Δεν γράφω αυτό το άρθρο ούτε από νοσταλγία, ούτε από διάθεση αντιπαράθεσης.
Το γράφω γιατί πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική καμπή για την ασφαλιστική διαμεσολάβηση. Και όταν τα περιθώρια στενεύουν, κάθε λάθος κοστίζει ακριβά.

Καταθέτω λοιπόν δημόσια άλλη μία πρόταση προς όλα τα σωματεία του κλάδου, αλλά και προς όλους τους συναδέλφους ασφαλιστικούς πράκτορες και διαμεσολαβητές:

Να ανοίξει επιτέλους μια σοβαρή, δημόσια και ειλικρινής συζήτηση για την κατοχύρωση των επαγγελματικών μας συμφερόντων και για το μέλλον της ίδιας της διαμεσολάβησης.

Γιατί η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

-Βλέπουμε επιχειρήσεις  να εξαγοράζονται

-Βλέπουμε τράπεζες να συγχωνεύονται.
-Βλέπουμε ασφαλιστικές εταιρείες να ενώνονται.
-Βλέπουμε μεγάλα γραφεία διαμεσολάβησης να συνεργάζονται, να δημιουργούν σχήματα, να χτίζουν οικονομίες κλίμακας για να αντέξουν τη νέα εποχή.

Και την ίδια στιγμή, εμείς συνεχίζουμε να χωριζόμαστε.

Σαν να μην καταλαβαίνουμε τι έρχεται.

-Κανείς δεν τα ξέρει όλα.
-Κανείς δεν έχει το αλάθητο του πάπα.
-Κανείς δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του.

Η ισχύς είναι εν τη ενώσει. Και αυτό δεν είναι σύνθημα. Είναι όρος επιβίωσης.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκαν τα τελευταία γεγονότα.
Πριν λίγο πληροφορήθηκα ότι το ιστορικό Σωματείο των Συντονιστώνέκλεισε τα γραφεία του μετά από περίπου 40 χρόνια παρουσίας.

Ένα σωματείο με ιστορία, διαδρομή και προσφορά στον κλάδο, που σήμερα , όπως φαντάζομαι … αναζητά νέα φορολογική έδρα, αν δεν έχει ήδη βρει.

Και δυστυχώς φοβάμαι ότι, αν συνεχίσουμε έτσι, τα επόμενα χρόνια το ίδιο θα συμβεί ένα-ένα σε πολλά σωματεία.

Όμως υπάρχει λύση.

Και τη διατυπώνω δημόσια.

Ο ΠΣΑΣ,ένα ιστορικό  σωματείο που δημιούργησαν το 1974 ο Κώστας Λάμπρου, ο αείμνηστος φίλος και συνάδελφος Γιώργος Πρέκας και μια μικρή ομάδα ανθρώπων με όραμα, αποτελεί ένα κομμάτι της ιστορίας της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης.

Τη δεκαετία του 1990, επί προεδρίας Κώστα Λάμπρου και Θανάση Σκορδά, το σωματείο αριθμούσε πάνω από 1.000 ταμειακώς εντάξει μέλη.
Αργότερα, η Ελένη Γρυπάρη, με τη στήριξη και τη συμβολή όλων των προηγούμενων διοικήσεων και συναδέλφων, συνέβαλε ώστε να αποκτηθούν ιδιόκτητα γραφεία στη Στουρνάρη, όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα.

Αυτή η ιστορία δεν μπορεί να χαθεί μέσα σε εγωισμούς, παρατάξεις και προσωπικές στρατηγικές.

Για αυτό προτείνω δημόσια:

Να εξεταστεί σοβαρά η κοινή στέγαση των σωματείων του κλάδου, με πρώτο βήμα τη μεταφορά και φιλοξενία σωματείων στα  ΙΔΙΟΚΤΗΤΑ  ΓΡΑΦΕΙΑ  του ΠΣΑΣ. Στουρνάρη 16 εξάρχεια 10683 Μη ξεχνάτε  , όσοι τρέξουν να εκφράσουν δικαιολογίες ότι χιλιάδες διαμεσολαβητές έχουμε συνεισφέρει από ένα  ”πετραδάκι ” , άρα έχουμε  λόγο και άποψη 

Ναι, ξέρω ότι κάποιοι θα βρουν αμέσως δικαιολογίες.
Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν «δεν γίνεται».
Ξέρω επίσης ότι πολλοί θα προτιμήσουν τη σιωπή.

Όμως ας απαντήσουμε όλοι σε ένα απλό ερώτημα:

Ποια είναι η εναλλακτική πρόταση;

-Να κλείνει το ένα σωματείο μετά το άλλο;
-Να μικραίνει συνεχώς η φωνή της διαμεσολάβησης;
-Να λειτουργούμε διασπασμένοι απέναντι σε κολοσσούς που ενώνονται καθημερινά;

Τα διοικητικά συμβούλια είναι προσωρινά.
Οι αποφάσεις όμως που θα παρθούν τώρα μπορεί να καθορίσουν τις επόμενες δεκαετίες.

Αν δεν υπάρχει συμφωνία, ας γίνουν γενικές συνελεύσεις.
Ας αποφασίσουν τα ίδια τα μέλη.

Η βάση πρέπει να μιλήσει.

Και προσωπικά, ως μέλος του ΣΠΑΤΕ, καλώ δημόσια το σωματείο να πάρει ξεκάθαρη θέση.
Είτε μέσω του Διοικητικού Συμβουλίου είτε μέσα από έκτακτη γενική συνέλευση, την οποία έχω ζητήσει πολλές φορές.

Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο.

Η νέα εποχή δεν θα περιμένει κανέναν.
Και αν δεν ενωθούμε τώρα για να προστατεύσουμε τον θεσμό της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης, αύριο ίσως συζητάμε μόνο για όσα χάσαμε.

Ή θα ενωθούμε για να προστατεύσουμε τον θεσμό, ή θα μετράμε σιωπηλά τις απώλειές μας. Ας  ΓΊΝΕΙ ΤΩΡΑ το πρώτο βήμα. Από εκεί θα πρέπει να ξεκινήσουν όλα…

Το συγκεκριμένο άρθρο δεν γράφτηκε απέναντι σε κανέναν. Γράφτηκε από αγωνία για το αύριο της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης και από σεβασμό στην ιστορία ανθρώπων και σωματείων που κράτησαν όρθιο τον κλάδο επί δεκαετίες.

Και επειδή οφείλω να είμαι ξεκάθαρος, υπήρξα επί πολλά χρόνια αιμοδότης και ενεργό μέλος τόσο του ΠΣΑΣ όσο και του ΠΣΣΑΣ , ( ΕΣΑΠΕ )στηρίζοντας έμπρακτα τις προσπάθειες, τις διοικήσεις και τις δράσεις τους. Για αυτό ακριβώς πιστεύω ότι σήμερα χρειάζονται γενναίες αποφάσεις, συνεργασίες και κοινή στρατηγική.

Κλείνοντας, θέλω να σημειώσω και κάτι ακόμα που θεωρώ αυτονόητο: ένα συνδικαλιστικό όργανο ή σωματείο ασφαλιστικής διαμεσολάβησης δεν μπορεί να λειτουργεί με χορηγό ασφαλιστική εταιρεία ή τράπεζα.

Η ανεξαρτησία της φωνής των διαμεσολαβητών είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας, αξιοπρέπειας και πραγματικής εκπροσώπησης του κλάδου.