι για να την
παρακολουθήσω…
Το αγόρασα στο τέλος όμως το βιβλίο και το πήρα μαζί μου στο ταξίδι.
Μόνο που δεν το άνοιξα. Το άφησα στο κομοδίνο και έκανα άλλες
δουλειές. Όταν γύρισα πίσω, στην ησυχία του διαμερίσματος και
άδειασα τη βαλίτσα, τότε δεν υπήρχαν πια δικαιολογίες.
Γροθιά στο στομάχι και “τα δάχτυλα εις τον τύπον των ήλων”. Και πάλι
λίγα λέω. Όμως δεν ήθελα πια να το αφήσω από τα χέρια μου και όλο γι
αυτό ήθελα να μιλάω.

Τον πρόλογο τον γράφει η Μαρία Γκασούκα, μέλος του δικτύου και η
πλέον αρμόδια αφού διδάσκει στο Πανεπιστήμιο το μάθημα που αφορά
τις σπουδές φύλου. Εκεί δίνονται στον αναγνώστη εύληπτες
πληροφορίες για τη γυναικεία παρουσία στη λογοτεχνία και την
αντιμετώπιση των έργων από την κριτική στους προηγούμενους αιώνες.
Αναφέρονται ονόματα δημιουργών όπως η Σαπφώ, η Κριστίν ντε Πιζάν,
η Βιρτζίνια Γούλφ, η Ούρσουλα Λε Γκεν, η Αντριέν Ριτς, η Τόνι Μόρισον
και η Μάγια Αγγέλου, ενώ η κ. Γκεσούκα διεκρινίζει και τον
(παρεξηγημένο) όρο “γυναικεία γραφή”: Κατά την άποψή μου, η
γυναικεία γραφή, με την ποικιλομορφία και τις ιδιαιτερότητές της, είναι
υπαρκτή και συνιστά μια διαφορετική προσέγγιση από και προς την
ανθρώπινη κατάσταση. Δεν αφηγείται απλώς εμπειρίες ή δεν αρκείται σε
μια αυτοβιογραφική περιγραφή. Άλλωστε, δεν περιορίζει πλέον τη
γυναικεία φωνή στο “εγώ”, Αποτελεί άποψη του “εγώ”, η οποία
χαρακτηρίζει, σφραγίζει και κυρίως σηματοδοτεί την υποκειμενική γραφή
των γυναικών” σελ. 18

Μετά τον πρόλογο, οργανώνονται με αλφαβητική σειρά τα 53
διηγήματα του τόμου, δείχνοντας τη βία που υφίστανται οι γυναίκες σε
κάθε έκφανση της ζωής τους: στην οικογένεια (“Δείπνο”, “Φανή”, “Να
είσαι θάλασσα”, “Μαριέττα”, “νυχτερινή συνεδρία”, “ο καθαρός
άνθρωπος”, “να προσέχεις”) στην επαγγελματική ζωή (“ο αμνός”), στις
διαπροσωπικές σχέσεις (“Κρύα κυρία”), στους ρόλους (“δείπνο”,
“Ελισάβετ Μαρτινέγκου”, “θηλυκές αντωνυμίες”, “το Μάτι”, “Θα μάθω κι
εγώ”), στον έρωτα (“Ερατώ”). Τη νιώθουμε να ασκείται από τον σύζυγο
(“η βέρα”, “βάλε τελεία”, “η ξένη”), τον πατέρα (“μια πάνινη κούκλα”,
“κόρη μητέρα”, “ήμαρτον”) τον πεθερό (“γράφουν και οι φόνισσες
παραμύθια …”, “εκδίκηση”), ή τη βρίσκουμε διάχυτη σε ολόκληρη την
κοινότητα (“Ελισάβετ Μαρτινέγκου”, “σύγκρια” κλπ). Το σκηνικό στήνεται
στην Ελλάδα κυρίως αλλά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, στην
Λατινική Αμερική ή στα βάθη της Αφρικής (“ο δερματοποιός”, “Στη
Σιουδαδ Χουαρες”, “Loida”), σε αστικές περιοχές ή σε επαρχίες. Ο
χρόνος είναι άλλοτε το παρελθόν, άλλοτε το παρόν και μερικές φορές
αόριστος.
Η βία παρουσιάζεται γυμνή, πολύ τρομακτική (“ο δερματοποιός”, “σαν
το φύσημα του αέρα στις καλαμιές”, “Kanun”), βιωμένη στερεοτυπικά
(“γυναίκα χωρίς όνομα”, “σύγκρια”, “Ντέρτι πινκ, ημιμόνιμο”) και κάποτε
μεταμφιεσμένη ή κρυμμένη σε μύθους πανάρχαιους, όπως στο
εξαιρετικό “η φωνή της”.
Οι συνέπειές της εμφανίζονται σε μερικά κείμενα αβάσταχτες (“κόρη,
μητέρα”), ενώ σε άλλα ο δράστης τιμωρείται χωρίς όμως να επέρχεται
κάθαρση. Οι τιμωροί είτε είναι η σύζυγος (“στο λόφο με τις
παπαρούνες”, “δεν έγινε και τίποτα”) είτε είναι η κόρη (“Φανή”) μόνο
από τη βία του βασανιστή τους γλιτώνουν. Έχουν στη συνέχεια να
λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη και στην κοινωνία. Ωστόσο μερικές
ιστορίες είναι αισιόδοξες και αυτό παρηγορεί τον αναγνώστη (“από το
δάσος”, “φύσα αγέρι”, “η Ρούλα που κυκλοφορεί”, “είμαι φύλλο”). Σε
άλλες πάλι γίνεται προσπάθεια να αναζητηθεί και να ειπωθεί ρητά η
αιτία, το υπόβαθρο των βίαιων συμπεριφορών (“Kanun”, “Loida”,
“γυναίκα χωρίς όνομα”). Τέλος υπάρχουν και οι αφηγήσεις που δείχνουν
τη γυναικεία συμμετοχή στη διαιώνιση της πατριαρχικής νοοτροπίας (“η
Φωνή της”, “Ντέρτι πίνκ, ημιμόνιμο”, “το παλιοκόριστο”).
Εντύπωση προκαλεί ότι οι 53 γυναίκες που ενώνουν τη φωνή τους κατά
της βίας εναντίον των γυναικών, παρόλο που γράφουν για την ίδια
θεματική, καταφέρνουν να μην επαναληφθούν ούτε να επικαλυφθούν οι
ιστορίες τους. Δείχνουν τόσα πρόσωπα της βίας όσα σχεδόν και οι
ιστορίες. Κι αν μπορούμε να βρούμε κάποια μοτίβα (π.χ. όταν ο
πατέρας παρενοχλεί την κόρη, τότε η άβουλη σύζυγος εξεγείρεται),
όμως οι παραλλαγές είναι τόσο ενδιαφέρουσες που απλώς φωτίζουν
καλύτερα τη συμπεριφορά. Επίσης δεν διακρίνουμε διδακτισμό ή

ηθικολογία, κάτι που θα μείωνε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, πουθενά,
ενώ αξιοποιούνται ποικίλοι αφηγηματικοί τρόποι (“Φανή”, “οι φωνές”, “το
ψαράκι στη γυάλα”, “ησύχασον!”, “το έθιμο”, “η άλλη όψη”).
Γενικά, όλες οι συμμετοχές διατηρούν την καλλιτεχνική αξία στο ίδιο
νομίζω επίπεδο με την ακτιβιστική ιδιότητα. Μερικά κείμενα τα ξεχώρισα,
μου άρεσαν ιδιαιτέρως, όλα όμως έχουν ποιότητα. Σ’ αυτό θα έπαιξε
ρόλο φαντάζομαι, η ομάδα που έκανε την επιμέλεια (Σίσσυ Δουτσίου,
Μαρία Κουρουτσίδου, Αλεξάνδρα Μήτσιαλη, Όλγα Μπακοπούλου,
Χίλντα Παπαδημητρίου, Κατερίνα Παπαντωνίου, Ελένη Πριοβόλου) και
οπωσδήποτε οι εκδόσεις Καστανιώτη με την εμπειρία τόσων χρόνων
στον χώρο. Όμως χωρίς την πρώτη ύλη, τίποτα δεν θα πετύχαινε. Η
δύναμη είναι στις γυναίκες συγγραφείς, που έγραψαν τις ιστορίες και
δώσανε φωνή, χρώμα και υπόσταση στη βία. Δείξανε πώς δαγκώνει,
βγάζει μαχαίρια, αυλακώνει κορμιά. Δυναμώσανε τις φωνές να γίνουνε
ουρλιαχτά μέσα στις λέξεις.
Το εγχείρημα, δοκιμασμένες γυναίκες συγγραφείς να γράψουν για τη βία
εναντίον των γυναικών, από τη σύλληψη ως την εκτέλεσή του ενέχει το
πλεονέκτημα του πλουραλισμού. Των πολλών οπτικών του θέματος
δηλαδή. Και θα είχε νομίζω μεγάλο ενδιάφερον να καλούνταν και οι
άντρες συγγραφείς να κάνουν κάτι ανάλογο. Πώς βιώνουν αυτοί τη βία
στις σχέσεις. Πώς κρίνουν – αν κρίνουν – τις γυναικοκτονίες. Πώς τις
ερμηνεύουν. Θα είχε ενδιαφέρον να εκθέσουν κι αυτοί τις οπτικές τους
για το θέμα και μετά να αντιπαραβάλλουμε τα αποτελέσματα. Γιατί στην
ιστορική φάση που βρισκόμαστε πια, το ζητούμενο δεν είναι ο
ανταγωνισμός των φύλων. Αυτό έχει συμβεί πολύ στους
προηγούμενους αιώνες. Θα ήταν λάθος να εξαντλήσουμε κι αυτή την
ευκαιρία κρατώντας και διαιωνίζοντας τον θυμό. Έχουμε πια τα
επιστημονικά εργαλεία να προσεγγίσουμε τις διαφορές και τις
ομοιότητες των φύλων ειρηνικά και να αγωνιστούμε για πραγματική
ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη. Όχι εξόντωση του άλλου.
Είναι στοίχημα. Όχι θεωρητικό. Πρακτικό. Και αυτό θέλω εδώ να το
τονίσω. Δεν ξέρω τι ιδέα έχει ο καθένας για το φεμινιστικό κίνημα. Τι
στερεότυπα κουβαλάμε όλοι και πόσο ο όρος έχει συνδεθεί με
συνειρμούς στη ζωή του καθενός και της καθεμιάς. Όμως εδώ πρόκειται
απλώς για γυναίκες που φωνάζουν και αντιστέκονται στη βία εναντίον
των γυναικών. Ζητούν, πρώτα-πρώτα να αναγνωριστεί ο όρος
γυναικοκτονία από το Δίκαιο της χώρας μας και να προστατευτούν οι
γυναίκες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Δεν μάχονται εναντίον
κανενός. Μόνο εναντίον της βίας και όλων όσων την καλλιεργούν. Οι
άντρες-σύντροφοι είναι συμπαραστάτες. Τουλάχιστον στην επαφή που
είχα με τις γυναίκες του δικτύου, τους είδα να συμμετέχουν και να
στηρίζουν. Και αυτό προσωπικά με κάνει αισιόδοξη.

Επίσης αισιόδοξη με κάνει και η πορεία του βιβλίου η Φωνή της. Η
έκδοση είναι προσφορά των εκδόσεων Καστανιώτη, τα έσοδα θα
διατεθούν για το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά της Βίας [3] και όλη η δράση –
κίνηση ευθύνης και γενναιότητας κατά τη γνώμη μου – φαίνεται πως
εξυπηρετεί αναγνωστική ανάγκη της κοινωνίας μας. Ήδη εξαντλήθηκε η
πρώτη έκδοση (2.400 τιράζ) και ο Καστανιώτης προχώρησε σε δεύτερη
(500). Η εμπειρία μας από τη συμμετοχή στο 24ο Αντιρατσιστικό
φεστιβάλ, όπου πουλιότανε το βιβλίο, είναι εδεικτική: Όλα τα αντίτυπα
που είχαμε, εξαντλήθηκαν από την πρώτη μέρα και τρέχαμε
Σαββατιάτικα να προμηθευτούμε κι άλλα, που όμως ούτε αυτά έφτασαν.
Έμειναν παραπονούμενοι επισκέπτες που το ζητούσαν και δεν το είχαμε
πια.
Δεν ξέρω αν ο κόσμος αγοράζει τη Φωνή της για να ενισχύσει το δίκτυο
ή για να συμμετέχει όπως μπορεί στην προσπάθεια περιορισμού της
βίας. Δεν ξέρω αν το διαβάζουν όσοι/ες/α το αγοράζουν. Μπορώ να
μιλήσω για όσα ξέρω και για τη δική μου βιωματική σχέση. Γι αυτό
γράφω αυτό το σημείωμα. Δεν μπορούσα παρά να το γράψω. Ως
ελάχιστη συμβολή.
Ελένη Γούλα

Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι. Σε μια πατριαρχική
κοινωνία υπάρχουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα έμφυλης
κακοποίησης. Θα αγγίξει τις γυναίκες που έχουν βιώσει κάτι από
τις ιστορίες του βιβλίου, θα μάθει στους άντρες πως να
απεγκλωβιστούν από τα πατριαρχικά πρότυπα, θα βοηθήσει τις
νέες γυναίκες να διαχωρίσουν τις μορφές βίας και να αντιδράσουν
άμεσα. Ας μην συνεχίσουμε να είμαστε συνένοχοι με την σιωπή
μας.

Γιαννίτση Παρασκευή
Συντονιστής Ασφαλιστικών πρακτόρων,
Υπεύθυνη δικτύου συνεργατών με εξειδίκευση
σε ασφαλιστικά προϊόντα Ζωής και Υγείας
ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΤΡΩΟΥ 204897
email pgiannitsi@gmail.com

The post Ελένη Γούλα: Η φωνή της, Καστανιώτης, 2023 (Συλλογικό) first appeared on Allgood.gr.

Έγκλημα Λάθους

Συντακτική Ομάδα Allgood.gr — Tue, 28 Nov 2023 12:00:39 +0000

ΕΓΚΛΗΜΑ ΛΑΘΟΥΣ
Της Πολύνας Γκιωνάκη
Η ζωή και ο θάνατος της μεγάλης ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη
που εκτελέστηκε από την πολιτοφυλακή στα Δεκεμβριανά.

Η σύντομη ζωή της. Η μεγάλη καριέρα της. Το μίσος των συναδέλφων. Και το έγκλημα.
Τα συγκινητικά λόγια του μεγάλου Αλέξη Σολομού για την Ελένη Παπαδάκη.
«Κοιμήσου ειρηνικά αγαπημένη».
Ίσαμε εκεί πάνω δεν φτάνουν μήτε η αρρώστια μιας εποχής
μήτε μιας φυλής ή παραφροσύνη.
Και κάτι ακόμα «ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΑΣ»

Ταυτότητα Παράστασης
Σκηνοθεσία: Γιώγος Χριστοδούλου
Σκηνικά : Λύμπερτη Πολύζου
Κοστούμια: Ειρήνη Χρόνη
Μουσική Επιμέλεια: Γιώργος Βολανάκης
Χορογραφίες: Τάκης Λουκάτος
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σπύρος Κάρδαρης
Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Ματσιούλας
Copyright Φωτογραφιών: Υπατία Κορνάρου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λευτέρης Παπανικολάου Γκιωνάκης
Γραμματεία Παραγωγής: Ισαβέλλα Γιαγιάννη
Επικοινωνία-Προβολή Παράστασης: Άντζυ Νομικού
Γραμματεία Θεάτρου Βικτώρια: Ουρανία Μαργαρώνη
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Χρυσηίδα
Παίζουν
Πωλίνα Γκιωνάκη, Λίζυ Ξανθοπούλου, Λευτέρης Παπανικολάου Γκιωνάκης
Στο Πιάνο Τραγούδι η Μαρία Κάτσαρη

ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑ
Μαγνησίας 5 και Αριστοτέλους 132, 112 51, Αθήνα
Πληροφορίες – Κρατήσεις θέσεων: 210 8820008 – 6934 161399 και 6988 441 991
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Παραστάσεις: Από 27 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Εισιτήρια: Γενική είσοδος 15 €.
Φοιτητικό-Ανέργων-Πολύτεκνοι-ΑΜΕΑ-Ομάδες άνω των 10 ατόμων: 12 €
Όσοι κλείσουν θέση πριν τις 20 Νοέμβρη τιμή 12 €

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ TICEKT SERVICES
Online: www.ticketsservices.gr
Tηλεφωνικά: 210 7234567
Εκδοτήρια: Πανεπιστημίου

Πηγή sinwebradio.com

The post Έγκλημα Λάθους first appeared on Allgood.gr.

Προσεχώς: ΕΥΧΗ (WISH)

Συντακτική Ομάδα Allgood.gr — Wed, 22 Nov 2023 09:54:24 +0000

Ας γνωρίσουμε την 17χρονη Άσα, τον Βασιλιά Μαγκνίφικο, την κατσίκα της Άσα, τον Βαλεντίνο και το Σταρ, μια κοσμική μπάλα με απεριόριστη ενέργεια που φέρνει η Άσα, με μια ευχή της, στη Γη. Επίσης θα απολαύσουμε ένα snippet του τραγουδιού της Ariana DeBose “This Wish,” ένα από τα πολλά τραγούδια που συνέθεσαν για την ταινία η Julia Michaels και ο Benjamin Rice.Στο animation «Ευχή» (Wish) η Άσα, μια πανέξυπνη ιδεαλίστρια, κάνει μια τόσο δυνατή ευχή που μια κοσμική δύναμη, μια μικρή μπάλα με ατελείωτη ενέργεια, το Σταρ, καλείται να την πραγματοποιήσει. Μαζί, η Άσα και το Σταρ αντιμετωπίζουν τον πιο επικίνδυνο εχθρό, τον ηγέτη της πόλης Rosas, τον Βασιλιά Μαγκνίφικο, προκειμένου να σώσουν την κοινότητά της και να αποδείξουν πως όταν η θέληση ενός θαρραλέου ανθρώπου συνδυάζεται με τη μαγεία των αστεριών, συμβαίνουν θαύματα.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σκηνοθεσία:	Chris Buck, Fawn Veerasunthorn
Σενάριο:	Jennifer Lee, Allison Moore & Chris Buck
Ηθοποιοί:
Διάρκεια:	92 λεπτά
Πρεμιέρα:	Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2023
Χρονολογία παραγωγής:	2023
Είδος ταινίας:	ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ
Χώρα παραγωγής:	ΗΠΑ
Καταλληλότητα ταινίας:	ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ από ΠΕΜΠΤΗ 23/11

ΩΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ: 18:00

Τιμές εισιτηρίων: 7,00€ & 5,00€ (παιδικό έως 10 ετών, φοιτητικό, άνεργοι, πολύτεκνοι, Α.Μ.Ε.Α. & άνω των 65 ετών).

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη γενική είσοδος 5,00€ και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη ένα εισιτήριο των 7,00€ για 2 άτομα.

Από Παρασκευή έως και Κυριακή, για όλες τις μεταγλωττισμένες ταινίες, γενική είσοδος 5,00€.

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη εκδίδονται ΜΟΝΟ εισιτήρια των 7,00€.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΤΡΕΙΛΕΡ πατώντας ΕΔΩ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: www.lamproskonstantaras.gr

24ωρη ενημέρωση: 2105911390

…..

Μιχάλης Σπυρής

The post Προσεχώς: ΕΥΧΗ (WISH) first appeared on Allgood.gr.

Προσεχώς: ΝΑΠΟΛΕΩΝ (NAPOLEON)

Συντακτική Ομάδα Allgood.gr — Wed, 22 Nov 2023 09:43:19 +0000

Η ταινία ΝΑΠΟΛΕΩΝ είναι μια θεαματική, επική περιπέτεια για την πολυτάραχη άνοδο και πτώση του εμβληματικού Γάλλου Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον οποίο υποδύεται ο βραβευμένος με Όσκαρ Joaquin Phoenix. Η ταινία, μια πολύ υψηλών προδιαγραφών παραγωγή με την υπογραφή του θρυλικού σκηνοθέτη Ridley Scott, αποτυπώνει το ανελέητο ταξίδι του Βοναπάρτη στην εξουσία υπό το πρίσμα της εμμονικής, εκρηκτικής σχέσης του με τη μόνη αληθινή του αγάπη, τη Ζοζεφίν, προβάλλοντας τις οραματικές στρατιωτικές και πολιτικές τακτικές του μέσα από μερικές από τις πιο απαιτητικές δυναμικές σκηνές μάχης στην ιστορία του κινηματογράφου.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σκηνοθεσία:	Ridley Scott
Σενάριο:	David Scarpa
Ηθοποιοί:	Joaquin Phoenix, Vanessa Kirby, Ben Miles, Rupert Everett, Ludivine Sagnier, Mark Bonnar, Tahar Rahim, Ian McNeice, Catherine Walker, Paul Rhys, Matthew Needham, Youssef Kerkour, John Hollingworth, Scott Handy
Διάρκεια:	138 λεπτά
Πρεμιέρα:	Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2023
Χρονολογία παραγωγής:	2023
Είδος ταινίας:	ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΔΡΑΣΗΣ
Χώρα παραγωγής:	ΑΓΓΛΙΑ & ΗΠΑ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ από Πέμπτη 23/11

ΩΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ: 18:00 & 21:00

Τιμές εισιτηρίων: 7,00€ & 5,00€ (παιδικό έως 10 ετών, φοιτητικό, άνεργοι,πολύτεκνοι, Α.Μ.Ε.Α. & άνω των 65 ετών).