Δόθηκε στη δημοσιότητα το τρέιλερ της νέας ταινίας του Νόα Μπάουμπαχ,  «Jay Kelly» με πρωταγωνιστές τον Τζορτζ Κλούνεϊ  και τον Άνταμ Σάντλερ.

Το φιλμ το οποίο θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο προσεχές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας αφηγείται την ιστορία ενός σταρ του σινεμά (Κλούνεϊ) που μαζί με τον μάνατζέρ του (Σάντλερ), ταξιδεύει στην Ιταλία για να βραβευθεί για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο.

Η υπόθεση

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οι δύο άνδρες έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τις επιλογές τους, τις σχέσεις τους με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και το αποτύπωμα που θα αφήσουν πίσω.

«Τι λες στους ανθρώπους που λένε ότι παίζεις μόνο τον εαυτό σου;» ρωτάει μία νεαρή κοπέλα τον χαρακτήρα του Κλούνεϊ στο τρέιλερ και εκείνος της απαντά: «Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να είσαι ο εαυτός σου; Δοκίμασέ το».

Καστ αστέρων

Το σενάριο της τέταρτης ταινίας του Μπάουμπαχ για το Netflix, φέρει την υπογραφή του ίδιου και της Έμιλι Μόρτιμερ (Emily Mortimer), η οποία συμμετέχει και στην ταινία. Το καστ αστέρων περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Λόρα Ντερν (Laura Dern), Ράιλι Κίου (Riley Keough), Γκρέις Έντουαρντς (Grace Edwards), Στέισι Κιτς (Stacy Keach), Πάτρικ Γουίλσον (Patrick Wilson), Γκρέτα Γκέργουιγκ (Greta Gerwig), Τζος Χάμιλτον (Josh Hamilton), Λένι Χένρι (Lenny Henry) και Τσάρλι Ρόου (Charlie Rowe).

Την παραγωγή μοιράζεται ο σκηνοθέτης μαζί με τους Έιμι Πασκάλ (Amy Pascal) και Ντέιβιντ Χέιμαν (David Heyman). Σύμφωνα με το Deadline, την μουσική της ταινίας υπογράφει ο Νίκολας Μπριτέλ (Nicholas Britell), το μοντάζ οι Βαλέριο Μπονέλι και Ρέιτσελ Ντουράνς (Rachel Durance) ενώ στην διεύθυνση φωτογραφίας είναι ο Λίνους Σάντγκρεν (Linus Sandgren).

Η ταινία αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 14 Νοεμβρίου, πριν γίνει διαθέσιμη στην πλατφόρμα από τις 5 Δεκεμβρίου.

Την αποκάλυψη ότι ο προφυλακισμένος για σεξουαλική εκμετάλλευση, εκβιασμό και σεξουαλική κακοποίηση, Diddy, είχε περάσει από οντισιόν -προ 11ετίας- για να υποδυθεί τον Τζέιμς Μπράουν στην ταινία «Get on Up», έκανε η πρώην βοηθός του. 

Η γυναίκα με το ψευδώνυμο «Mia», πρώην βοηθός του μεγιστάνα της χιπ χοπ Diddy, η οποία τον κατηγορεί για βιασμό και σεξουαλική επίθεση και καταθέτει στη δίκη κατά την διάρκεια αντεξέτασης της αναφέρθηκε στην οντισιόν που είχε περάσει ο προφυλακισμένος καλλιτέχνη.

Χαρακτηριστικά ανέφερε η πρώην βοηθός του ότι ο Σον «Diddy» Κομπς πέρασε από ακρόαση για να υποδυθεί τον Τζέιμς Μπράουν στη βιογραφική ταινία της Universal το 2014 «Get on Up».

Διάφορα μηνύματα μεταξύ της Mia και του κατηγορούμενου παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο ως αποδεικτικά στοιχεία.

Σε ένα μήνυμα του Αυγούστου 2020, όταν πέθανε ο Τσάντγουικ Μπόουζμαν η Mia θύμισε στον Diddy ότι «πέρασε από οντισιόν για τον ρόλο» του Τζέιμς Μπράουν. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι είχε αντίγραφο του βίντεο από την οντισιόν του και τον ρωτούσε αν ήθελε να το στείλει.

Σύμφωνα με τη μάρτυρα, η οντισιόν δεν ήταν απλώς μια απλή μαγνητοσκόπηση, ήταν μια ολοκληρωμένη «παραγωγή» που χρειάστηκε μια εβδομάδα για να ολοκληρωθεί.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των οκτώ ετών που εργαζόταν για τον Κομπς, η Mia υποστήριξε ότι δεχόταν βία και σεξουαλική επίθεση.

Είπε ότι δεν ήθελε να πει σε κανέναν για τον φερόμενο βιασμό και «ήθελε να τον πάρει μαζί της όταν πεθάνει» προσθέτοντας ότι είχε υποστεί «πλύση εγκεφάλου» από τον Κομπς και «επιζητούσε συνεχώς την έγκρισή του» ακόμη και αφού σταμάτησε να εργάζεται γι’ αυτόν.

Πρεμιέρα σήμερα για έξι συνολικά ταινίες στις κινηματογραφικές αίθουσες αναμένεται να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού.

Η επανεμφάνιση, έπειτα από οχτώ χρόνια, του καταξιωμένου Μάικλ Μαν με το βιογραφικό του δράμα «Ferrari» είναι γεγονός, όπως και η τελευταία ταινία του διάσημου Ελληνοαμερικάνου σκηνοθέτη Μάικλ Πέιν «Τα Παιδιά του Χειμώνα». Δύο ταινίες που αναμένεται να τραβήξουν δικαιολογημένα το ενδιαφέρον του κοινού, από τις έξι συνολικά που κάνουν απόψε πρεμιέρα.

Ferrari

(“Ferrari”) Δραματική βιογραφική περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Μάικλ Μαν, με τους Άνταμ Ντράιβερ, Πενέλοπε Κρουζ, Πάτρικ Ντέμπσι, Σέιλιν Γούντλεϊ, Γκαμπριέλ Λεόνε κα.

Ο Μάικλ Μαν, από τους ελάχιστους εναπομείναντες σκηνοθέτες που, χωρίς να διεκδικεί δάφνες «δημιουργού» ή ενός οραματιστή του σινεμά, παραμένει ένας από τους σημαντικότερους μάστορες του χώρου, θυμίζοντας εν πολλοίς στους παλαιότερους τον συνεπώνυμό του Άντονι Μαν ή τον Μάικλ Κέρτιζ. Δύσκολα θα βρεις ταινία του, που θα περάσει αδιάφορη ή θα είναι μέτρια, ακόμη και αν δεν είναι σε φόρμα, όπως εδώ, παρότι έχει για «οδηγό» έναν Ντράιβερ.

Μετά από οχτώ χρόνων απουσίας, ο 80άρης πια Μάικλ Μαν, καταπιάνεται με τη βιογραφία του θρυλικού Έντσο Φεράρι, ενός ιδιοφυούς κατασκευαστή σπορ αυτοκινήτων και οδηγού αγώνων, αλλά και δύσκολου ανθρώπου. Αποφεύγοντας την καταγραφή της πολυκύμαντης ζωής του Φεράρι, που θα πλατείαζε και θα έπεφτε εύκολα στη λούμπα μιας συμβατικής βιογραφίας, ο Μαν θα εστιάσει το στόρι και το ενδιαφέρον του, σε μια καθοριστική χρονιά γι’ αυτόν, το 1967, αναδεικνύοντας τον χαρακτήρα ενός εσωστρεφή και πολύπλοκου άνδρα.

Είναι η χρονιά που η εταιρεία του βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας, καθώς ξοδεύει περισσότερα χρήματα απ’ όσα κερδίζει, αλλά και περισσότερο γερασμένος απ’ όσο πραγματικά είναι λόγω του θανάτου του γιου του, καθώς και του γάμου του που πάει από το κακό στο χειρότερο. Και δεν φτάνουν αυτά, αλλά πρέπει να αναγνωρίσει και τον γιο που έχει αποκτήσει με την εκτός γάμου ερωμένη του.

Ο Μαν, που γνωρίζει όσο λίγοι, να διατηρεί στα ύψη την αδρεναλίνη στις ταινίες του (θυμηθείτε μόνο τις ταινίες «Ένταση», «Η Διαδρομή», «Miami Vice» ή «Ο Τελευταίος των Μοϊκανών») δείχνει κάπως την ηλικία του. Καταφέρνει να αποδώσει την εποχή, αν και λίγο περισσότερο ιλουστρασιόν απ’ όσο πρέπει για την Ιταλία της εποχής εκείνης, να διατηρεί μεγάλο μέρος τού απαράμιλλου στυλ του, να στρέφεται στη δραματικότητα των σχέσεων, στην απόγνωση του ήρωά του και ορισμένες φορές να ανεβάζει τις στροφές στα κόκκινα, όταν τα τετράτροχα θηρία βγάζουν όλους τους ίππους τους στο δρόμο.

Το πυκνό σενάριο, δίνει τις στέρεες βάσεις για ένα συναρπαστικό πορτρέτο, ο Μαν ανεβοκατεβάζει ταχύτητες, θέλοντας να φτιάξει ρυθμό, να συνδέσει τα γεγονότα με τα ηθικά διλήμματα και τις ψυχικές δοκιμασίες των πρωταγωνιστών του, κάτι που καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και όταν ο σκηνοθετικός συμπλέκτης δείχνει να μην υπακούει πλήρως και να δημιουργεί προβλήματα στο σωστό κράτημα της ταινίας.

Και αυτό διότι σκηνοθεσία και σενάριο δεν εμβαθύνουν πάντα στους χαρακτήρες, ακόμη και ο Φεράρι μοιάζει ορισμένες φορές ανεξερεύνητος, η εικόνα μοιάζει πιο ισχυρή από την ουσία, σαν να βάζει σε ένα μυώδες εξωτικό αυτοκίνητο έναν συμβατικό απλώς καλό κινητήρα.

Επίσης, το κομμάτι της ταινίας που αναφέρεται στη σχέση του Φεράρι με τις δυο γυναίκες της ζωής του, μπορεί να έχει το ενδιαφέρον του, αλλά δείχνει να μην κολλάει ιδιαίτερα, καθώς η ταχύτητα και η γλυκιά επαφή με τον θάνατο, είναι αυτό που διακρίνει τον ήρωα και όχι ο προορισμός για συμβίωση ή την αγάπη. Υπάρχει, όμως και το τελικό κομμάτι της ταινίας, που διαδραματίζεται στον απόηχο του φημισμένου αγώνα Mille Miglia, που θα κρίνει την ζωή του Έντσο και την τύχη της αυτοκινητοβιομηχανίας του και ο Μαν ξαναβρίσκει τον παλιό καλό εαυτό του, μεταδίδοντας το πάθος και την ένταση, τα γνώριμα χαρακτηριστικά του κινηματογράφου του, καθώς συνδέει με ξεχωριστή μαεστρία το σοκαριστικό ατύχημα στην κούρσα με την τελική αναμέτρηση ανάμεσα στον Φεράρι και τη γυναίκα του Λάουρα.

Αν ο Άνταμ Ντράιβερ, αποδεικνυόταν και καλύτερος οδηγός στον ρόλο του (αχ και να μπορούσε ο Μαν να είχε τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις) και έβρισκε τη χημεία του με την πολύ καλή Πενέλοπε Κρουζ, η ταινία θα αποκτούσε και τον ηλεκτρισμό, τον οποίο είχε ανάγκη το βαρυφορτωμένο στόρι.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Το καλοκαίρι του 1967, ο πρώην οδηγός αγώνων αυτοκινήτων Έντσο Φεράρι βρίσκεται σε κρίση. Με την εταιρεία του στα πρόθυρα της πτώχευσης και τον γάμο του να βιώνει την τραυματική απώλεια του ενός γιου, ο Φεράρι εναποθέτει την ελπίδα για τη σωτηρία τους σε έναν αγώνα δρόμου 1000 μιλίων στην Ιταλία, τον εμβληματικό Mille Miglia.

Τα Παιδιά του Χειμώνα

(“The Holdovers”) Δραματική ταινία, αμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Αλεξάντερ Πέιν, με τους Πολ Τζιαμάτι, Ντομινίκ Σέσα, Ντα Βάιν Τζόι Ράντολφ κα.

Ιδιαίτερα συμβατική, για τον Ελληνοαμερικάνο σκηνοθέτη Αλεξάντερ Πέιν, αλλά αρκετά καλογυρισμένη δραματική ταινία χαρακτήρων, με καλόκαρδο και θετικό προσανατολισμό, χιούμορ και συναισθηματικές εντάσεις και ολίγον μελοδραματισμό.

Ο Πέιν, των «Nebraska» και «Πλαγίως», παραμερίζει τις θεματικές που τον ελκύουν, για μια ταινία που απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό, πατώντας στο στέρεο, αλλά με αρκετά κλισέ, σενάριο του Ντέιβιντ Χέμινγκσον. Ένα σενάριο, που βασίζεται σε μία ιστορία απ’ αυτές που έχουμε δει αρκετές φορές στη μεγάλη οθόνη, προκειμένου να μιλήσει για το πόσο απαραίτητο είναι να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας, να κατανοήσουμε τον άλλο, να μοιραστούμε και να κάνουμε θυσίες για να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας.

Ένας ιδιότροπος και αυστηρός καθηγητής, τη δεκαετία του ’70, σε ένα αμερικάνικο κολέγιο κύρους υποχρεώνεται να παραμείνει κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών στο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Θα παραμείνει, για να προσέχει τους λίγους σπουδαστές, οι οποίοι δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Τελικά, θα ξεμείνει μόνο με έναν ατίθασο και μετεξεταστέο σπουδαστή, που για τους γονείς του μοιάζει σαν βάρος αλλά και τη μαύρη μαγείρισσα, που έχασε το παιδί της στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Ο Πέιν, φτάνοντας στα όρια του διδακτισμού, της πολιτικής ορθότητας, των συνταγών του είδους και του μελοδραματισμού, χωρίς, όμως, να τα ξεπεράσει ή να γίνει ενοχλητικός, θα βρει την ευκαιρία να θίξει ζητήματα για τα κολέγια «κύρους» που υποκλίνονται στο χρήμα, τα προβλήματα των «καλών οικογενειών», την αποξένωση, τα θύματα του πολέμου στο Βιετνάμ, τους καθηγητές που πρέπει πρωτίστως να ανακαλύψουν τον παιδαγωγικό χαρακτήρα τους, αλλά και την ανθρωπιά τους.

Όλα δοσμένα με τρυφερότητα και μια γλυκύτητα, που, όμως και πάλι, δεν ενοχλεί καθώς ο Πέιν γνωρίζει να κρατά το μέτρο, να πυρακτώνει τα συναισθήματα εκεί που πρέπει, να μεταδίδει τα μηνύματα που θέλει. Και ταυτόχρονα δουλεύοντας ικανοποιητικά το βάθος των χαρακτήρων, κρατώντας έναν ρυθμό και μια αφηγηματική δομή που μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά είναι αρκετά πάνω από τον μέσο όρο για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι τέλους.

Ο Πολ Τζιαμάτι, παραμένει ένας αξιόπιστος ερμηνευτής, στον ρόλο του στρυφνού καθηγητή, ενώ ο πρωτοεμφανιζόμενος νεαρός Σάσε, βγάζει επαρκώς τα στοιχεία του χαρακτήρα του και αφήνει υποσχέσεις.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας στριμμένος καθηγητής σε ένα αμερικανικό κολέγιο, ο Πολ Χάναμ, υποχρεώνεται να παραμείνει στην πανεπιστημιούπολη κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών του, για να προσέχει λίγους σπουδαστές του, οι οποίοι δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Τελικά, αναπτύσσει μια απίθανη σχέση με έναν από αυτούς -έναν κατεστραμμένο, ιδιοφυή ταραχοποιό- και την αρχιμαγείρισσα του κολεγίου, η οποία έχασε μόλις τον γιο της στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Τι Συνέβη Μετά

(“What Happens Later”) Αισθηματική κομεντί, αμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Μεγκ Ράιαν, με τους Μεγκ Ράιαν, Ντέιβιντ Ντουκόβνι κα.

Η επιστροφή της Μεγκ Ράιαν στη σκηνοθεσία, έπειτα από οχτώ χρόνια του απογοητευτικού «Ithaca», με μία ρομαντική κομεντί, στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με τον συμπαθή Ντέιβιντ Ντουκόβνι, αφήνει και πάλι μία γεύση γλυκανάλατου και χλιαρού, μία ακόμη προσπάθεια αναβίωσης των αισθηματικών δραμεντί με τις οποίες έχτισε την καριέρα της τη δεκαετία του ’90 («Έχετε Μήνυμα στον Υπολογιστή σας»).

Απ’ τα πρώτα πλάνα καταλαβαίνεις τι πρόκειται να δεις στο φιλμ, που εκτός από την γεμάτη κλισέ σκηνοθεσία έχει και ένα, ορισμένες φορές, πληκτικό σενάριο.

Δύο πρώην σύντροφοι, ξαναβρίσκονται χρόνια μετά τον χωρισμό τους, εγκλωβισμένοι σε ένα αεροδρόμιο, λόγω κακοκαιρίας. Περιμένοντας μοναχοί τους στο άδειο αεροδρόμιο, για μια βραδιά, θα αναπολήσουν το παρελθόν τους και θα τους μπουν ιδέες για το πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή τους αν δεν χώριζαν.

Η Μεγκ Ράιαν, έχοντας μπροστά της όλες τις συνταγές του είδους, φαίνεται να τις μπερδεύει, να εμβαθύνει εκεί που δεν πρέπει και να ξεπετά τα ουσιώδη. Η ταινία, πάσχει από τα στερεότυπα του είδους, τα οποία ανακυκλώνει χωρίς φειδώ, ενώ και το χιούμορ είναι πιο πλαστικό και από το παραφορτωμένο με επεμβάσεις πρόσωπό της. Κάθε σκηνή θυμίζει κάτι από παλαιότερες ρομαντικές κομεντί, ενώ οι ερμηνευτικές μανιέρες δίνουν και παίρνουν.

Ο συμπαθής και αρκετά πιο χαλαρός Ντουκόβνι δεν βρίσκει την απαραίτητη χημεία με την Μεγκ Ράιαν και το κακό είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε δεύτεροι ρόλοι, να ξεκλέψουν λίγο τη ματιά, να βάλουν λίγο αλατοπίπερο, σε αυτή την άνοστη σούπα.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Δύο πρώην σύντροφοι, η Γουίλα και ο Μπιλ, ξαναβρίσκονται 25 χρόνια μετά τον χωρισμό τους, όταν αναγκάζονται να διανυκτερεύσουν στο αεροδρόμιο λόγω κακοκαιρίας. Και οι δύο θέλουν να γυρίσουν σπίτια τους, αλλά στη διάρκεια της νύχτας καταλήγουν να αναπολούν το παρελθόν τους και όλα αυτά που θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά.

Αποστολή στην Ελλάδα

(“The Bricklayer”) Περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Ρένι Χάρλιν, με τους Άαρον Έκχαρντ, Νίνα Ντόμπρεβ, Κλίφτον Κόλινς, Άκης Σακελλαρίου κα.

Δύο είναι οι λόγοι, απ’ ό,τι φαίνεται, που διανέμεται αυτή η απίστευτη «αμερικανιά»: Ο τραβηχτικός τίτλος για τους περίεργους και ότι μερικά γυρίσματα έγιναν στη Θεσσαλονίκη. Από τις πιο χοντροκομμένες δυναμικές περιπέτειες των τελευταίων χρόνων, στην οποία η κλωτσοπατινάδα και οι δεκάδες σκοτωμοί μοιάζουν με ανέκδοτο, ενώ οι πατριωτικές κορώνες βγάζουν μάτι.

Το σενάριο, που πρέπει, στην καλύτερη περίπτωση, να γράφτηκε στο γόνατο, θέλει έναν απατεώνα, με προφίλ επαναστάτη να εκβιάζει τη CIA, δολοφονώντας ξένους δημοσιογράφους και παρουσιάζοντας την αμερικάνικη υπηρεσία ως υπεύθυνη. Κυβερνήσεις απ’ όλο τον κόσμο κατηγορούν ευθέως τις ΗΠΑ γι’ αυτό και η CIA αναγκάζεται να επαναφέρει στην υπηρεσία τον αποσυρμένο πράκτορα Στιβ Βέιλ, που ζει ως κτίστης, για να έρθει αντιμέτωπος με το ισχυρό δίκτυο «αποσταθεροποίησης», αλλά και το ίδιο το παρελθόν του.

Ο Φιλανδός Ρένι Χάρλιν, που εδώ και δεκαετίες εργάζεται με επιτυχία, τουλάχιστον εμπορική στο Χόλιγουντ, κάνοντας κυρίως περιπέτειες («Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 2», «Βαρομετρικό Χαμηλό», «Ένα Σκληρό Φιλί για Καληνύχτα») πρέπει μάλλον να ήταν λιγότερο στα γυρίσματα ακόμη και από τον Άκη Σακελλαρίου, που εμφανίζεται για λίγα λεπτά υποδυόμενος έναν Έλληνα υπουργό.

Υπερβολικά προχειρογυρισμένη ταινία, με φαιδρό σενάριο και ατάκες, οι οποίες μοιάζουν να έχουν βγει από τα περισσεύματα του Ράμπο 4,5 κλπ. Ακατανόητη υπόθεση, λαστιχένιοι χαρακτήρες, που δεν πείθουν ούτε λεπτό και ορισμένα κυνηγητά στη Θεσσαλονίκη, που ούτε αυτή κερδίζει τίποτα από αυτό το κατασκεύασμα.

Πραγματικά, μία ταινία – αρπαχτή, που υποβιβάζει τη νοημοσύνη των θεατών και διαστρεβλώνει την εικόνα των Ελλήνων και της Ελλάδας, που βρέθηκε απ’ ό,τι φαίνεται στο προσκήνιο, για λόγους οικονομίας της παραγωγής, αφού το ορίτζιναλ στόρι, που βασίζεται στο βιβλίο «The Bricklayer» του Νόα Μπόιντ, δεν έχει σχέση με τη χώρα μας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας πρώην πράκτορας της CIA επιστρέφει στην ενεργό δράση και να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε δουλέψει κατά το παρελθόν, όταν ένας εγκληματίας απειλεί την υπηρεσία σκοτώνοντας δημοσιογράφους και ρίχνοντας την ευθύνη στην αμερικάνικη υπηρεσία.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Μαύρος Κότσιφας, Μαύρο Βατόμουρο

(“Blackbird Blackbird Blackberry”) Αξιοπρόσεκτο φεμινιστικό δράμα από τη Γεωργία και την πρωτοεμφανιζόμενη Έλενε Ναβεριάνι, που έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Καννών και κουβαλά αρκετές διακρίσεις σε φεστιβάλ, κυρίως λόγω της καθηλωτικής ερμηνείας της πρωταγωνίστριας Έκα Τσαβλεϊσβιλι.

Η Ετέρο, μία 48χρονη γυναίκα που ζει μόνη της σε ένα μικρό χωριό της Γεωργίας, αγαπά την ελευθερία της όσο και τα κέικ της. Για την επιλογή της αυτή, γίνεται στόχος κουτσομπολιών μεταξύ των συγχωριανών της, μέχρι που απροσδόκητα θα ερωτευθεί με πάθος έναν άντρα. Ωστόσο, διστάζει να προχωρήσει μαζί του αφού θέλει να συνεχίσει να ζει ανεξάρτητη.

Με ξεκάθαρο προσανατολισμό για την ανεξαρτησία των γυναικών και την αυτοδιάθεση και χρησιμοποιώντας μία φρέσκια, νατουραλιστική και τολμηρή κινηματογραφική γλώσσα, η Ναβεριάνι αξιοποιεί το καλογραμμένο και σαρκαστικό σενάριο, αν και όλα τα λεφτά είναι η ερμηνεία της Έκα Τσαβλεϊσβίλι. Δίπλα της οι Τεμίκο Τσιτσινάτζε, Άνκα Κχουρστίντζε κα.

Γάτες στο Μουσείο

(“Cats in the Museum”) Χαριτωμένη ταινία κινουμένων σχεδίων για όλη την οικογένεια, αν και τα ψηφιακά σκίτσα παραπέμπουν περισσότερο σε νηπιαγωγείο.

Το ρωσικής παραγωγής (2023) και σε σκηνοθεσία Βασίλι Ροβένσκι, animation έχει ξεκαρδιστικές στιγμές και καλές ιδέες, αλλά δεν τελικά δεν ξεφεύγει από το μέσο όρο.

Μια νεαρή κοκκινωπή γάτα που ονομάζεται Βίνσεντ, πιάνει φιλίες με τον Μορίς, το ποντίκι, σε μια όχι και τόσο ιδανική συνθήκη: μια μεγάλη πλημμύρα! Οι δυο τους θα καταφέρουν να ξεφύγουν μέσα σε ένα παλιό πιάνο, το οποίο όμως τελικά σώζεται από μια ομάδα ναυτικών και στέλνεται στο Ερμιτάζ, το θρυλικό μουσείο της Αγίας Πετρούπολης, όπου θα έρθουν αντιμέτωποι με νέες περιπέτειες.

Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, με τις φωνές των Βαγγέλη Χαλκιαδάκη, Κώστα Αποστολίδη, Κώστα Τερζάκη, Τάκη Σακελλαρίου, Μυρτώ Ναούμ κα.

Η «Κάρμεν» του Georges Bizet [Ζωρζ Μπιζέ], μία από τις διασημότερες όπερες όλων των εποχών, επιστρέφει στη σκηνή της ΜET σε μια νέα συναρπαστική παραγωγή, η οποία μεταδίδεται μαγνητοσκοπημένη το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου (19:55) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (με ελληνικούς υπότιτλους).

Τη σκηνοθεσία υπογράφει η διεθνώς αναγνωρισμένη Carrie Cracknell [Κάρρι Κράκνελ] που, με το δημοφιλέστατο λυρικό έργο του σπουδαίου γάλλου μουσουργού, κάνει το ντεμπούτο της στη ΜΕΤ, όπως άλλωστε και η πρωταγωνίστρια της παράστασης, η Aigul Akhmetshina [Αϊγκούλ Ακμέτσινα], μία από τις πιο εκθαμβωτικές μετζοσοπράνο της νέας γενιάς.

Στον ρόλο του εραστή της, Δον Χοσέ, ο καταξιωμένος τενόρος Piotr Beczała [Πιοτρ Μπετσάλα], ο οποίος άφησε άριστες εντυπώσεις στο κοινό της MET με τις περσινές ερμηνείες του στην «Φεντόρα» του Giordano [Τζορντάνο] και στον «Λόενγκριν» του Wagner [Βάγκνερ]. To υπέρλαμπρο καστ τεσσάρων αστέρων της «Κάρμεν» συμπληρώνουν δύο εξαίρετοι αμερικανοί λυρικοί τραγουδιστές, η σοπράνο Angel Blue [Έιντζελ Μπλου] που ενσαρκώνει την πιστή Μικαέλα και ο μπασοβαρύτονος Kyle Ketelsen [Κάυλ Κέτελσεν] που ερμηνεύει τον ρόλο του αλαζονικού ταυρομάχου Εσκαμίγιο. Τα σκηνικά της «Κάρμεν» σχεδίασε ο Michael Levine [Μάικλ Λιβάιν], και τα κοστούμια, ο Tom Scutt [Τομ Σκατ].

Ο ιταλός μαέστρος Daniele Rustioni [Ντανιέλε Ρουστιόνι] διευθύνει το πασίγνωστο αριστούργημα του Bizet, το οποίο περιλαμβάνει δύο από τις διασημότερες άριες του λυρικού ρεπερτορίου: τη «Habanera» και «Το τραγούδι του ταυρομάχου».

Μια κλασική ιστορία μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική προσέγγιση

Η «Κάρμεν» ανέβηκε για πρώτη φορά το 1845 στην Opéra-Comique του Παρισιού σε λιμπρέτο των Henri Meilhac και Ludovic Halévy, εμπνευσμένο από την ομώνυμη νουβέλα του γάλλου συγγραφέα Prosper Merimée. Έκτοτε, η ακαταμάχητα εκρηκτική πρωταγωνίστρια του Georges Bizet έχει κατακτήσει πολλές γενιές θεατών, ενώ συνεχίζει να γοητεύει και το νεότερο κοινό χάρη στις αναγνωρίσιμες μελωδίες που τραγουδά, αλλά και στην ατίθαση και γεμάτη πάθος προσωπικότητά της.

Στη δική της σκηνοθετική «ανάγνωση», η Αγγλίδα Carrie Cracknell, γνωστή στο ελληνικό κοινό κυρίως από την τακτική της συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας στο πλαίσιο των μεταδόσεων NTLIVE, μεταφέρει τη δράση της «Κάρμεν» στο σήμερα, παρουσιάζοντας με σύγχρονη ματιά μια κλασική ιστορία. Διεισδύει με τόλμη τον δραματικό πυρήνα της και ανασύρει από τα βάθη του θέματα απολύτως επίκαιρα στην εποχή μας: έμφυλη βία, καταχρηστικές εργασιακές σχέσεις, επιθυμία του ατόμου να σπάσει τα κοινωνικά δεσμά.

Μουσική: Georges Bizet
Λιμπρέτο: Henri Meilhac, Ludovic Halévy
Σκηνοθεσία: Carrie Cracknell
Σκηνικά: Michael Levine
Κοστούμια: Tom Scutt
Φωτισμοί: Guy Hoare
Προβολές rocafilm: Roland Horvath
Χορογραφία: Ann Yee

• Διεύθυνση ορχήστρας: Daniele Rustioni
• Διανομή

Μικαέλα: Angel Blue
Κάρμεν: Aigul Akhmetshina
Δον Χοσέ: Piotr Beczała
Εσκαμίγιο: Kyle Ketelsen

Τιμές εισιτηρίων
8 € (φοιτητές, νέοι έως 25 ετών, άνεργοι, ΑμεΑ, 65+, πολύτεκνοι) ● 15 € ● 25 €

Χορηγοί Επικοινωνίας
CNN.GR, QUEEN.GR, MONOPOLI.GR, NEWSBEAST.GR, IN2LIFE.GR, CULTURENOW.GR, ARTANDLIFE.GR, METEO.GR

Eισιτήρια
210 72 82 333
www.megaron.gr

Πληροφορίες

http://www.megaron.gr

https://www.facebook.com/megaron.gr

https://www.instagram.com/megaron_athens/

https://www.youtube.com/user/AthensConcertHall

https://twitter.com/MegaronAthens

Ενώπιον των αμερικανικών Αρχών βρέθηκε ένας… επίμονος θαυμαστής της τραγουδίστριας Τέιλορ Σουίφτ, που συνελήφθη για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα 24ωρα επειδή είχε στηθεί έξω από το σπίτι της στη Νέα Υόρκη.

Ειδικότερα, ο άνδρας συνελήφθη το Σάββατο (20/1) και παραδέχθηκε ότι περίμενε έξω από το σπίτι της για να δει την ποπ σταρ, σύμφωνα με το CNNi.

Οι γείτονες και οι σωματοφύλακες της Σουίφτ κάλεσαν την αστυνομία, αφού είδαν τον άνδρα που είχε συλληφθεί το Σάββατο να επιστρέφει, να στέκεται στο δρόμο κοιτάζοντας το κτήριο της.

Η αστυνομία ζήτησε από τον συλληφθέντα να μείνει μακριά από την περιοχή, γιατί είχε προκαλέσει ανησυχία στους κατοίκους και στη συνέχεια τον συνέλαβε.

Έχει τεθεί υπό κράτηση και βρίσκεται αντιμέτωπος με την κατηγορία της παρενόχλησης, δήλωσε στο CNNi εκπρόσωπος του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης.

Με τίτλο «Thank You, Goodnight: The Bon Jovi Story» η θρυλική καριέρα του ροκ συγκροτήματος έγινε ντοκιμαντέρ και θα μεταδοθεί σε τέσσερα μέρη.

Το ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Γκόθαμ Τσόπρα, ο οποίος είναι και εκτελεστικός παραγωγός πρόκειται να κάνει πρεμιέρα στο Hulu, στις ΗΠΑ στις 26 Απριλίου και θα μεταδοθεί από το Disney+ σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο και στη Λατινική Αμερική στο Star+ αργότερα φέτος, σύμφωνα με το THR.

Πρόκειται για πρώτη φορά που ένα ντοκιμαντέρ της μπάντας θα περιλαμβάνει όλα τα μέλη της λαμπρής καριέρας των Bon Jovi, συμπεριλαμβανομένων πρώην και νυν και θα αναδείξει προσωπικά πλάνα τεσσάρων δεκαετιών τους, φωτογραφίες που δεν έχουν παρουσιαστεί ξανά και ιστορίες που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ.

«Όσο συναρπαστική κι αν είναι η ιστορία ενός μοναδικού ταλέντου, είναι ακόμα πιο σπάνιο ένας θρύλος όπως ο Jon Bon Jovi να επιτρέπει στον κόσμο να δει τις στιγμές που είναι πιο ευάλωτος, ενώ τις ζει ακόμα.

Σαράντα χρόνια προσωπικών βίντεο, ακυκλοφόρητα πρώιμα demo, πρωτότυποι στίχοι και φωτογραφίες που δεν έχετε ξαναδεί καταγράφουν το ταξίδι από τα κλαμπ του Jersey Shore στις μεγαλύτερες σκηνές του πλανήτη αναφέρει η περιγραφή του ντοκιμαντέρ σύμφωνα με το Hulu.

Οι θαυμαστές του ροκ συγκροτήματος θα βιώσουν ξανά τους θριάμβους και τις αποτυχίες, τις μεγαλύτερες επιτυχίες, τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις και τις περισσότερες δημόσιες στιγμές τριβών των Bon Jovi.

Υπενθυμίζεται ότι τον Νοέμβριο, οι Bon Jovi επέστρεψαν με το πρωτότυπο χριστουγεννιάτικο τραγούδι, «Christmas Isn’t Christmas». Ήταν το πρώτο των βετεράνων της ροκ μετά από διάλειμμα τριών χρόνων.

Νωρίτερα τον ίδιο μήνα, το ιδρυτικό μέλος και εμβληματικός κιθαρίστας Ρίτσι Σαμπόρα είπε ότι «ήρθε η ώρα» να οργανωθεί μια επανένωση εγκαίρως για την 40η επέτειο του συγκροτήματος.

«Ήρθε η ώρα να το κάνουμε. Είναι η 40η επέτειος μας, αλλά νιώθω νεότερος από ποτέ» τόνισε.

Κατά κανόνα, όταν μιλάμε για πλατφόρμες streaming, η Wikipedia είναι η τελευταία που θα μπορούσε να έρθει στο μυαλό. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι μπορούν να παρακολουθήσουν ολόκληρες ταινίες στη μεγαλύτερη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια.

Κι όμως, στις σελίδες της υπάρχει πλήθος ταινιών χωρίς πνευματικά δικαιώματα και πολλές από αυτές είναι εξαιρετικές. Ας δούμε στη συνέχεια τις 10 καλύτερες, όπως τις κατέταξε το Collider.

10. Fear and Desire (1952)

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, που τη γύρισε σε ηλικία 24 ετών. Δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένο πόλεμο, αν και γυρίστηκε ενώ διεξαγόταν ο πόλεμος της Κορέας. Ακολουθεί διάφορους στρατιώτες που προσπαθούν να επιβιώσουν πίσω από τις εχθρικές γραμμές και έχει διάρκεια μόλις 61 λεπτά. Δείτε την εδώ.

9. The Terror (1963)

Πριν ο Τζακ Νίκολσον γίνει σταρ, είχε γυρίσει αρκετές ταινίες με τον μετρ του τρόμου Ρότζερ Κόρμαν. Στην «Εκδίκηση μιας νεκρής» (όπως είναι ο ελληνικός τίτλος) υποδύεται έναν στρατιώτη του Ναπολέοντα που μετά από μία μάχη βρίσκει καταφύγιο σε ένα κάστρο, που το στοιχειώνει το φάντασμα μιας δολοφονημένης κοπέλας. Μοιάζει με έργο του Έντγκαρ Άλαν Πόε (αλλά δεν είναι) και συμπρωταγωνιστεί ο θρυλικός «Φρανκενστάιν» Μπόρις Καρλόφ. Δείτε την εδώ.

8. Suddenly (1954)

Μία από τις καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής καριέρας του Φρανκ Σινάτρα, με τον ελληνικό τίτλο «Οι τρομοκράτες». Σε αυτό το φιλμ νουάρ υποδύεται έναν αδίστακτο δολοφόνο ο οποίος μαζί με τους συνεργάτες του εισβάλλει στο σπίτι μιας οικογένειας και τους κρατά όμηρους. Ο λόγος; Στη συγκεκριμένη πόλη θα κάνει στάση η αμαξοστοιχία του Προέδρου των ΗΠΑ και το σπίτι τους, στην κορυφή ενός λόφου με θέα στο σταθμό, είναι η τέλεια τοποθεσία για να τον δολοφονήσει. Δείτε την εδώ.

7. Carvival of Souls (1962)

Το «Καρναβάλι των Ψυχών» είναι μια κλασική ταινία ψυχολογικού τρόμου που εξακολουθεί να κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή ακόμη και σήμερα. Ακολουθεί μια νεαρή γυναίκα που επιβιώνει από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα και έχει συνεχώς παραισθήσεις με έναν τρομαχτικό άνδρα. Παρά τον χαμηλό προϋπολογισμό και την ενίοτε υπερβολικές ερμηνείες, παρασύρει τον θεατή στο μυστήριό της μέχρι την α λα «Έκτη Αίσθηση» ανατροπή του φινάλε. Δείτε την εδώ.

6. The Last Man on Earth (1964)

Η πρώτη μεταφορά στην οθόνη του μυθιστορήματος του Ρίτσαρντ Μάθεσον «I Am Legend» (1954) που το 2007 έγινε ξανά ταινία με πρωταγωνιστή τον Γουίλ Σμιθ (μεσολάβησε άλλη μια μεταφορά, το «The Omega Man» του 1971). Σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο όπου μια ασθένεια έχει μετατρέψει τους ανθρώπους σε βαμπιρικά όντα, ένας επιζών (ο μεγάλος Βίνσεντ Πράις) τους κυνηγάει και τους εξολοθρεύει την ημέρα, ενώ τη νύχτα κλειδώνεται στο σπίτι του. Δείτε την εδώ.

5. Detour (1945)

Ένα b-movie που όμως είναι… Α’ κατηγορίας και μάλιστα το 1992 μπήκε στο Εθνικό Αρχείο Ταινιών της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Ένας πιανίστας αποφασίζει να κάνει ωτοστόπ από τη Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες για να βρει την τραγουδίστρια φιλενάδα του που έφυγε για να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ, και μπλέκει σε περιπέτειες που γίνονται όλο και χειρότερες, όλο και πιο επικίνδυνες. Ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ που θα βρείτε στην Wikipedia, χωρίς ίχνος «λίπος» πάνω του, καθώς διαρκεί μόλις 68 λεπτά. Δείτε την εδώ.

4. A Star Is Born (1937)

Ο τίτλος «Ένα αστέρι γεννιέται» παραπέμπει σε μιούζικαλ, καθώς οι τρεις ταινίες που ακολούθησαν αυτή του 1937 (συμπεριλαμβανομένης και της πιο πρόσφατης με τον Μπράντλεϊ Κούπερ και τη Lady Gaga), έχουν ως επίκεντρο τη μουσική βιομηχανία. H πρώτη ταινία όμως αφορούσε τον κινηματογράφο και την ιστορία μιας νεαρής άσημης ηθοποιού (Τζάνετ Γκέινορ) και του καθιερωμένου σταρ (Φρέντερικ Μαρτς) που εκτοξεύει την καριέρα της. Δείτε την εδώ.

3. Cyrano de Bergerac (1950)

Γεμάτη χιούμορ, ρομαντισμό, δράση και τραγωδία, η διαχρονική ιστορία του Συρανό ντε Μπερζεράκ, ενός επιδέξιου ποιητή και ξιφομάχου με μια ασυνήθιστα μεγάλη μύτη που τον κάνει να φοβάται να εκφράσει τα συναισθήματά του στη γυναίκα που αγαπά, έχει μεταφερθεί με πολλούς τρόπους στον κινηματογράφο και το θέατρο. Αυτή η εκδοχή του 1950 είναι μία από τις πιο δημοφιλής, κυρίως για τη βραβευμένη με Όσκαρ ερμηνεία του Χοσέ Φερέρ. Δείτε την εδώ.

2. The Man with the Golden Arm (1955)

Ένα χρόνο μετά τους «Τρομοκράτες» που αναφέραμε παραπάνω, ο Φρανκ Σινάτρα συμμετείχε σε ένα άλλο σπουδαίο φιλμ νουάρ, τον «Άνθρωπο με το χρυσό χέρι» του Ότο Πρέμινγκερ. Για την εποχή της, είναι συγκλονιστικό το πόσο ανοιχτά εξετάζει η ταινία τον εθισμό στα ναρκωτικά, με τον Σινάτρα να υποδύεται έναν άνδρα που ξεπερνά τον εθισμό του ενώ βρίσκεται στη φυλακή, για να διαπιστώσει ότι το να μείνει μακριά από τα ναρκωτικά γίνεται πιο δύσκολο μόλις αποφυλακιστεί. Η ερμηνεία του πρωταγωνιστή είναι εξαιρετική, όπως και εκείνη της Κιμ Νόβακ (από το «Vertigo» του Χίτσκοκ) σε δεύτερο ρόλο. Δείτε την εδώ.

1. Night of the Living Dead (1968)

Μπορεί τα σίκουελ της που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια να ήταν πιο σπλάτερ και εντυπωσιακά, αλλά η πρωτότυπη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζορτζ Ρομέρο παραμένει ένα αριστούργημα του είδους της. Πρόκειται για ένα κλασικό φιλμ τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού, που ουσιαστικά ξεκίνησε το είδος των ταινιών ζόμπι, με μια μικρή ομάδα επιζώντων να ταμπουρώνεται σε ένα σπίτι για να αμυνθεί ενάντια σε ορδές νεκρών που βγήκαν από τους τάφους τους. Ένα λάθος στο μοντάζ (αφαίρεση του συμβόλου copyright από τον τίτλο) είχε ως αποτέλεσμα να μην κατοχυρωθούν σωστά τα πνευματικά δικαιώματα της ταινίας, αλλά αυτό συνέβαλε στο να βρει άφθονους μιμητές και αντιγραφείς, δημιουργώντας το είδος ταινιών (και σειρών, φυσικά) με ζόμπι όπως το ξέρουμε σήμερα. Δείτε την εδώ.

Με μια ταινία μικρού μήκους η κόρη του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, η 25χρονη Μάλια, κάνει ντεμπούτο στον χώρο του κινηματογράφου.

Η Μάλια Ομπάμα (Malia Obama) συμμετέχει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς (Sundance Film Festival) με την ταινία μικρού μήκους «The Heart».

Όπως γράφει το «The Hollywood Reporter» το έργο που φέρει την υπογραφή της 25χρονης επίδοξης σκηνοθέτιδας και σεναριογράφου, θα προβληθεί στην κατηγορία αμερικανικών ταινιών μικρού μήκους.

Το θέμα του έργου αφορά έναν θλιμμένο γιο, η μητέρα του οποίου έγραψε μία παράξενη επιθυμία στην διαθήκη της.

«Η ταινία έχει να κάνει με χαμένα αντικείμενα και μοναχικούς ανθρώπους, με τη συγχώρεση και τη λύπη» δήλωσε σε συνέντευξή της για την ταινία η 25χρονη Μάλια.

«Ελπίζουμε να απολαύσετε την ταινία και να σας κάνει να νιώσετε λίγο λιγότερο μόνοι ή τουλάχιστον να σας θυμίσει να μην ξεχνάτε τους ανθρώπους που είναι» πρόσθεσε.