Τα μικρά και μεσαία γραφεία εντάσσονται σε μεγαλύτερα σχήματα, δημιουργούνται clusters, όμιλοι, πλατφόρμες συνεργασίας. Η συγκέντρωση δεν είναι φαινόμενο μόνο ελληνικό ,είναι παγκόσμια τάση.

Όταν ο μικρός συμμετέχει στο μεγάλο σχήμα, ποιος βγαίνει περισσότερο κερδισμένος; Ο μικρός ή ο μεγάλος;

Τα προφανή οφέλη

-Kαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη,

-Πρόσβαση σε περισσότερα προϊόντα,

-Τεχνολογική υποστήριξη,

-Ενδεχομένως υψηλότερες προμήθειες.

-Παραγωγή,

-Δίκτυο,

-Γεωγραφική κάλυψη,

-Αύξηση μεριδίου αγοράς,

-Επιρροή.

Όσο συγκεντρώνεται η παραγωγή σε λίγα μεγάλα σχήματα, τόσο μετατοπίζεται η ισορροπία ισχύος.

-Η διαπραγμάτευση παύει να είναι ατομική και γίνεται κεντρική.

-Η φωνή του μεμονωμένου επαγγελματία εξαρτάται πλέον από το διοικητικό κέντρο.

Στις πρόσφατες αλλά και σε παλαιότερες , κρίσιμες διεκδικήσεις της διαμεσολάβησης, σε θεσμικά ζητήματα, σε θέματα δικαιωμάτων, σε κρίσιμες νομοθετικές παρεμβάσεις…

οι μεγάλοι σχηματισμοί ήταν, κατά γενική ομολογία, διακριτικά απόντες.

-Ίσως η στρατηγική τους να είναι διαφορετική.

-Ίσως να επιλέγουν θεσμική σιωπή.

-Ίσως να σταθμίζουν αλλιώς το ρίσκο.

-Χτίζει πραγματική υπεραξία;

-Διατηρεί ανεξαρτησία;

-Μπορεί να αποχωρήσει εύκολα;

-Έχει λόγο στη στρατηγική;

ή

απλώς μετατρέπεται σε παραγωγική μονάδα ενός ευρύτερου μηχανισμού;

Υπάρχουν σχήματα που σέβονται τον συνεργάτη και σχήματα που τον απορροφούν.

Το ζήτημα όμως δεν είναι αν η συγκέντρωση είναι καλή ή κακή.

Το ζήτημα είναι αν ο μικρός συμμετέχει συνειδητά και στρατηγικά.

Η μεγαλύτερη παγίδα δεν είναι η απώλεια προμήθειας.

Όταν λίγοι εκφράζουν πολλούς, τότε οι πολλοί παύουν να ακούγονται ως μονάδες.

Και όταν έρθει η ώρα της σύγκρουσης, της διεκδίκησης ή της θεσμικής πίεσης, η επιλογή γίνεται κεντρικά.

Είναι θεσμικό.

Άλλο πράγμα η επιχειρηματική συγκέντρωση.

Άλλο πράγμα η συλλογική εκπροσώπηση.

Όχι όταν περίμεναν από τους ισχυρούς να μιλήσουν για λογαριασμό τους.

Η ιστορία του κλάδου μας το αποδεικνύει.

Η συμμετοχή σε μεγάλο σχήμα μπορεί να είναι στρατηγική επιλογή εξέλιξης.

Μπορεί όμως να είναι και επιλογή εξάρτησης.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «μπαίνω ή δεν μπαίνω».

Ο χρόνος θα δείξει ποιο μοντέλο θα επικρατήσει.

Αλλά η ιστορία μάς υπενθυμίζει ότι η ισορροπία ισχύος δεν μένει ποτέ σταθερή.

Και όποιος δεν κοιτά μακροπρόθεσμα, συνήθως το καταλαβαίνει αργά.

O𝓣𝓐𝓝 𝓞𝓘 𝓜𝓔𝓖𝓐𝓛𝓞𝓘 𝓟𝓐𝓘𝓩𝓞𝓤𝓝 𝓢𝓚𝓐𝓚𝓘, 𝓔𝓢𝓨 𝓕𝓡𝓞𝓝𝓣𝓘𝓢𝓔 𝓝𝓐 𝓜𝓗 𝓖𝓘𝓝𝓔𝓘𝓢 𝓟𝓘𝓞𝓝𝓘.

«Όταν οι μεγάλοι παίζουν σκάκι, εσύ φρόντισε να μη γίνεις πιόνι.»

Κεντρική Ιδέα

Δεν κερδίζει ο μεγάλος ή ο μικρός. Κερδίζει αυτός που κρατά το τιμόνι της στρατηγικής του.

Η συγκέντρωση στην ασφαλιστική διαμεσολάβηση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή από μόνη της. Είναι εργαλείο.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει συγκέντρωση ,αυτό ήδη συμβαίνει διεθνώς και στην Ελλάδα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Συμμετέχεις στη νέα πραγματικότητα ως διαμορφωτής ή ως απορροφούμενος;

 Ποιος κερδίζει τελικά;

Κερδίζουν:

• Όσοι μπαίνουν σε συνεργατικά σχήματα με όρους, ρόλο και διαπραγματευτική δύναμη

• Όσοι μετατρέπουν το μέγεθος σε υποδομή, τεχνολογία, πρόσβαση και κύρος

• Όσοι δεν χάνουν την πελατειακή σχέση και την προσωπική ταυτότητα

Δεν κερδίζουν:

• Όσοι μπαίνουν από φόβο

• Όσοι παραδίδουν χαρτοφυλάκιο χωρίς στρατηγική

• Όσοι θεωρούν ότι η «ομπρέλα» θα λύσει τα δικά τους εσωτερικά προβλήματα

Ποιος κρατά το τιμόνι;

Το τιμόνι το κρατά αυτός που:

• Έχει ξεκάθαρο επιχειρηματικό μοντέλο

• Ελέγχει το πελατολόγιο

• Έχει πρόσβαση σε πολλαπλές εταιρείες

• Επενδύει σε brand και κύρος

Αν το τιμόνι μεταφέρεται αλλού, τότε δεν μιλάμε για συνεργασία. Μιλάμε για μεταβίβαση ισχύος.

Ενεργός Πολίτης

Ενεργός Ασφαλιστής

Πρόεδρος Επιτροπής Καταναλωτών Ε.Ε.Α.

Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Καταναλωτών

Ασφαλιστικών Προϊόντων (Π.Ε.Κ.Α.Π.)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ  ΑΚΟΜΑ…ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ