Όταν ένας ποδοσφαιριστής γίνεται παράδειγμα ζωής
Ο Λάζαρος Ρότα απέδειξε πως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στα γήπεδα, αλλά και στο θάρρος να μιλάς για όσα πονάνε την κοινωνία.
Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο συχνά μένει μόνο στα αποτελέσματα, στα συμβόλαια και στη δημοσιότητα, ο Λάζαρος Ρότα έστειλε ένα μήνυμα που ξεπερνά τα γήπεδα, τις ομάδες και τις αντιπαλότητες.
Ένα μήνυμα ανθρώπινο.
Βαθύ.
Αληθινό.
Με λόγια που άγγιξαν χιλιάδες ανθρώπους, στάθηκε απέναντι σε ένα από τα πιο σκοτεινά κοινωνικά φαινόμενα της εποχής μας: την ψυχική εξάντληση και τις αυτοκτονίες νέων ανθρώπων.
«Ίσως μια αγκαλιά, μια κουβέντα, να είναι η αιτία να σωθούν ζωές»,
είπε.
Και μέσα σε μία φράση, κατάφερε να πει όσα πολλοί φοβούνται ακόμα να εκφράσουν.
Ο Λάζαρος Ρότα απέδειξε ότι πέρα από μεγάλος ποδοσφαιριστής είναι και μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα.
Ένας άνθρωπος με ευαισθησίες, ενσυναίσθηση και κοινωνική αντίληψη. Ένας αθλητής που καταλαβαίνει ότι η επιρροή που έχει, ακόμη και στο «1%» όπως ο ίδιος είπε, μπορεί να γίνει δύναμη προσφοράς και αφύπνισης.
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου πολλοί χαμογελούν προς τα έξω, ενώ μέσα τους δίνουν σιωπηλές μάχες.
Μια κοινωνία γεμάτη «είμαι καλά», που πολλές φορές κρύβουν πόνο, φόβο και μοναξιά.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό μήνυμα:
-Να μάθουμε να ενδιαφερόμαστε αληθινά.
-Να ρωτάμε και να το εννοούμε.
-Να ακούμε περισσότερο.
-Να αγκαλιάζουμε περισσότερο.
Γιατί καμιά φορά, μια ανθρώπινη κίνηση μπορεί πραγματικά να σώσει μια ζωή.
Μπράβο Λάζαρε.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που ένα μήνυμα αξίζει περισσότερο από ένα γκολ.
Διαβάστε τη δήλωση
“Θέλω δύο λεπτά από τον χρόνο σας. Ίσως είναι ο πιο σημαντικός λόγος. Είμαστε κάποιοι άνθρωποι που έχουμε επιρροή, έστω και στο 1% των ανθρώπων. Είναι τρομακτικό αυτή τη στιγμή να χάνονται νέες ζωές. Είναι ακόμη πιο τρομακτικό που μέχρι αυτή τη στιγμή τους βλέπεις λες και είναι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στον κόσμο, ότι είναι δυνατοί και ότι όλα είναι καλά, δίχως κανείς να καταλάβει πως είναι μέσα τους. Αναφέρομαι στις αυτοκτονίες των κοριτσιών.
Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος είναι συνδεδεμένος, αλλά μέσα του είναι φοβισμένος και εξαντλημένος για να αποδείξει ότι είναι καλά και δυνατός. Ίσως θα έπρεπε και εμείς από πλευρά μας, όταν ρωτάμε κάποιον για το αν νιώθει ή είναι καλά να το εννοούμε αληθινά και ίσως έτσι ο άνθρωπος στον οποίον αναφερόμαστε να μην αισθάνεται ότι είναι βάρος, αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται κανονικά. Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά, ίσως είναι η αιτία στο να σωθούν ζωές.
Κάτι τελευταίο, θα αναφερθώ στους ίδιους που καθημερινά παλεύουν σιωπηλά μέσα τους. Να μην πάρουν μια απόφαση που θα είναι μόνιμη και χωρίς γυρισμό για έναν πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί. Ελπίζω έστω και 1% να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά μέσα τους. Είναι πολύ άσχημο να ζούμε σε μια κοινωνία και να χάνονται νέες ζωές”
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
