Η ιλαρά σαρώνει την Ευρώπη αφού σύμφωνα με τα πρόσφατα διεθνή επιδημιολογικά δεδομένα παρατηρείται έξαρση κρουσμάτων σε αρκετές χώρες.

Βάση των στοιχείων που ανακοίνωσε ο ΕΟΔΥ από 1η Ιανουαρίου 2023 έως 30 Νοεμβρίου 2023 δηλώθηκαν 2242 επιβεβαιωμένα κρούσματα ιλαράς από 22 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πλειονότητα των κρουσμάτων παρατηρείται στη Ρουμανία (1687), στην Αυστρία (172), στη Γαλλία (111), στη Γερμανία (72), στο Βέλγιο (70), στην Πολωνία (32), στην Ιταλία(27), στην Ισπανία(12) και στη Σουηδία(11). Οι υπόλοιπες χώρες έχουν δηλώσει στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα λιγότερα από 10 επιβεβαιωμένα κρούσματα.

Στις 9-10 Ιανουαρίου 2024 δηλώθηκαν 954 νέα επιβεβαιωμένα κρούσματα ιλαράς από έξι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τα οποία τα 932 στην Ρουμανία. Τα υπόλοιπα 22 επιβεβαιωμένα κρούσματα δηλώθηκαν από την Αυστρία (17), την Πολωνία (3), την Τσεχία (1) και την Δανία.

Ιλαρά: Ποιοι πρέπει να εμβολιαστούν

Στο πλαίσιο της εγρήγορσης του Υπουργείου Υγείας και του ΕΟΔΥ, με στόχο την αντιμετώπιση ενδεχόμενης αύξησης κρουσμάτων ιλαράς στον ελληνικό πληθυσμό, οι ταξιδιώτες παιδιά και ενήλικες, σε χώρες με έξαρση κρουσμάτων, συστήνεται να επιβεβαιώνουν τον πλήρη εμβολιασμό τους με δύο δόσεις του μικτού εμβολίου ιλαράς-ερυθράς-παρωτίτιδας (εμβόλιο MMR) πριν το ταξίδι.

Σύμφωνα με το Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών, παιδιά, έφηβοι και ενήλικες που έχουν γεννηθεί μετά το 1970 και δεν έχουν ιστορικό νόσου πρέπει να είναι εμβολιασμένοι με 2 δόσεις εμβολίου για την ιλαρά.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την νόσο επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ΕΟΔΥ https://eody.gov.gr/disease/ilara/

Από τις συζητήσεις για τη στάση των χωρών στον Πόλεμο στη Γάζα και στον Πόλεμο στην Ουκρανία έως τις αντιπαραθέσεις για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης ή τον τρόπο αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, μία έννοια έρχεται συνεχώς στο επίκεντρο τα τελευταία χρόνια: Ο Παγκόσμιος Νότος. Φαίνεται να έχει γίνει της μόδας στις διεθνείς αναλύσεις. Υπάρχει, όμως, κάτι τέτοιο; Και τι ακριβώς σημαίνει;

Υποτίθεται ότι ο όρος αναφέρεται σε 122 χώρες. Το να ρίξεις, όμως, περισσότερο από το ήμισυ της ανθρωπότητας σε έναν μόνο «κουβά» μπορεί να αποδειχθεί προβληματικό, εξηγεί σε ανάλυσή του το Foreign Policy, σχολιάζοντας πως η ψευδαίσθηση ενός συλλογικού μη δυτικού κόσμου είναι επίμονη τόσο στη Δύση όσο και μεταξύ των υπολοίπων.

«Η συγκέντρωση του τεράστιου, διαφορετικού και ευρέως διασκορπισμένου μη δυτικού κόσμου σε μια ενιαία κατηγορία με υποτιθέμενα παρόμοια συμφέροντα έχει γίνει μια βολική συντομογραφία σε συζητήσεις για θέματα που κυμαίνονται από την κλιματική πολιτική έως την απάντηση στην πανδημία του COVID-19 έως τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία. Καθώς πολλές μη δυτικές χώρες παρατάσσονται ενάντια στο Ισραήλ στις ψηφοφορίες της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η ιδέα ότι υπάρχει ένας Παγκόσμιος Νότος σε αντίθεση με έναν Παγκόσμιο Βορρά έχει αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη έλξη» σημειώνει το FP.

Ωστόσο, η χρήση του Παγκόσμιου Νότου ως κατηγορίας και πλαισίου αναφοράς καθιστά πολύ πιο δύσκολο να κατανοήσουμε τις περίπλοκες πραγματικότητες διαφορετικών χωρών και περιοχών. Τι κοινό έχει η Κίνα με το Περού; Το Κατάρ με την Αϊτή; Η Ταϊλάνδη με τη Σιέρα Λεόνε; Η συγκέντρωση χωρών όπως αυτές σε μια ενιαία κατηγορία -και στη συνέχεια ο ορισμός αυτής της κατηγορίας ως εγγενώς διαφορετικής από έναν παγκόσμιο Βορρά- αποτελεί εμπόδιο για την κατανόηση ενός πολύπλοκου κόσμου.

Ο Παγκόσμιος Νότος ως όρος αντανακλά σε κάποιες περιπτώσεις τις ελπίδες για  έναν πιο δίκαιο πολιτικά και οικονομικά κόσμο και σε άλλες τους φόβους για ανατροπή της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Προέκυψε από τις μετα-αποικιακές διαμάχες μεταξύ της Δύσης και των υπολοίπων κατά μήκος πολλαπλών αξόνων – ανεπτυγμένοι έναντι αναπτυσσόμενων, πλούσιοι εναντίον φτωχών, ισχυροί έναντι ανίσχυρων.

Η Γραμμή Brandt και ο πραγματικός κόσμος

Μια επιτροπή με επικεφαλής τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας Βίλι Μπραντ κωδικοποίησε τη διαίρεση σε μια έκθεση του 1980, σχεδιάζοντας κυριολεκτικά μια παχιά μαύρη γραμμή σε έναν χάρτη του κόσμου. Η λεγόμενη «Γραμμή Brandt» έχει αντέξει ως τρόπος σκέψης για τη σχέση μεταξύ της Δύσης και των υπολοίπων. Μετά από μια περίοδο «χειμερίας νάρκης» στον ακαδημαϊκό χώρο κατά τη διάρκεια της ακμής της παγκοσμιοποίησης στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ιδέα ενός παγκόσμιου Νότου επανήλθε στον διεθνή λόγο τα τελευταία χρόνια.

Επομένως, σχολιάζει το Foreign Policy, η ιδέα «είναι το παλιό κρασί σε ένα νέο μπουκάλι, που στέκεται σε μια μακρά σειρά ιδεών και “-ισμών” που προέκυψαν από τη συνάντηση της Ευρώπης με τον υπόλοιπο κόσμο που ξεκίνησε σοβαρά πριν από πέντε αιώνες». Στον 20ο αιώνα, αυτή η συνάντηση δημιούργησε πολλά διεθνικά κινήματα, ομάδες και ιδεολογίες: πανασιατικό, παναραβισμό, παναφρικανισμό, πανισλαμισμό, το Κίνημα των Αδεσμεύτων, τον Τρίτο Κόσμο και το G-77. Μερικές από αυτές ήταν ιδέες των γηγενών, άλλες -όπως ο Τρίτος Κόσμος- προϊόν των δυτικών ακαδημαϊκών ελίτ. Κανένας από αυτούς τους όρους δεν επέζησαν από μια σοβαρή συνάντηση με τον πραγματικό κόσμο.

Αυτές οι υπερβατικές, αντιδυτικές και μετα-αποικιακές ιδεολογίες έπεσαν αναπόφευκτα θύμα των δυνάμεων του εθνικισμού, οι οποίες αναιρούσαν πολλές από τις υπερεθνικές ταυτότητες που οι υποστηρικτές τους προσπάθησαν να δημιουργήσουν στην προσπάθεια να αντισταθούν στη Δύση. Ακόμη και σε περιφερειακό επίπεδο, τυχόν κοινές ταυτότητες θρησκείας και εθνότητας δεν θα μπορούσαν να αποτυπώσουν τις πολλαπλές συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων εθνικισμών. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ του 1956, ο τότε πρωθυπουργός του Πακιστάν απέρριψε την αραβική ενότητα ως «μηδέν συν μηδέν συν μηδέν». Το πρόβλημα της οικοδόμησης της αραβικής ενότητας παραμένει μέχρι σήμερα.

Αντικρουόμενα συμφέροντα διαψεύδουν την ιδέα ενός Παγκόσμιου Νότου

Έντονα αποκλίνοντα οικονομικά συμφέροντα, αναπτυξιακά μονοπάτια, πολιτικές παραδόσεις διαψεύδουν επίσης την ιδέα ενός Παγκόσμιου Νότου ως ενιαίας ομάδας. Πράγματι, πολλές από τις συγκρούσεις του κόσμου σήμερα είναι μεταξύ και εντός των αναπτυσσόμενων κρατών. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να τις χωρέσουμε κάτω από τον μανδύα ενός υποτιθέμενου ανταγωνισμού Βορρά-Νότου, αυτές οι διακρατικές και ενδοκρατικές συγκρούσεις συνεχίζουν να κυριαρχούν στην πολιτική του μη δυτικού κόσμου.

Στην επιδίωξη οικονομικών στόχων και στόχων ασφάλειας, οι μη δυτικές ελίτ σπάνια είχαν πρόβλημα να ενώσουν τα χέρια με τη Δύση. Το Πακιστάν, ανήσυχο για την Ινδία, εντάχθηκε στις συμμαχίες του Ψυχρού Πολέμου υπό τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ινδία, ανήσυχη για την κινεζική ηγεμονία, σήμερα συνεργάζεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Βιετνάμ, του οποίου η κομμουνιστική ιδεολογία είναι παρόμοια με την Κίνα, οικοδομεί μια στρατηγική εταιρική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες για να ενισχύσει την αυτονομία του έναντι της συμπεριφοράς της Κίνας στην περιοχή.

Ο πιο κοινός τύπος άστρων του γαλαξία μας και πιθανότατα του Σύμπαντος είναι οι επονομαζόμενοι  ερυθροί νάνοι, άστρα μικρότερα σε μέγεθος και με μικρότερη φωτεινότητα από τον Ήλιο.

Έχει διαπιστωθεί ότι δημιουργούνται πλανητικά συστήματα γύρω από ερυθρούς νάνους αλλά οι επιστήμονες μέχρι σήμερα θεωρούσαν ότι το μέγεθος και τα χαρακτηριστικά αυτών των άστρων επιτρέπουν τη δημιουργία πλανητών που στην καλύτερη περίπτωση έχουν μέγεθος παρόμοιο ή έστω λίγο μεγαλύτερο από αυτό της Γης. Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «Science» ερευνητική ομάδα παρουσιάζει την ανακάλυψη ενός πλανήτη που κινείται γύρω από ένα ερυθρό νάνο με μάζα μόλις 11% αυτής του Ήλιου.

Πρόκειται για δηλαδή για ένα πολύ μικρό άστρο με φωτεινότητα περίπου χίλιες φορές μικρότερη από αυτή του Ήλιου. Αλλά παρόλο το μικρό μέγεθος του άστρου που βρίσκεται σε απόσταση 50 ετών φωτός από τη Γη ο εξωπλανήτης εκτιμάται ότι έχει μέγεθος 13 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Γης. «Ανακαλύψαμε έναν πλανήτη που είναι τεράστιος για το άστρο του», δήλωσε Σουβράθ Μαχαντέβαν, αστρονόμος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Ο πλανήτης, που ονομάζεται LHS 3154 b, περιφέρεται περίπου στο 2,3% της τροχιακής απόστασης της Γης από τον Ήλιο ολοκληρώνοντας μια πλήρη περιστροφή γύρω από το άστρο του κάθε 3,7 ημέρες. Ο πλανήτης μπορεί να είναι παρόμοιος σε μέγεθος και σύνθεση με τον Ποσειδώνα και δεδομένης της εγγύτητας με το άστρο του οι ερευνητές εκτιμούν ότι είναι ένας κόσμος αφιλόξενος στην παρουσία της ζωής.

«Ο δίσκος ύλης μέσα στον οποίο σχηματίζονται πλανήτες γύρω από νεογέννητα άστρα είναι μόνο ένα μικρό κλάσμα της αστρικής μάζας. Επομένως ένα άστρο πολύ μικρής μάζας θα πρέπει να έχει έναν δίσκο επίσης μικρής μάζας. Ένας τέτοιος δίσκος δεν πρέπει να είναι ικανός για να δημιουργηθεί εκείο ο πλανήτης που ανακαλύψαμε», είπε ο Μαχαντέβαν.

«Αυτός ο πλανήτης εγείρει ερωτήματα για το πώς σχηματίζονται οι πλανήτες γύρω από τα αστέρια άστρα με μικρή μάζα επειδή προηγουμένως θεωρούνταν ότι τέτοια άστρα μπορούσαν να σχηματίσουν μόνο μικρούς πλανήτες παρόμοιους σε μάζα με τη Γη» λέει ο Γκουόμουντορ Στέφανσον, επιστήμονας του Πανεπιστημίου Πρίνστον τις ΗΠΑ επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Η ανακάλυψη υποχρεώνει τώρα την επιστημονική κοινότητα να αναπροσαρμόσει εκ νέου τα κοσμολογικά μοντέλα και τις θεωρίες του σχηματισμού πλανητών κάτι που γίνεται το τελευταίο χρονικό διάστημα συνεχώς αφού εντοπίζονται διαρκώς πλανήτες με χαρακτηριστικά που μέχρι πρότινος καθιστούσαν την ύπαρξη τους αδύνατη γεγονός που δείχνει τις ακόμη αρκετά περιορισμένες γνώσεις μας για τη λειτουργία και τους μηχανισμούς του Σύμπαντος.

Naftemporiki.gr