NOMIKA ΘΕΜΑΤΑBUSINESSΑΣΦΑΛΕΙΑΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΑΚΑ ΝΕΑΕΠΙΧ/ΣΕΙΣΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣκοινωνικάΠ.Ε.Κ.Α.ΠΥΓΕΙΑ 
Σεβασμός στον Ασθενή -Όταν ο ασφαλισμένος είναι στο κρεβάτι του πόνου, δεν είναι «ύποπτος», που πρέπει να ανακριθεί ξανά και ξανά..
Όταν ο ασφαλισμένος είναι στο κρεβάτι του πόνου, ο έλεγχος δεν μπορεί να γίνεται ανάκριση 10, 20 και 30 χρόνια πληρωμών απαιτούν σεβασμό, διαφάνεια και εμπιστοσύνη τη στιγμή που ο ασφαλισμένος χρειάζεται την ασφάλισή του περισσότερο.
Όταν ο ασθενής βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου, ο έλεγχος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε ανάκριση – 10, 20 και 30 χρόνια πληρωμών δεν μπορεί να οδηγούν σε καχυποψία τη στιγμή της ανάγκης.
Διάβασα το άρθρο του Κώστα Λάμπρου δύο φορές….μίλησα και μαζί του
Και τη δεύτερη φορά προβληματίστηκα ακόμη περισσότερο ,γιατί μου έχουν αναφερθεί παρόμοια περιστατικά από πελάτες μου και συναδέλφους …
Γιατί πίσω από το χιούμορ, την ειρωνεία και τον χαρακτηριστικό τρόπο γραφής του, υπάρχει ένα πολύ σοβαρό θεσμικό ζήτημα.
Ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη την ιδιωτική ασφάλιση υγείας.
Και κάποια πράγματα πρέπει επιτέλους να ειπωθούν χωρίς περιστροφές.
Ο ασφαλισμένος πληρώνει για χρόνια.
Πληρώνει 5,10, 20, 30 χρόνια.
Πληρώνει πολλές φορές από το υστέρημά του.
Πληρώνει ακριβώς για να έχει ασφάλεια όταν έρθει η δύσκολη ώρα.
Και όταν αυτή η ώρα έρθει, βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ποια πρέπει να είναι η πρώτη εικόνα που θα έχει για την ασφαλιστική του;
Φροντίδα;
Σεβασμός;
Εμπιστοσύνη;
Ή καχυποψία;
ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΑ ΙΔΙΟΤΗΤΑ;
Στο άρθρο περιγράφεται κάτι που προκαλεί εύλογα ερωτήματα.
Ο γιατρός εξετάζει τον ασθενή και λαμβάνει το ιατρικό ιστορικό.
Και στη συνέχεια εμφανίζονται άλλα πρόσωπα για να το ξαναπάρουν.
Και ξανά.
Και ξανά.
Στην περίπτωση που περιγράφει ο Λάμπρου, το ιστορικό ζητήθηκε επανειλημμένα μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, (ενώΣε 30 ώρες 3 φορές?!) σε άλλη περίπτωση που μεταφέρει, ασφαλισμένη αναφέρει ότι δέχθηκε εκ νέου σειρά προσωπικών και ιατρικών ερωτήσεων.
Γιατί;
Ποια ακριβώς είναι η αναγκαιότητα;
Ποιος είναι ο σκοπός;
Ποια είναι τα όρια;
Και κυρίως:
Όταν αυτός που ρωτά δεν είναι γιατρός, μέχρι πού μπορεί να φτάνει ο ρόλος του;
Δεν λέμε ότι ο ασφαλιστικός έλεγχος δεν πρέπει να υπάρχει.
Φυσικά και πρέπει να υπάρχει.
Η ασφαλιστική αγορά πρέπει να προστατεύεται από την απάτη, τις υπερβολικές χρεώσεις και κάθε καταχρηστική πρακτική.
Αλλά άλλο έλεγχος και άλλο ανάκριση.
Άλλο η διοικητική διερεύνηση και άλλο να αισθάνεται ο ασθενής ότι πρέπει να αποδείξει πως δικαιούται τη νοσηλεία του.
Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΔΙΚΟΣ – ούτε ύποπτος τέλεσης αξιόποινης πράξης …
Στο άρθρο υπάρχει μια φράση που πρέπει να μας προβληματίσει όλους:
«Γιατί με αντιμετωπίζετε ως υπόδικο και όχι ως ασθενή και ασφαλισμένο σας;»
Αυτό είναι το πραγματικό καμπανάκι.
Γιατί εάν ένας άνθρωπος που πληρώνει επί δεκαετίες το ασφαλιστήριό του αισθάνεται ότι, όταν αρρωστήσει, αντιμετωπίζεται ως πιθανός ύποπτος, τότε έχουμε πρόβλημα.
Και δεν είναι πρόβλημα μόνο του συγκεκριμένου ασφαλισμένου.
Είναι πρόβλημα εμπιστοσύνης ολόκληρης της αγοράς.
Δεν μπορεί ο άνθρωπος που επί δεκαετίες πληρώνει να αισθάνεται ότι, όταν έρθει η ώρα να χρησιμοποιήσει το συμβόλαιό του, πρέπει να περάσει από μια διαδικασία εξαντλητικού ελέγχου για να αποδείξει ότι είναι πραγματικά ασθενής.
Και μάλιστα ενώ βρίσκεται στο νοσοκομείο ξημερώματα ,στο κρεβάτι με ορούς και πόνους…
ΚΑΙ ΕΔΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΕΜΑ
Ποιος αποφασίζει για την ιατρική αναγκαιότητα;
Ο θεράπων γιατρός;
Η ιατρική ομάδα;
Ή ο ελεγκτής της ασφαλιστικής ή της διαχειρίστριας;
Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό.
Στο άρθρο περιγράφεται περιστατικό όπου ασφαλισμένη, ενώ νοσηλευόταν, άκουσε από πρόσωπο που εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος της διαδικασίας ελέγχου ότι η νοσηλεία της ενδεχομένως να μην ήταν αναγκαία.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Κώστα Λάμπρου στο Nextdeal
Κώστας Λάμπρου: Την επόμενη φορά θα φορέσω «..ριγέ..»!!
Εδώ πρέπει να μπουν σαφή θεσμικά όρια.
Ο ασφαλιστικός έλεγχος δεν μπορεί να δημιουργεί στον ασθενή την αίσθηση ότι κάποιος χωρίς την αντίστοιχη ιατρική ιδιότητα υποκαθιστά τον θεράποντα γιατρό.
Και αν υπάρχει ιατρικός ελεγκτής, πρέπει να είναι απολύτως σαφές ποιος είναι, ποια είναι η ειδικότητά του, ποιος είναι ο ρόλος του και ποια ακριβώς απόφαση δικαιούται να λαμβάνει.
Ο ασθενής δικαιούται να γνωρίζει.
5, 10, 20, 30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ… ΞΑΝΑΔΙΝΕΙΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ;
Αυτό ίσως είναι το πιο σκληρό σημείο.
Ένας άνθρωπος ασφαλίζεται νέος.
Πληρώνει για χρόνια.
Ανανεώνει το συμβόλαιό του.
Πληρώνει αυξήσεις.
Συνεχίζει να πληρώνει ακόμη και όταν το κόστος γίνεται δυσβάστακτο.
Και όταν κάποτε χρειαστεί πραγματικά την κάλυψη:
Ξαναρωτιέται για πράγματα που είχε δηλώσει πριν από δεκαετίες;
Αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως «διαδικασία».
Χρειάζεται σοβαρή θεσμική επανεξέταση.
Γιατί η ασφάλιση υγείας δεν είναι ένα απλό προϊόν που αγοράζεται σήμερα και χρησιμοποιείται αύριο.
Είναι μακροχρόνια σχέση εμπιστοσύνης.
ΔΕΝ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΜΕ ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ
Ας το πούμε όσο πιο καθαρά γίνεται:
Δεν χτίζεται εμπιστοσύνη με καχυποψία.
Δεν χτίζεται εμπιστοσύνη με επαναλαμβανόμενες ανακρίσεις.
Δεν χτίζεται εμπιστοσύνη όταν ο ασθενής αισθάνεται ότι πρέπει να απολογηθεί.
Δεν χτίζεται εμπιστοσύνη όταν ένας άνθρωπος που πληρώνει επί δεκαετίες αισθάνεται ότι αντιμετωπίζεται πρώτα ως πιθανός κίνδυνος για την εταιρεία και μετά ως ασφαλισμένος.
Και δεν χτίζεται εμπιστοσύνη όταν η διαδικασία του ελέγχου προσθέτει άγχος σε έναν άνθρωπο που ήδη βρίσκεται αντιμέτωπος με το μεγαλύτερο άγχος:
Την υγεία του.
ΑΣ ΜΗΝ ΚΡΥΒΟΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να ελέγχουν.
Οι κλινικές έχουν δικαίωμα να αμείβονται για τις υπηρεσίες που παρέχουν.
Οι διαχειριστικές εταιρείες έχουν ρόλο.
Όλοι έχουν ρόλο.
Αλλά ο ασφαλισμένος είναι αυτός που πληρώνει ολόκληρη την αλυσίδα.
Και όταν πληρώνει ακριβά, έχει δικαίωμα να απαιτεί όχι μόνο κάλυψη.
Έχει δικαίωμα να απαιτεί σεβασμό, διαφάνεια και αξιοπρέπεια.
ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ
Όχι απλώς να το διαβάσουν.
Να το μελετήσουν.
Οι διοικήσεις των ασφαλιστικών εταιρειών.
Οι διοικήσεις των κλινικών.
Οι διαχειριστικές εταιρείες.
Οι θεσμικοί φορείς της αγοράς.
Γιατί το συγκεκριμένο περιστατικό, όπως περιγράφεται, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως «μια δύσκολη περίπτωση ενός ασφαλισμένου».
Πρέπει να αποτελέσει αφορμή για να εξεταστεί συνολικά:
Πώς γίνεται ο έλεγχος;
Ποιος τον κάνει;
Με ποια ιδιότητα;
Ποια είναι τα όρια;
Πόσες φορές χρειάζεται να δίνει ο ασθενής το ίδιο ιστορικό;
Πώς προστατεύεται η αξιοπρέπειά του;
Πώς διασφαλίζεται ότι ο έλεγχος δεν μετατρέπεται σε ψυχολογική πίεση;
Και πάνω απ’ όλα:
Πώς θα ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη του ασφαλισμένου;
Γιατί η ιδιωτική ασφάλιση υγείας δεν μπορεί να έχει μέλλον εάν ο άνθρωπος που την πληρώνει αισθάνεται ανασφάλεια ακριβώς τη στιγμή που τη χρειάζεται περισσότερο.
Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση:
Πουλάμε ασφάλεια και δημιουργούμε ανασφάλεια.
Αυτό πρέπει να τελειώσει.
Ο ασφαλισμένος δεν είναι εχθρός.
Δεν είναι αριθμός φακέλου.
Δεν είναι απλώς κόστος.
Δεν είναι «ύποπτος» επειδή αρρώστησε.
Είναι ο πελάτης που επί χρόνια εμπιστεύτηκε την εταιρεία του.
Και όταν βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου, το ελάχιστο που δικαιούται είναι να αισθάνεται ότι απέναντί του έχει ανθρώπους που προστατεύουν την υγεία και την αξιοπρέπειά του — όχι ανθρώπους που του δημιουργούν την αίσθηση ότι πρέπει να αποδείξει γιατί αρρώστησε.
Γιατί τελικά το μεγάλο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο κοστίζει η ιδιωτική ασφάλιση.
Το μεγάλο ερώτημα είναι τι είδους σχέση θέλει να έχει η ασφαλιστική αγορά με τον άνθρωπο που την πληρώνει.
Και αυτό το ερώτημα πλέον δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο.Το άρθρο του Λάμπρου περιέχει και ένα ακόμη πολύ δυνατό στοιχείο για το δημόσιο διάλογο:
Αναφέρει ότι από ιδιωτική δαπάνη υγείας 7,82 δισ. ευρώ το 2024, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται, τα 975 εκατ. ευρώ (12,46%) πέρασαν μέσω ασφαλιστικών εταιρειών.
ο έλεγχος είναι αναγκαίος. η καχυποψία όμως δεν μπορεί να είναι η απάντηση στην ανάγκη. ο ασφαλισμένος δεν ζητά χάρη· ζητά αυτό που πλήρωνε για χρόνια:
σεβασμό, διαφάνεια και δίκαιη αντιμετώπιση.
Βασίλης Μουντάκης
Ενεργός Πολίτης – Ενεργός Ασφαλιστής
Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Καταναλωτών Ασφαλιστικών Προιόντων Π.Ε.Κ.Α.Π.
Πρόεδρος Επιτροπής Καταναλωτών Ε.Ε.Α.
Ενεργός Πολίτης – Ενεργός Ασφαλιστής
Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Καταναλωτών Ασφαλιστικών Προιόντων Π.Ε.Κ.Α.Π.
Πρόεδρος Επιτροπής Καταναλωτών Ε.Ε.Α.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Κώστα Λάμπρου στο Nextdeal
Κώστας Λάμπρου: Την επόμενη φορά θα φορέσω «..ριγέ..»!!
