Γιατί δεν αναπτύσσεται η Ασφαλιστική αγορά στη χώρα μας και είναι κολλημένη στο 2,5 % του ΑΕΠ για δεκαετίες?

«Χωρίς εμπιστοσύνη δεν χτίζεται ασφάλιση. Χωρίς ασφαλισμένο δεν υπάρχει αγορά.»

Η ελληνική ασφαλιστική αγορά δεν μένει χαμηλά επειδή οι Έλληνες «δεν καταλαβαίνουν» την αξία της ασφάλισης. Μένει χαμηλά γιατί για δεκαετίες δεν χτίστηκε μια πραγματική ασφαλιστική κουλτούρα εμπιστοσύνης, συνέπειας και κινήτρων.

Το γεγονός ότι επί περίπου 50 χρόνια η παραγωγή ασφαλίστρων κινείται κοντά στο 2,5% του ΑΕΠ, όταν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα ποσοστά είναι διπλάσια ή και τριπλάσια, δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων που λειτουργούν μαζί.

Πρώτα απ’ όλα, η Ελλάδα δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει ένα σταθερό και σοβαρό πλαίσιο ασφαλιστικής συνείδησης. Το κράτος για δεκαετίες καλλιέργησε την αντίληψη ότι «το κράτος θα φροντίσει για όλα». Όταν όμως το δημόσιο σύστημα υγείας και οι συντάξεις άρχισαν να πιέζονται, η κοινωνία βρέθηκε απροετοίμαστη.

Την ίδια στιγμή, δεν υπήρξαν ουσιαστικά φορολογικά κίνητρα για να ενισχυθεί η ιδιωτική ασφάλιση. Σε άλλες χώρες, τα ασφάλιστρα υγείας και συνταξιοδοτικών προγραμμάτων έχουν σημαντικές φοροαπαλλαγές.

Στην Ελλάδα, οι κυβερνήσεις διαχρονικά αντιμετώπισαν την ασφάλιση περισσότερο ως φορολογικό αντικείμενο και λιγότερο ως εργαλείο κοινωνικής σταθερότητας.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πιο βαθύ: Η έλλειψη εμπιστοσύνης.
Οι παλιές καταρρεύσεις ασφαλιστικών εταιρειών, οι καθυστερήσεις αποζημιώσεων, τα «ψιλά γράμματα», οι υπέρογκες αυξήσεις σε συμβόλαια υγείας και η αίσθηση ότι πολλές φορές ο ασφαλισμένος νιώθει μόνος του όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, δημιούργησαν μια κοινωνία επιφυλακτική απέναντι στην ιδιωτική ασφάλιση.

Και βέβαια υπάρχει και η οικονομική πραγματικότητα. Όταν ένας πολίτης παλεύει να πληρώσει:
Ενοίκιο, ρεύμα, σούπερ μάρκετ, δάνεια, φόρους, φροντιστήρια
, η ασφάλιση συχνά μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, ακόμη κι αν γνωρίζει ότι τη χρειάζεται.

Το παράδοξο όμως είναι άλλο.
Η Ελλάδα ξοδεύει τεράστια ποσά:
πάνω από 17  δισ. ευρώ στον τζόγο,
πάνω από 7 δισ. ευρώ στην ιδιωτική υγεία,
δισεκατομμύρια σε καταναλωτικές συνήθειες χωρίς ουσιαστική αξία προστασίας.

Αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό.

Είναι και θέμα προτεραιοτήτων, παιδείας και εμπιστοσύνης.

Επίσης, η αγορά πολλές φορές αντί να ενωθεί και να εκπαιδεύσει σοβαρά την κοινωνία, αναλώθηκε:
-Σε εσωτερικές συγκρούσεις,
-Πολυδιάσπαση,
-Προσωπικές στρατηγικές,
-και μάχες συμφερόντων.
Έτσι χάθηκε πολύτιμος χρόνος.

Η ιδιωτική ασφάλιση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι εργαλείο κοινωνικής προστασίας, αξιοπρέπειας και σταθερότητας.
Για να αναπτυχθεί πραγματικά η ασφαλιστική αγορά στην Ελλάδα χρειάζονται:
-Εμπιστοσύνη,
-Διαφάνεια,
-Σταθεροί κανόνες,
-Φορολογικά κίνητρα.

-Εποπτεία
-Σοβαρή ασφαλιστική παιδεία,
….και κυρίως σεβασμός στον ασφαλισμένο.
Γιατί χωρίς τον ασφαλισμένο δεν υπάρχει ασφαλιστική αγορά. Υπάρχουν μόνο αριθμοί.

 

 

Η ασφάλιση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αξιοπρέπεια.

Η αγορά δεν χρειάζεται άλλα λόγια. Χρειάζεται εμπιστοσύνη.

Για χρόνια χτίζαμε αριθμούς. Ξεχάσαμε τον άνθρωπο.

Όταν ο ασφαλισμένος φοβάται, η αγορά δεν μεγαλώνει.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν θέλουν ασφάλιση. Είναι ότι έμαθαν να μην εμπιστεύονται.

 

«Η Ώρα της Αλήθειας» μόλις ξεκίνησε… Και τίποτα δεν θα είναι ίδιο στην Ασφαλιστική Αγορά