Ποιος ελέγχει τα χιλιάδες ιατρεία; Ποιος ελέγχει τις πράξεις που γίνονται μέσα σε αυτά;

Ποιος ελέγχει αν ένας χώρος που εμφανίζεται ως «κλινική» είναι πράγματι κλινική; Και τελικά, πόσο ασφαλής είναι ο πολίτης όταν εμπιστεύεται την υγεία του;

Η τραγωδία δεν πρέπει να γίνει τηλεοπτικό θέαμα ούτε αφορμή για βιαστικές καταδίκες. Πρέπει να γίνει η αφετηρία για έναν πραγματικό, καθολικό και ουσιαστικό έλεγχο στην ιδιωτική Υγεία.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη συγκλονίζει.

Ένας άνθρωπος έφυγε.

Μια οικογένεια πενθεί.

Μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις και περιμένει απαντήσεις.

Και οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν από τις αρμόδιες αρχές.

Όχι από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Όχι από τα social media.

Όχι από όσους βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα πριν ολοκληρωθεί η έρευνα.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Αφορά όλους μας.

Πόσο ασφαλής είναι ο πολίτης όταν περνά την πόρτα ενός ιδιωτικού ιατρείου;

Αν υπάρχουν κανόνες, ποιος ελέγχει ότι τηρούνται;

Στην Ελλάδα υπάρχουν νόμοι, άδειες, τεχνικές προδιαγραφές, υγειονομικοί κανόνες και επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Και πολύ σωστά.

Η ιατρική δεν είναι ένα οποιοδήποτε επάγγελμα.

Είναι λειτούργημα.

Και ο ασθενής δεν είναι ένας απλός πελάτης.

Είναι ένας άνθρωπος που εμπιστεύεται στον γιατρό κάτι ανεκτίμητο:

την υγεία του και, πολλές φορές, τη ζωή του.

Γι’ αυτό το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι εάν έχουμε κανόνες.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν τους ελέγχουμε.

Πόσα ιδιωτικά ιατρεία ελέγχονται πραγματικά;

Πόσα πολυϊατρεία;

Πόσα διαγνωστικά κέντρα;

Πόσες μονάδες όπου πραγματοποιούνται ιατρικές πράξεις;

Πόσο συχνά;

Με ποια κριτήρια;

Και πόσες παραβάσεις έχουν εντοπιστεί;

Να ανοίξουν οι φάκελοι.

Η τραγωδία του Μαζωνάκη πρέπει να γίνει αφορμή για μια εθνική επιχείρηση ελέγχου της ιδιωτικής παροχής υπηρεσιών Υγείας.

Όχι για κυνήγι γιατρών.

Όχι για στοχοποίηση επαγγελματιών.

Για προστασία του ασθενή.

Να ελεγχθεί, με αντικειμενικά και ενιαία κριτήρια:

• η νομιμότητα λειτουργίας κάθε δομής,
• οι άδειες και οι προβλεπόμενες χρήσεις των χώρων,
• οι ιατρικές πράξεις που πραγματοποιούνται,
• η επιστημονική και επαγγελματική νομιμοποίηση όσων τις εκτελούν,
• ο ιατρικός και τεχνολογικός εξοπλισμός,
• η συντήρηση και η καταλληλότητά του,
• οι κανόνες υγιεινής και ασφάλειας,
• η δυνατότητα αντιμετώπισης επειγόντων περιστατικών,
• η τήρηση των απαιτούμενων ιατρικών αρχείων,
• η συμμόρφωση με τις ισχύουσες προδιαγραφές,
• και κάθε άλλη προϋπόθεση που προβλέπει η νομοθεσία.

Και όλα αυτά όχι μόνο στα χαρτιά.

Με πραγματικές αυτοψίες.

Με πραγματικούς ελέγχους.

Με πραγματικές κυρώσεις όπου διαπιστώνονται παραβάσεις.

Να τελειώνουμε με τη λογική «έχει πινακίδα, άρα είναι νόμιμο».

Στην εποχή του διαδικτύου, ένας χώρος Υγείας μπορεί να διαθέτει εντυπωσιακή ιστοσελίδα.

Να έχει χιλιάδες followers.

Να προβάλλεται ως «πρωτοποριακό κέντρο».

Να διαφημίζει προηγμένες θεραπείες.

Να παρουσιάζει εξαιρετικά αποτελέσματα.

Να έχει υψηλές τιμές.

Τίποτα από αυτά δεν αποτελεί από μόνο του πιστοποιητικό ασφάλειας.

Ο ασθενής δεν μπορεί να γνωρίζει τι κρύβεται πίσω από μια πινακίδα.

Γι’ αυτό υπάρχει η Πολιτεία.

Για να ελέγχει εκεί που ο πολίτης δεν μπορεί.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παθογένεια.

Όταν η Υγεία γίνεται αγορά, υπάρχει ένας κίνδυνος που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε:

να γίνει η ανάγκη του ανθρώπου ευκαιρία κέρδους.

Δεν λέμε ότι όλοι οι γιατροί είναι ίδιοι.

Το αντίθετο.

Η συντριπτική πλειονότητα των γιατρών υπηρετεί τον ασθενή με επαγγελματισμό, γνώση και αυταπάρνηση.

Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να προστατευθούν.

Από τους παράνομους.

Από τους ασυνείδητους.

Από εκείνους που μπορεί να χρησιμοποιούν την αγωνία του ασθενή για οικονομικό όφελος.

Ο σοβαρός επαγγελματίας δεν φοβάται τον έλεγχο.

Ο έλεγχος τον προστατεύει.

Προστατεύει τον ασθενή.

Προστατεύει την επιστήμη.

Προστατεύει ολόκληρο το σύστημα Υγείας.

Η Υγεία δεν  είναι εμπόρευμα ,δεν είναι e-shop.

Ο ασθενής δεν αγοράζει ένα ζευγάρι παπούτσια.

Δεν αγοράζει ένα κινητό.

Δεν συγκρίνει απλώς τιμές.

Εμπιστεύεται τη ζωή του.

Και όταν κάποιος πληρώνει εκατοντάδες ή χιλιάδες ευρώ για μια ιατρική πράξη, έχει δικαίωμα να γνωρίζει:

Ποιος την πραγματοποιεί.

Πού πραγματοποιείται.

Εάν ο χώρος είναι νόμιμος.

Εάν ο εξοπλισμός είναι κατάλληλος.

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις ασφαλείας.

Και ποιος έχει την ευθύνη εάν κάτι πάει στραβά.

Αυτό δεν είναι υπερβολή.

Είναι το αυτονόητο δικαίωμα του ασθενή.

Και η Πολιτεία έχει μια μεγάλη ευκαιρία.

Να μην περιμένει την επόμενη τραγωδία.

Να μην περιμένει την επόμενη καταγγελία.

Να μην περιμένει να γίνει πρώτα το κακό και μετά να ψάχνουμε ποιος έφταιξε.

Να δράσει προληπτικά.

Να δημιουργήσει ένα σύγχρονο, ηλεκτρονικό και διαφανές μητρώο των ιδιωτικών δομών Υγείας.

Να γνωρίζει κάθε αρμόδια αρχή:

ποιος λειτουργεί, πού λειτουργεί, τι επιτρέπεται να κάνει και πότε ελέγχθηκε τελευταία φορά.

Να δημιουργηθεί σύστημα αξιολόγησης κινδύνου, ώστε οι δομές και οι πράξεις υψηλότερου κινδύνου να ελέγχονται συχνότερα.

Και να δημοσιοποιούνται τα συνολικά αποτελέσματα των ελέγχων.

Όχι προσωπικά δεδομένα.

Λογοδοσία.

Πόσοι έλεγχοι έγιναν;

Πόσες παραβάσεις βρέθηκαν;

Πόσες άδειες ανακλήθηκαν;

Πόσες κυρώσεις επιβλήθηκαν;

Πόσες καταγγελίες εξετάστηκαν;

Αυτά πρέπει να τα γνωρίζει η κοινωνία.

Δεν ζητάμε κυνήγι γιατρών.

Ζητάμε κυνήγι της παρανομίας.

Δεν ζητάμε να αμφισβητηθεί η ιδιωτική Υγεία.

Ζητάμε να γίνει ασφαλέστερη.

Δεν ζητάμε να χτυπηθεί η επιχειρηματικότητα.

Ζητάμε να μην υπερισχύει το κέρδος της ανθρώπινης ζωής.

Δεν ζητάμε να καταδικαστεί κανένας πριν μιλήσουν τα στοιχεία.

Ζητάμε τα στοιχεία να ερευνηθούν μέχρι τέλους.

Και αν υπάρχουν ευθύνες, να αποδοθούν.

Χωρίς ονόματα που δεν τεκμηριώνονται.

Χωρίς εξαιρέσεις.

Χωρίς «γνωστούς».

Χωρίς πολιτικές ή οικονομικές πλάτες.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν πρέπει να γίνει άλλη μία είδηση.

Αν η έρευνα αποδείξει παραλείψεις, παρανομίες ή ευθύνες, αυτές πρέπει να αποκαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν όπως ορίζει ο νόμος.

Αν δεν αποδειχθεί τίποτα, αυτό επίσης πρέπει να γίνει απολύτως σεβαστό.

Αλλά η Πολιτεία οφείλει να αξιοποιήσει αυτή την τραγωδία για να εξετάσει συνολικά το σύστημα.

Γιατί η πρόληψη είναι καλύτερη από την καταστολή.

Και ο έλεγχος πρέπει να γίνεται πριν χαθεί μια ζωή.

Όχι μετά.

Ας γίνει λοιπόν το τελευταίο μεγάλο καμπανάκι.

Ας ελεγχθούν τα ιατρεία.

Ας ελεγχθούν οι δομές.

Ας ελεγχθούν οι άδειες.

Ας ελεγχθούν οι διαδικασίες.

Ας ελεγχθεί ο εξοπλισμός.

Ας ελεγχθεί η ασφάλεια.

Ας ελεγχθεί η νομιμότητα.

Όχι για να φοβηθούν οι σωστοί.

Για να φοβηθούν οι παράνομοι.

Και κυρίως:

Για να αισθάνεται ασφαλής ο πολίτης.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος μπαίνει σε ένα ιατρείο, δεν πρέπει να χρειάζεται να είναι δικηγόρος, μηχανικός, ελεγκτής και γιατρός ταυτόχρονα για να προστατεύσει τον εαυτό του.

Αυτό είναι δουλειά της Πολιτείας.

Και η Πολιτεία πρέπει να την κάνει.

Η ΥΓΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ.

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι πελατεία.

Η ανάγκη του ασθενή δεν είναι ευκαιρία πλουτισμού.

Η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια.

Ο έλεγχος δεν είναι επιλογή.

Είναι υποχρέωση.

Και αν η τραγωδία του Γιώργου Μαζωνάκη μπορεί να αφήσει κάτι πίσω της, ας είναι αυτό:

Να μην περιμένουμε την επόμενη τραγωδία για να κάνουμε τον επόμενο έλεγχο.

Ας ελέγξουμε σήμερα.

Για να μη χρειαστεί να θρηνήσουμε αύριο.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ 

 

Allgood.gr: Η Ενημέρωση πρέπει να είναι Ελεύθερη για να έχει Αξία…

2 χρόνια Allgood.gr: Χωρίς φίλτρα, χωρίς χορηγούς, μόνο με την αλήθεια.

Allgood: Η φωνή που δεν χωράει σε καλούπια