Ήταν η πρώτη μου ουσιαστική απόφαση ευθύνης — να βάλω κάτι στην άκρη, να δημιουργήσω ένα μικρό κεφάλαιο για το μέλλον.

Δύο χρόνια μετά, στα 19 μου, εμφανίστηκε στη ζωή μου ένας ασφαλιστής της Ελληνοβρετανικής, ο Άλκης Τ…..

Με “κυνηγούσε” να με ασφαλίσει στην εταιρεία του, μιλώντας μου με πάθος για ένα πρόγραμμα που λεγόταν «Πακτωλός».

Υπηρετούσα  τότε στο Πολεμικό Ναυτικό, συγκεκριμένα στο Α/Τ Αιγαίον

Είχαμε βάρδια  καθόμασταν στα ΄΄καρέ Υπαξιωματικών ” 4  συνάδελφοι , ήμουν ο νεώτερος …

Μου εξηγούσε για την εγγύηση επιτοκίου 4,25% και τη συμμετοχή στα κέρδη 90%.

Ομολογώ πως μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

Όταν όμως του είπα:

 –“Επειδή έχω ήδη συμβόλαιο, θέλω να με κάνεις Ασφαλιστή”,

Με το ζόρι και μετά από έντονη λογομαχία, πέρασα την είσοδο, ανέβηκα στον 7ο όροφο και ζήτησα από την κυρία Φωτεινή Β., που ήταν στην υποδοχή, να δω τον Πρόεδρο …

….γιατί ήθελα να γίνω ασφαλιστής.

Τα υπόλοιπα, όπως λένε, έχουν γραφτεί στην ιστορία.

Ο καθένας μπορεί να γίνει ασφαλιστής, αρκεί να έχει πίστη, πάθος, φιλότιμο, αγάπη για τον άνθρωπο και να δουλέψει σκληρά.

Και ο καθένας μπορεί να αποταμιεύσει, ακόμη κι από το υστέρημά του , αρκεί να το πάρει απόφαση.

Ο κουμπαράς, είτε μεταλλικός είτε “ψηφιακός”, είναι πάντα εκεί , διαχρονικός σύμμαχος.

Αρκεί να μιλήσει κανείς με έναν Επαγγελματία, Ενεργό Ασφαλιστή, που θα του δείξει τον σωστό τρόπο να χτίσει ένα ασφαλές μέλλον.

Η αποταμίευση δεν είναι μόνο οικονομική πράξη.

Είναι στάση ζωής, είναι απόφαση πρόνοιας, είναι πράξη ευθύνης.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, την αξία του κουμπαρά όχι με νοσταλγία, αλλά με έμπνευση.

Γιατί η σύγχρονη αποταμίευση δεν είναι απλώς μια συνήθεια — είναι μια επιλογή ασφάλειας και ελευθερίας.

Από τον κουμπαρά των παιδικών χρόνων, στο σχέδιο ζωής των μεγάλων αποφάσεων.

Η αποταμίευση είναι ευθύνη. Η ασφάλεια είναι ο τρόπος να τη διατηρήσεις.