Kατέθεσα και επίσημα στον ΠΣΑΣ την πρόταση για κοινή στέγαση των σωματείων στη Στουρνάρη 16 στα Εξάρχεια. – Πριν μείνουμε όλοι χωρίς σπίτι

Η ασφαλιστική διαμεσολάβηση δεν κινδυνεύει μόνο από τις εξωτερικές πιέσεις. Κινδυνεύει και από τη δική της σιωπηλή συρρίκνωση. Και αν δεν υπάρξουν τώρα πρωτοβουλίες ενότητας, αύριο ίσως να είναι αργά.

Σε συνέχεια της δημόσιας πρότασής μου με τίτλο «Ή θα ενωθούμε για να προστατεύσουμε τον θεσμό ή θα μετράμε σιωπηλά τις απώλειές μας», ΔΕΣ   ΕΔΩ .…αισθάνομαι την ανάγκη να ενημερώσω δημόσια την ασφαλιστική διαμεσολάβηση ότι σήμερα απέστειλα και επίσημα στον Πρόεδρο του ΠΣΑΣ, κύριο Αποστολιώτη, την πρότασή μου, ζητώντας να μεταφερθεί στο Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου και να εξεταστεί σοβαρά, με την ελπίδα να στηριχθεί ομόφωνα.

 

Η πρότασή μου είναι καθαρή, συγκεκριμένη και απολύτως ρεαλιστική:

Να εξεταστεί άμεσα η κοινή στέγαση σωματείων της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης, με πρώτο βήμα τη μεταφορά και φιλοξενία σωματείων στα ιδιόκτητα γραφεία του ΠΣΑΣ, στη Στουρνάρη 16 στα Εξάρχεια.

Δεν πρόκειται για μια επικοινωνιακή ιδέα.
Δεν πρόκειται για ένα “ωραίο σύνθημα”.
Και δεν πρόκειται για μια πρόταση που απευθύνεται μόνο σε ένα σωματείο.

Πρόκειται για μια κραυγή ευθύνης απέναντι σε μια πραγματικότητα που πλέον δεν κρύβεται.

Το πρόβλημα είναι εδώ και δεν σηκώνει άλλα προσχήματα

Η αφορμή για τη δημόσια αυτή παρέμβαση ήταν η πληροφορία ότι το ιστορικό Σωματείο των Συντονιστών έκλεισε τα γραφεία του, έπειτα από περίπου 40 χρόνια παρουσίας.

Μιλάμε για ένα σωματείο με ιστορία, με διαδρομή, με παρουσία και με προσφορά στον κλάδο. Και όμως, έφτασε στο σημείο να κλείσει τη φυσική του έδρα. Αν αυτό δεν είναι καμπανάκι κινδύνου για όλους, τότε τι είναι;

Γιατί ας μιλήσουμε επιτέλους καθαρά.

Όταν ένα ιστορικό σωματείο αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον χώρο του, δεν χάνεται απλώς μια διεύθυνση. Χάνεται ένα σημείο αναφοράς. Χάνεται ένας χώρος συνάντησης. Χάνεται ένας πυρήνας διαλόγου. Χάνεται ένα κομμάτι από τη συλλογική μνήμη της διαμεσολάβησης.

Και αν συνεχίσουμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε, φοβάμαι πως τα επόμενα χρόνια θα δούμε το ίδιο έργο να επαναλαμβάνεται και σε άλλα σωματεία. Ένα-ένα. Αθόρυβα. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς αντίδραση. Χωρίς ντροπή από όσους όφειλαν να έχουν ήδη ανοίξει αυτή τη συζήτηση.

Ο ΠΣΑΣ μπορεί να πάρει μια ιστορική πρωτοβουλία

Ο ΠΣΑΣ δεν είναι ένα τυχαίο σωματείο. Είναι ένα ιστορικό σωματείο, που δημιουργήθηκε το 1974 από τον Κώστα Λάμπρου, τον αείμνηστο Γιώργο Πρέκα και μια ομάδα ανθρώπων με όραμα.

Στη δεκαετία του 1990, επί προεδρίας Κώστα Λάμπρου και Θανάση Σκορδά, αριθμούσε πάνω από 1.000 ταμειακώς εντάξει μέλη. Αργότερα, η Ελένη Γρυπάρη, με τη στήριξη προηγούμενων διοικήσεων και πολλών συναδέλφων, συνέβαλε καθοριστικά ώστε να αποκτηθούν τα ιδιόκτητα γραφεία στη Στουρνάρη, όπου ο ΠΣΑΣ στεγάζεται μέχρι σήμερα.

 

Αυτό το ακίνητο δεν είναι απλώς “η έδρα ενός σωματείου”.
Είναι αποτέλεσμα κόπου, συμμετοχής και συνεισφοράς χιλιάδων ασφαλιστικών διαμεσολαβητών όλα αυτά τα χρόνια. Είναι περιουσία με ιστορικό, ηθικό και συλλογικό αποτύπωμα.

 

Και γι’ αυτό ακριβώς θεωρώ ότι σήμερα πρέπει να τεθεί επί τάπητος ένα σοβαρό ερώτημα:

Θα μείνουν τα ιδιόκτητα γραφεία του ΠΣΑΣ ένας κλειστός χώρος διοικητικής λειτουργίας ή μπορούν να μετατραπούν σε έναν κοινό τόπο αναφοράς για ολόκληρη την ασφαλιστική διαμεσολάβηση;

Η κοινή στέγαση δεν είναι παραχώρηση. Είναι στρατηγική επιβίωσης

Η πρόταση για κοινή στέγαση σωματείων δεν είναι ούτε υποχώρηση, ούτε απορρόφηση, ούτε αλλοίωση της αυτονομίας κανενός.

Είναι μια ρεαλιστική στρατηγική επιβίωσης και επανεκκίνησης.

Αν υλοποιηθεί, μπορεί να προσφέρει:

• μείωση λειτουργικών βαρών για σωματεία που δυσκολεύονται να συντηρήσουν αυτόνομη έδρα,
• σταθερό χώρο συνάντησης και συντονισμού των ανθρώπων της διαμεσολάβησης,
• καθημερινή επαφή και ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα σε σωματεία που σήμερα λειτουργούν αποσπασματικά,
• κοινές ζυμώσεις, πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις για τα μεγάλα θέματα του κλάδου,
• ένα συμβολικό αλλά και πρακτικό μήνυμα ενότητας, σε μια εποχή που ο θεσμός πιέζεται από παντού.

Με απλά λόγια: μπορεί να δημιουργήσει ένα πραγματικό σπίτι της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης.

Και αυτό, σήμερα, δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.

Ας σταματήσουν οι εύκολες δικαιολογίες

Γνωρίζω ήδη τι μπορεί να ειπωθεί από ορισμένους.
Ότι υπάρχουν διαδικαστικά θέματα.
Ότι υπάρχουν καταστατικές ιδιαιτερότητες.
Ότι κάθε σωματείο έχει τη δική του πορεία.
Ότι δεν είναι εύκολο.
Ότι “δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη”.

Προφανώς και δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη.

Αλλά ξέρετε τι επίσης δεν γίνεται;
Να βλέπουμε τα σωματεία να αποδυναμώνονται, να χάνουν μέλη, να κλείνουν γραφεία, να μικραίνουν θεσμικά και να κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα.

Και κάτι ακόμη.

Χιλιάδες διαμεσολαβητές έχουμε βάλει διαχρονικά το δικό μας “πετραδάκι” για να σταθούν τα σωματεία, να αποκτήσουν υποδομές, να έχουν φωνή και παρουσία. Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να λέμε καθαρά ότι αυτή η περιουσία, αυτή η ιστορία και αυτή η συλλογική παρακαταθήκη πρέπει να αξιοποιηθούν προς όφελος όλου του κλάδου και όχι να αντιμετωπίζονται σαν κλειστά μαγαζιά εσωτερικής κατανάλωσης.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θέλουμε να σωθεί ο θεσμός

Το ζήτημα δεν είναι αν συμφωνεί κανείς σε κάθε λέξη της πρότασής μου.
Το ζήτημα είναι αν αντιλαμβανόμαστε τι έρχεται.

Η ασφαλιστική διαμεσολάβηση βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με:

• συρρίκνωση συλλογικών δυνάμεων,
• κόπωση και απομάκρυνση συναδέλφων από τα σωματεία,
• οικονομικές δυσκολίες στη συντήρηση δομών,
• αδυναμία κοινής εκπροσώπησης,
• κατακερματισμό σε μια εποχή που απαιτεί συσπείρωση.

Αν λοιπόν δεν μπορούμε ούτε τώρα να συζητήσουμε σοβαρά μια λύση κοινής στέγασης, κοινής παρουσίας και κοινής λειτουργικής βάσης, τότε μάλλον δεν έχουμε καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος.

Καλώ όλα τα σωματεία να πάρουν θέση

Η πρότασή μου έχει πλέον κατατεθεί και επίσημα στον ΠΣΑΣ. Από εδώ και πέρα, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο ένα Διοικητικό Συμβούλιο. Βαραίνει όλους μας.

Καλώ δημόσια:

• τον ΠΣΑΣ να εξετάσει σοβαρά και γενναία την πρόταση,
• τα υπόλοιπα σωματεία της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης να τοποθετηθούν ανοιχτά,
• τους συναδέλφους διαμεσολαβητές να μη μείνουν αμέτοχοι σε μια συζήτηση που αφορά το μέλλον της συλλογικής τους εκπροσώπησης.

Η ασφαλιστική διαμεσολάβηση δεν χρειάζεται άλλη σιωπή.
Δεν χρειάζεται άλλη εσωστρέφεια.
Δεν χρειάζεται άλλες χαμένες ευκαιρίες.

Χρειάζεται χώρο, σχέδιο, συνεργασία και πολιτική βούληση.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι απλό:

Θα ενωθούμε για να σώσουμε ό,τι ακόμα σώζεται ή θα συνεχίσουμε να μετράμε σιωπηλά τις απώλειές μας;

Βασίλης Μουντάκης
Ασφαλιστικός Πράκτορας
Πρόεδρος ΠΕΚΑΠ

 

• 

  Βασίλειος Μουντάκης17 Σεπτεμβρίου, 2025

  Ημέρα Τιμής και Γιορτής για τον Ασφαλιστή – Γιορτή Πίστεως, Αγάπης, Ελπίδας ,Σοφίας

  …ΕΔΩ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ 18 Σεπτεμβρίου 2019 · Σχετικά με την Γιορτή του Ασφαλιστή -17 Σεπτεμβρίου!!! Με την ευκαιρία της…

  Διαβάστε Περισσότερα

• Α

  Βασίλειος Μουντάκης20 Μαΐου, 2026

   1,773

  Ή θα ενωθούμε για να προστατεύσουμε τον θεσμό, ή θα μετράμε σιωπηλά τις απώλειές μας.

  …Και δυστυχώς φοβάμαι ότι, αν συνεχίσουμε έτσι, τα επόμενα χρόνια το ίδιο θα συμβεί ένα-ένα σε πολλά σωματεία. Όμως υπάρχει…

  Διαβάστε Περισσότερα

 

1.Τελικά ζηλεύουν τους ασφαλιστές ή απλώς τους κοροϊδεύουν;

https://allgood.gr/telika-zilevoun-tous-asfalistes-i-aplos-tous-koroidevoun/