Τον τελευταίο καιρό γράφουμε συχνά για τα προβλήματα της υγείας και της ασφαλιστικής αγοράς.

Για τις υπέρογκες χρεώσεις ιδιωτικών κλινικών.

Για τις πιέσεις, τις υπερτιμολογήσεις και τις στρεβλώσεις.

Για τα «φακελάκια» που συνεχίζουν να πληγώνουν την αξιοπρέπεια του δημόσιου συστήματος υγείας.

Γιατί η αλήθεια οφείλει να λέγεται.

Όμως σήμερα γράφουμε για κάτι διαφορετικό.

Για την άλλη πλευρά του νομίσματος.

Την πλευρά που σπάνια γίνεται πρωτοσέλιδο.

Για τον γιατρό που δεν θα δείτε ποτέ σε τηλεοπτικά πάνελ.

Που δεν επιδιώκει τη δημοσιότητα.

Που δεν «χτίζει brand».

Που απλώς κάνει το καθήκον του — με πίστη, ταπεινότητα και φιλότιμο.

Δεν γνώριζα την ύπαρξή του. Όπως και πολλοί άλλοι.

Και ίσως αυτό λέει πολλά.

Γιατί οι πραγματικά μεγάλοι άνθρωποι δεν διαφημίζονται.

Απλώς προσφέρουν.

Ένα πραγματικό «θαύμα»

Ένας ασθενής από τη Φλώρινα διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο.

Η οικονομική του κατάσταση δεν του επέτρεπε να χειρουργηθεί σε ιδιωτική κλινική ή στο εξωτερικό.

Χωρίς να τον παρακολουθεί.

Χωρίς υποχρέωση.

Χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξέτασε τον φάκελο του ασθενούς.

Τον δέχτηκε στη Νευροχειρουργική Κλινική του Βοστανείου Νοσοκομείου Λέσβου.

Και τον χειρούργησε.

Οκτώ ώρες στο χειρουργείο.

Με απόλυτη επιτυχία.

Και δεν σταμάτησε εκεί.

Φρόντισε τη μετεγχειρητική αποκατάσταση.

Στήριξε την αποθεραπεία.

Παρέμεινε δίπλα στον ασθενή με καθημερινό ενδιαφέρον.

Και όταν η οικογένεια προσπάθησε να τον ευχαριστήσει;

Δεν δέχτηκε ούτε καν τις ευχαριστίες.

Η αδελφή του ασθενή απέστειλε ευχαριστήρια επιστολή προς το Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης.

Και τα λόγια της δεν χρειάζονται σχόλια:

«Ένα από τα πολλά “Εύγε” προς τον Άνθρωπο και χειρουργό της Νευροχειρουργικής Κλινικής του Βοστανείου Νοσοκομείου Λέσβου, Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη είναι και το δικό μας.

Μαθαίνοντας την κρίσιμη κατάσταση του αδερφού μου από τη Φλώρινα και την κακή οικονομική του κατάσταση, χωρίς να έχει ιατρική υποχρέωση, έσπευσε να εξετάσει τις εξετάσεις του και μέσα σε έναν μήνα τον δέχτηκε ως ασθενή.

Χειρούργησε επί 8 ώρες τον αδερφό μου σε μια τόσο λεπτή επέμβαση και φρόντισε τη μετεγχειρητική του αποκατάσταση με καθημερινό ενδιαφέρον.

Ο άνθρωπος αυτός δεν δέχτηκε ούτε καν τις ευχαριστίες μου… τόση ταπεινότητα! Τόση αφοσίωση στον φτωχό συνάνθρωπό του!

Αν δεν είχα διαβάσει βίους αγίων, κάπως έτσι θα φανταζόμουν τον Άγιο Παντελεήμονα στην καθημερινότητά του.

Σε μια κοινωνία που έχει κουραστεί να ακούει μόνο αρνητικά, τέτοιες μαρτυρίες είναι υπενθύμιση ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.

Ο γιατρός που πλήρωσε την πίστη και τη συνείδησή του

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο ίδιος μίλησε για τη ζωή του, τη σχέση του με τον Θεό και την πίστη του στον Χριστό — μια πίστη που δεν έμεινε στα λόγια αλλά δοκιμάστηκε σκληρά.

Μίλησε για δύσκολα χειρουργεία, για στιγμές ευθύνης που κρίνουν ζωές.

Αλλά και για μια προσωπική δοκιμασία που λίγοι γνωρίζουν.

Οικονομικά, επαγγελματικά, ανθρώπινα.

Ένας γιατρός εκτός συστήματος.

Μακριά από το χειρουργείο που αποτελεί την αποστολή του.

Και όμως , δεν έχασε την πίστη του.

Ούτε στον Θεό.

Ούτε στον άνθρωπο.

Ούτε στην Ιατρική.

Η μαρτυρία του είναι κομμάτι μιας εποχής που δίχασε, πίεσε και δοκίμασε ανθρώπους και θεσμούς.

Αλλά και απόδειξη ότι η συνείδηση και οι αξίες έχουν κόστος.

Σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη στην υγεία δοκιμάζεται, υπάρχουν άνθρωποι που μας θυμίζουν γιατί το σύστημα δεν έχει καταρρεύσει.

Γιατί υπάρχουν γιατροί που:

• δεν μετρούν χρήματα αλλά ανθρώπους

• δεν ζητούν αντάλλαγμα αλλά προσφέρουν ελπίδα

• δεν αναζητούν φήμη αλλά υπηρετούν τον όρκο του Ιπποκράτη

Αυτοί κρατούν όρθια την κοινωνία.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ που υπάρχει.

Ο Θεός να τον έχει καλά.

Να τον προστατεύει.

Να του δίνει δύναμη να συνεχίζει να βοηθά ανήμπορους και να σώζει ανθρώπους.

Αν υπάρχει Παράδεισος, άνθρωποι σαν αυτόν έχουν ήδη θέση.

Και όταν τους βρίσκουμε, έχουμε χρέος να τους αναδεικνύουμε.

Γιατί τα καλά νέα αξίζουν τη θέση που τους αρμόζει.

Η Ιατρική δεν είναι επάγγελμα. Είναι αποστολή.

Και κάποιοι εξακολουθούν να το αποδεικνύουν καθημερινά.

Το παράδειγμα του Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη θυμίζει πως ο αληθινός επιστήμονας δεν ορίζεται μόνο από τις γνώσεις ή την τεχνική του επάρκεια, αλλά από την ικανότητά του να παραμένει άνθρωπος.

Και όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, υπάρχει λόγος να ελπίζουμε.

Όταν η επιστήμη συναντά την ανθρωπιά και επιστρέφει σ’ αυτήν: ακόμη ένα «θαύμα» από τον Νευροχειρουργό Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη

Άρειος Πάγος: Απόφαση-ανάσα για τα «κόκκινα» δάνεια του νόμου Κατσέλη