Οι νέοι σήμερα στην Ελλάδα: Δεν είναι χαμένοι είναι μόνοι

Ας σταματήσουμε τα ψέματα.

Οι νέοι στην Ελλάδα δεν είναι ούτε αδιάφοροι, ούτε τεμπέληδες, ούτε “χαλαροί”.
Είναι κουρασμένοι.

Κουρασμένοι να προσπαθούν σε ένα σύστημα που αλλάζει κανόνες κάθε λίγο.
Κουρασμένοι να ακούν για “ευκαιρίες” που στην πράξη δεν φτάνουν ποτέ σε αυτούς.
Κουρασμένοι να ζουν με το «βλέπουμε»

 

Και το πιο επικίνδυνο;
 Έχουν αρχίσει να το συνηθίζουν.

Ζουν σε μια διαρκή αντίφαση:

Από τη μία, ένα Instagram γεμάτο επιτυχίες, ταξίδια, «ζωή».
Από την άλλη, μια πραγματικότητα με:

-Μισθός 700 και 800 ευρώ

-Ενοίκια που δεν βγαίνουν

-Δουλειές χωρίς προοπτική

-Καμία εγγύηση για αύριο

Ζουν το σήμερα , όχι γιατί δεν τους νοιάζει το αύριο,
αλλά γιατί δεν μπορούν να το σχεδιάσουν.

Δεν περιμένουν. Κι αυτό είναι το πιο δυνατό τους στοιχείο.

-Δουλεύουν όπου βρουν

-Μαθαίνουν skills μόνοι τους

-Μπαίνουν στο digital, δημιουργούν, ρισκάρουν

-Φεύγουν στο εξωτερικό χωρίς δεύτερη σκέψη

-Ξεκινάνε κάτι δικό τους , ακόμα και χωρίς κεφάλαιο

 

 

Οι νέοι σήμερα δεν ονειρεύονται όπως παλιά.

-Δεν λένε “να πάρω σπίτι”.
-Λένε “να μπορώ να πληρώνω το ενοίκιο”.

-Δεν λένε “να κάνω οικογένεια”.
-Λένε “να σταθώ πρώτα στα πόδια μου”.

Και μέσα τους υπάρχει κάτι που δεν λέγεται εύκολα:
Ο Φόβος.

-Φόβος για το αύριο.

-Φόβος   για τη δουλειά 
-Φόβος για μια αρρώστια.
-Φόβος για ένα λάθος που δεν συγχωρείται.

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ

Και όμως… τα όνειρα υπάρχουν ακόμα.

Όχι φανταχτερά. Όχι υπερβολικά.

Απλά και αληθινά:

-Να μείνουν στην Ελλάδα και να ζήσουν αξιοπρεπώς

-Να έχουν μια δουλειά που να τους σέβεται

-Να παλέψουν , να προκόψουν , να δημιουργήσουν

-Να μην εξαρτώνται από κανέναν

• Να νιώθουν ασφάλεια

 Και εδώ είναι το σημείο που πονάει:
Η ασφάλεια έχει γίνει ζητούμενο. Όχι δεδομένο.

ΟΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ (ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ)

Ναι, υπάρχουν ευκαιρίες.

-Digital οικονομία

-Freelancing

-Επιχειρηματικότητα

-Νέοι κλάδοι

-start up επιχείρηση

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς:

-Δεν είναι για όλους.
– Δεν είναι εύκολες.
-Και σίγουρα δεν έρχονται μόνες τους.

Θέλουν γνώση, καθοδήγηση και… στήριξη.

Και εκεί αρχίζει το κενό.

---

 ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΝΟ: ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΖΩΗΣ

Εδώ είναι που πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα — χωρίς ωραιοποιήσεις:

 Οι νέοι σήμερα ζουν εντελώς ανασφάλιστοι.

-Όχι μόνο ασφαλιστικά.
Ζουν ανασφάλιστοι ως προς:

-Την υγεία τους

-Το εισόδημά τους

-Το μέλλον τους

-Τα όνειρά τους

-την ίδια τους τη ζωή

Και το πιο οξύμωρο;

 Είναι η γενιά που θα έπρεπε να προστατεύεται περισσότερο,
και είναι αυτή που προστατεύεται λιγότερο.

Γιατί;

-Δεν έχουν ενημέρωση

-Δεν έχουν καθοδήγηση

-Δεν έχουν εμπιστοσύνη

-Τις περισσότερες  φορές… δεν έχουν ούτε τα χρήματα

Αλλά εδώ υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που δεν λέγεται:

– Η ασφάλιση δεν είναι κόστος.
-Είναι απόφαση ευθύνης.

Και ειδικά για έναν νέο άνθρωπο,
είναι το θεμέλιο για να μπορέσει να ρισκάρει, να δημιουργήσει, να προχωρήσει.

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας, κάθε όνειρο γίνεται πιο δύσκολο.
Κάθε ρίσκο γίνεται επικίνδυνο.

---

 Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΗ

Εδώ δεν μιλάμε απλά για ένα επάγγελμα.

Μιλάμε για ρόλο.

Ο σύγχρονος ασφαλιστής δεν είναι πωλητής.
Είναι:

-Σύμβουλος

-Καθοδηγητής

-Ανθρωπος εμπιστοσύνης

– Είναι αυτός που θα εξηγήσει στον νέο τι σημαίνει πρόληψη.
– Είναι αυτός που θα του δώσει επιλογές  και όχι φόβο.
-Είναι αυτός που θα του πει την αλήθεια.

Και ναι εδώ είναι που ξεχωρίζουν οι σοβαροί επαγγελματίες από τους υπόλοιπους.

---

Οι νέοι σήμερα δεν είναι χαμένοι.

Είναι μια γενιά που παλεύει μόνη της.
Σε μια χώρα που τους ζητά να αντέξουν… χωρίς να τους προστατεύει.

Και αν συνεχίσουμε έτσι, το πρόβλημα δεν θα είναι οι νέοι.

 Θα είμαστε εμείς.

Γιατί μια κοινωνία που δεν φροντίζει τους νέους της,
Δεν έχει μέλλον  έχει πρόβλημα.

Και η αλήθεια είναι μία:

-Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη χωρίς τους νέους

– Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη χωρίς ασφάλεια.
– Δεν μπορούμε να μιλάμε για όνειρα χωρίς προστασία.
– Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους νέους να ρισκάρουν… χωρίς δίχτυ ασφαλείας

Η νέα γενιά δεν θέλει πολλά.
Θέλει τα βασικά: Ευκαιρίες, Καθοδήγηση, Εμπιστοσύνη  και ασφάλεια.

Και αν δεν τους τα δώσουμε,
θα τα βρουν αλλού.