Του Βασίλη Μουντάκη

Από τα τιμολογημένα ασφάλιστρα και τα λουκέτα του αυτοκινήτου, μέχρι τα «χρυσά» συνταξιοδοτικά, τα υπερβολικά προγράμματα υγείας, τα μπόνους, τις μεταγραφές και τα Unit Linked. Μια αγορά που έζησε δεκαετίες ανάπτυξης πρέπει σήμερα να αντιμετωπίσει τον λογαριασμό των επιλογών της. Και αυτή τη φορά δεν πρέπει να τον πληρώσουν μόνο οι ασφαλισμένοι και οι έντιμοι επαγγελματίες.

Υπάρχει μια φράση του Θεόδωρου Πάγκαλου που έμεινε στην ιστορία:

«Μαζί τα φάγαμε».

Παραφράζοντάς την, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι στην ασφαλιστική αγορά, σε διαφορετικές εποχές και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, «μαζί φτιάξαμε το πρόβλημα».

Μόνο που εδώ υπάρχει μια σημαντική διαφορά.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι  και  ο λογαριασμός δεν πληρώθηκε τότε. Έρχεται τώρα.

Και το μεγάλο ερώτημα είναι ποιοι θα τον πληρώσουν.

Γιατί υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που πρέπει κάποια στιγμή να ειπωθεί χωρίς φόβο και χωρίς ωραιοποιήσεις:

Η σημερινή ασφαλιστική αγορά δεν δημιουργήθηκε μόνο από τις σωστές πρακτικές των προηγούμενων δεκαετιών. Κουβαλάει και τα λάθη, τις υπερβολές, τις στρεβλώσεις και τις παραλείψεις μιας ολόκληρης εποχής.

Και όποιος έχει ζήσει την αγορά από μέσα, τα γνωρίζει.

Από το κρατικά καθορισμένο ασφάλιστρο στην «απελευθέρωση»

Στον κλάδο αυτοκινήτου, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, τα ασφάλιστρα ήταν σε μεγάλο βαθμό τιμολογημένα και ρυθμιζόμενα.

Ήταν ένα μοντέλο που σήμερα μοιάζει σχεδόν με άλλη εποχή.

Με την απελευθέρωση της αγοράς ήρθε ο ανταγωνισμός.

Και ο ανταγωνισμός, όταν λειτουργεί σωστά, είναι ευλογία.

Όταν όμως δεν συνοδεύεται από αυστηρούς κανόνες, επαρκή εποπτεία, κεφαλαιακή επάρκεια και επαγγελματισμό, μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα.

Στην ελληνική ασφαλιστική αγορά εμφανίστηκαν εταιρείες που προσέφεραν εξαιρετικά χαμηλά ασφάλιστρα, διεκδίκησαν γρήγορα μερίδια αγοράς και συγκέντρωσαν σημαντικό όγκο εργασιών.

Κάποιες δεν άντεξαν.

Άλλες οδηγήθηκαν σε ανάκληση άδειας, άλλες σε λουκέτο και άλλες σε διαδικασίες εκκαθάρισης.

Και κάπου εκεί δημιουργήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που κληρονόμησε η αγορά:

οι εκκρεμείς ζημιές και οι υποχρεώσεις δεν εξαφανίστηκαν μαζί με τις εταιρείες.

Έμειναν πίσω.

Και ένα σημαντικό μέρος του λογαριασμού μεταφέρθηκε τελικά στην ασφαλιστική αγορά και, μέσω των σχετικών μηχανισμών,[ επικουρικό κεφάλαιο ] στους ασφαλισμένους και στους συνεπείς επαγγελματίες.

Αυτό δεν είναι θεωρία.

Είναι η ιστορία που πρέπει να θυμόμαστε κάθε φορά που κάποιος πανηγυρίζει για το «φθηνότερο ασφάλιστρο».

Το φθηνό δεν είναι πάντα φθηνό.

Και η ασφάλιση δεν είναι προϊόν που αγοράζεις σήμερα και σε ενδιαφέρει μόνο η τιμή του.

Σε ενδιαφέρει ποιος θα είναι εκεί όταν έρθει η ζημιά.

Και μετά ήρθε η ζωή…

Αν στον κλάδο αυτοκινήτου είχαμε τις στρεβλώσεις του ανεξέλεγκτου ανταγωνισμού, στον κλάδο ζωής και υγείας ζήσαμε μια άλλη εποχή.

Μια εποχή υπερβολών.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στη δεκαετία του ’90 συγκεντρώθηκαν τεράστια ποσά σε συνταξιοδοτικά και αποταμιευτικά προγράμματα.

Ο πληθωρισμός ήταν υψηλός.

Οι αποδόσεις της εποχής ήταν εντελώς διαφορετικές από τις σημερινές.

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον δημιουργήθηκε μια κουλτούρα όπου οι ενδεικτικές μελλοντικές αποδόσεις έφταναν σε επίπεδα που σήμερα ακούγονται εξωπραγματικά.

Υπήρχαν ασφαλισμένοι που έβλεπαν στις προβολές τους ποσά δεκάδων εκατομμυρίων δραχμών και πίστευαν ότι είχαν εξασφαλίσει μια μικρή περιουσία για τα γεράματά τους.

Και ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει;

Όταν κάποιος σου παρουσιάζει ένα τέτοιο σενάριο, εύκολα αρχίζεις να κάνεις όνειρα για τη σύνταξη.

Το πρόβλημα ήταν ότι άλλο είναι η εγγυημένη παροχή/τεχνικό επιτόκιο και άλλο η ενδεικτική απόδοση.

Τα τεχνικά επιτόκια, οι εγγυήσεις, οι προϋποθέσεις και οι πραγματικές μακροχρόνιες αποδόσεις δεν είχαν πάντα την προσοχή που θα έπρεπε.

Και η ασφαλιστική εκπαίδευση;

Σε πολλές περιπτώσεις ήταν ανεπαρκής ,για το μέγεθος της ευθύνης που αναλάμβανε ο άνθρωπος που έβγαινε στην αγορά να πουλήσει ένα ασφαλιστήριο 20, 30 ή 40 ετών.

Το μεγάλο «πάρτι» της ασφαλιστικής αγοράς

Κάποια στιγμή η ασφαλιστική αγορά έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ”εργοδότες ”πωλήσεων στην Ελλάδα.

Αγγελίες παντού.

«Ζητούνται ασφαλιστές».

Και η είσοδος στον χώρο ήταν, σε πολλές περιπτώσεις, εξαιρετικά εύκολη.

Ένα μικρό διάστημα εκπαίδευσης[άντε 1ή 2  βδομάδες  ]

Μερικές γνωριμίες.

Λίγοι συγγενείς.

Λίγοι φίλοι.

Και ξαφνικά…

«Έγινες ασφαλιστής».

Αν ήσουν επικοινωνιακός, ετοιμόλογος και μπορούσες να φέρεις παραγωγή, μπορούσες γρήγορα να ανέβεις.

Αν έφερνες και άλλους ανθρώπους στο δίκτυο, ακόμη καλύτερα.

Και αν είχες και ένα καλό πτυχίο ή ένα δυνατό βιογραφικό, μπορούσες να βρεθείς ακόμη ψηλότερα…μέχρι και Διευθυντής πωλήσεων

Δεν λέω ότι όλοι ήταν έτσι.

Κάθε άλλο.

Υπήρχαν και υπάρχουν εξαιρετικοί επαγγελματίες.

Υπήρχαν άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην ασφαλιστική διαμεσολάβηση και έγιναν πραγματικοί σύμβουλοι των πελατών τους.

Επαγγελματίας Ενεργός Ασφαλιστής: 21+ λόγοι να τον εμπιστευτείς 

Ο Ενεργός Ασφαλιστής δεν πουλάει συμβόλαια — σώζει ανθρώπους και περιουσίες…Διαβασε εδώ 

Ας το πούμε καθαρά:

Ο Ενεργός Ασφαλιστής
-Δεν κυνηγάει απλά παραγωγή,
-Δεν κρύβεται πίσω από όρους,
-Δεν μεταφέρει την ευθύνη στην εταιρεία.

 Στέκεται μπροστά. Δίπλα. Μέσα στο πρόβλημα.

Αλλά υπήρχε και η άλλη πλευρά.

Και αυτή πρέπει να ειπωθεί.

Κουστούμια, ταγέρ, μπόνους και… πρώτο τραπέζι πίστα

Για μια ολόκληρη περίοδο, η εικόνα της ασφαλιστικής αγοράς συνδέθηκε με την επιτυχία.

Μεγάλα γραφεία.

Πολυτέλεια.

Κουστούμια και ταγέρ.

Ακριβά ρολόγια.

Αυτοκίνητα.

Ταξίδια.

Συνέδρια.

Βραβεύσεις.

Μπόνους.

Και φυσικά…

πρώτο τραπέζι πίστα.

Δεν ήταν όλα αυτά κακά.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η εικόνα της επιτυχίας γίνεται αυτοσκοπός και επισκιάζει την ουσία:

Τι ακριβώς πουλάμε στον άνθρωπο απέναντί μας;

Προστασία;

Ή ένα όνειρο;

Ο ανταγωνισμός των παροχών

Και μετά ήρθε η εποχή του «δώσε περισσότερα».

Οι εταιρείες ανταγωνίζονταν ποια θα προσφέρει περισσότερες παροχές.

Και ποιος ασφαλισμένος δεν θέλει περισσότερα;

Το ερώτημα όμως ήταν πάντα:

Πόσο κοστίζουν πραγματικά όλα αυτά;

Κάποτε φτάσαμε σε παροχές υγείας που σήμερα προκαλούν απορία.

Τοκετοί.

Νοσηλείες.

Ημέρες αποζημίωσης.

Κάρτες.

Προνόμια.

Απεριόριστες ή ισόβιες καλύψεις.

Προγράμματα με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους.

Υπήρχαν συμβόλαια που σήμερα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τιμολογηθούν με τους ίδιους όρους.

Και κάπου εκεί δημιουργήθηκε μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση:

ότι η ασφαλιστική εταιρεία μπορεί να προσφέρει τα πάντα, για πάντα, σε όλους και σε χαμηλό κόστος.

Δεν μπορεί.

Καμία επιχείρηση δεν μπορεί να λειτουργεί έτσι για πάντα.

Και κάπου εδώ πρέπει να μιλήσουμε και για το άλλο μισό της εξίσωσης

Οι υπερβολικές παροχές των παλιών συμβολαίων δεν έμειναν χωρίς συνέπειες.

Όταν η αγορά έλεγε στον ασφαλισμένο «έχεις κάλυψη, πήγαινε στην ιδιωτική κλινική », δημιουργήθηκε ταυτόχρονα ένα τεράστιο οικονομικό πεδίο για ιδιωτικές κλινικές, νοσοκομεία, γιατρούς και παρόχους υγείας.

Και ένα μέρος της αγοράς υγείας προσαρμόστηκε σε αυτό το μοντέλο.

Όσο περισσότερες παροχές υπήρχαν, όσο περισσότερες πράξεις αποζημιώνονταν και όσο πιο γενναιόδωρα ήταν τα παλιά συμβόλαια, τόσο μεγαλύτερη γινόταν η κατανάλωση υπηρεσιών υγείας.

Δεν λέω ότι όλοι οι γιατροί ή όλες οι κλινικές λειτούργησαν με αυτόν τον τρόπο.

Λέω όμως κάτι που πλέον δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί:

το μοντέλο αυτό δημιούργησε κίνητρα που σε βάθος χρόνου επιβάρυναν δραματικά το κόστος της ιδιωτικής υγείας.

Και σήμερα η αγορά βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες.

Το κόστος των νοσηλειών έχει εκτοξευθεί, οι ιατρικές αμοιβές, τα υλικά, οι διαγνωστικές και θεραπευτικές πράξεις έχουν αυξηθεί και οι ασφαλιστικές εταιρείες βρίσκονται μπροστά σε ένα εξαιρετικά δύσκολο δίλημμα:

Πώς θα συνεχίσουν να προσφέρουν πραγματική και βιώσιμη ασφαλιστική προστασία χωρίς να μετακυλίουν όλο το κόστος στον ασφαλισμένο;

Εδώ βρίσκεται σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της αγοράς.

Και αν δεν αντιμετωπιστεί συνολικά —με ασφαλιστικές εταιρείες, παρόχους υγείας, γιατρούς, διαμεσολαβητές, Πολιτεία και ασφαλισμένους στο ίδιο τραπέζι— η ασφυξία θα μεγαλώνει.

Γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον ένα σύστημα όπου ο ασφαλισμένος πληρώνει ασφάλιστρο, η ασφαλιστική πληρώνει τη ζημιά και το κόστος της υγείας συνεχίζει να ανεβαίνει χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Κάποιος τελικά πληρώνει τον λογαριασμό.

Και σήμερα αυτός ο κάποιος είναι όλο και περισσότερο ο ασφαλισμένος.

«Πάρε την κάρτα…»

Και ύστερα ήρθαν οι περίφημες κάρτες.

Η κάρτα που σου έδινε πρόσβαση.

Η κάρτα που σου έδινε προνόμια…..”τη κάρτα  στο στόμα και τη πυτζάμα  στο χέρι ”

Η κάρτα που σε έκανε να αισθάνεσαι ότι έχεις «πιάσει στασίδι» στην ιδιωτική υγεία.

Και κάποιες φορές η λογική της αγοράς έφτανε στα όρια της υπερβολής.

Ένα σύστημα που θα έπρεπε να υπηρετεί την πρόληψη και την προστασία, κινδύνευε να δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο κατανάλωσης υπηρεσιών υγείας.

Και εδώ πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί:

Η ασφαλιστική αγορά δεν πρέπει να πληρώνει απλώς τη θεραπεία. Πρέπει να επενδύει στην πρόληψη.

Γιατί η πρόληψη δεν είναι κόστος.

Είναι επένδυση.

Όταν η υπερβολή έγινε κανονικότητα

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν προγράμματα με εξαιρετικά μεγάλες δεσμεύσεις.

Απεριόριστα.

Ισόβια.

Μη ακυρώσιμα.

Όροι που δημιουργούσαν τεράστιες προσδοκίες στους ασφαλισμένους.

Και μαζί ήρθαν τα κίνητρα πωλήσεων.

«Φέρε την παραγωγή σου εδώ».

Μεγαλύτερες προμήθειες.

Μπόνους.

Αυτοκίνητα.

Ταξίδια.

Μεταγραφές δικτύων.

Ο ανταγωνισμός για τον ασφαλιστή έγινε πολλές φορές σχεδόν σημαντικότερος από τον ανταγωνισμό για τον ασφαλισμένο.

Και αυτό είναι μια από τις μεγάλες αλήθειες που πρέπει να συζητήσει η αγορά.

Και μετά ήρθαν τα Unit Linked

Και η αγορά άλλαξε ξανά.

Ήρθαν τα Unit Linked.

Προϊόντα με επενδυτικό χαρακτήρα.

Με διαφορετικό ρίσκο.

Με διαφορετικές απαιτήσεις ενημέρωσης και καταλληλότητας.

Κάποιοι τα αντιμετώπισαν ως τη φυσική εξέλιξη της αγοράς.

Κάποιοι τα χρησιμοποίησαν χωρίς να έχει προηγηθεί η απαιτούμενη ουσιαστική κατανόηση του επενδυτικού κινδύνου.

Και κάποιοι επαγγελματίες, βλέποντας ότι το μοντέλο της παραδοσιακής ασφάλισης άλλαζε, μετακινήθηκαν προς άλλες δραστηριότητες.

Η αγορά μεγάλωνε.

Αλλά μαζί της μεγάλωνε και η ανάγκη για πραγματική επαγγελματική γνώση.

Όσοι τα έζησαν, τα θυμούνται

Οι παλιοί ασφαλιστές τα έζησαν.

Οι νεότεροι τα έχουν ακούσει.

Και όσοι δεν τα γνωρίζουν, καλό είναι να τα μάθουν.

Όχι για να κατηγορήσουμε μια ολόκληρη γενιά.

Αλλά για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.

Γιατί η ασφαλιστική αγορά δεν χρειάζεται άλλο ένα αφήγημα αυτοθαυμασμού.

Χρειάζεται αυτοκριτική.

Τώρα ήρθε ο λογαριασμός

Και σήμερα;

Σήμερα βλέπουμε τον λογαριασμό.

Αύξηση του κόστους υγείας.

Νοσηλείες που κοστίζουν πολύ περισσότερο.

Ιατρικές πράξεις που ακριβαίνουν.

Φάρμακα.

Υλικά.

Αμοιβές.

Πληθωριστικές πιέσεις.

Γήρανση του πληθυσμού.

Μεγαλύτερες απαιτήσεις των ασφαλισμένων.

Κλιματική αλλαγή και φυσικές καταστροφές.

Κυβερνοκίνδυνοι.

Νέοι κίνδυνοι που πριν από 20 χρόνια σχεδόν δεν υπήρχαν.

Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε παλιά συμβόλαια με όρους μιας άλλης εποχής.

Ο λογαριασμός κάποτε θα ερχόταν.

Και ήρθε.

Ποιος θα πληρώσει;

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.

Θα πληρώσει η ασφαλιστική εταιρεία;

Θα πληρώσει ο ασφαλισμένος;

Θα πληρώσει ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής;

Θα πληρώσει η κοινωνία;

Η απάντηση είναι ότι, αν δεν υπάρξει σοβαρός σχεδιασμός, θα πληρώσουν όλοι.

Αλλά υπάρχει ένας κίνδυνος που δεν πρέπει να κρυφτεί:

Να πληρώσουν περισσότερο εκείνοι που δεν δημιούργησαν το πρόβλημα.

Οι συνεπείς ασφαλισμένοι.

Οι έντιμοι επαγγελματίες.

Οι σοβαρές ασφαλιστικές επιχειρήσεις.

Εκείνοι που όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησαν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Γιατί στην Ελλάδα έχουμε μάθει το:

«Μαζί τα φάγαμε».

Υπάρχει όμως και το άλλο:

«Μαζί πληρώνουμε».

Και αυτό είναι πολύ πιο άδικο όταν δεν έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη.

Δεν φταίνε όλοι

Και εδώ θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος.

Δεν ισοπεδώνω την ασφαλιστική αγορά.

Δεν βάζω όλους τους ασφαλιστές στο ίδιο σακί.

Δεν μηδενίζω τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Δεν ξεχνώ τους χιλιάδες επαγγελματίες που δούλεψαν έντιμα και υπεύθυνα.

Υπήρξαν εξαιρετικοί ασφαλιστές.

Υπάρχουν εξαιρετικοί ασφαλιστές.

Και θα υπάρχουν.

Υπήρξαν εταιρείες που έβαλαν κανόνες, επένδυσαν στην εκπαίδευση και προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια πραγματικά σύγχρονη αγορά.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείσουμε τα μάτια στα λάθη.

Μια αγορά ενηλικιώνεται όταν μπορεί να κοιτάξει τον καθρέφτη της.

Η  ευθύνη των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών

Ο ασφαλιστής του 2026 δεν μπορεί να είναι ο ασφαλιστής του 1990.

Δεν αρκεί να είναι καλός στις πωλήσεις.

Πρέπει να είναι επαγγελματίας.

Να γνωρίζει το προϊόν.

Να γνωρίζει τους όρους.

Να γνωρίζει τις εξαιρέσεις.

Να καταλαβαίνει τον κίνδυνο.

Να μπορεί να εξηγήσει στον πελάτη όχι μόνο τι καλύπτεται, αλλά και τι δεν καλύπτεται.

Να μην πουλάει όνειρα.

Να πουλάει προστασία.

Και πάνω απ’ όλα:

Να είναι δίπλα στον ασφαλισμένο όταν έρθει η δύσκολη στιγμή.

Γιατί εκεί κρίνεται ο ασφαλιστής.

Όχι στην πώληση.

Στη ζημιά.

 

Η μεγαλύτερη ευθύνη, όμως, βαραίνει τις ίδιες τις ασφαλιστικές εταιρείες

Και αυτό γιατί δεν ήταν απλοί παρατηρητές όσων συνέβησαν στην αγορά. Οι εταιρείες διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό το μοντέλο λειτουργίας της, επέλεγαν και εκπαίδευαν τους συνεργάτες τους, σχεδίαζαν και τιμολογούσαν τα ασφαλιστικά προγράμματα, αποφάσιζαν ποιες παροχές θα προσφέρουν, πώς θα τις προωθήσουν και πώς θα τις διαφημίσουν.

Οι ίδιες έδιναν τα κίνητρα, τα bonus και τις επιβραβεύσεις, οι ίδιες διαπραγματεύονταν και υπέγραφαν τις συμβάσεις με κλινικές, γιατρούς, συνεργάτες και παρόχους.

Επομένως, δεν μπορεί σήμερα η ευθύνη για τις στρεβλώσεις να μεταφέρεται κυρίως στον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή ή στον ασφαλισμένο

. Όταν ένας ολόκληρος μηχανισμός σχεδιάζεται, εγκρίνεται, χρηματοδοτείται και προωθείται από τις εταιρείες, τότε η μεγαλύτερη ευθύνη για το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να ξεκινά από την κορυφή. Και αν θέλουμε πραγματικά να διορθώσουμε την αγορά, πρέπει πρώτα να έχουμε το θάρρος να το παραδεχτούμε.

 

Και η ευθύνη της Πολιτείας;Η μεγαλύτερη ευθύνη, όμως, βαραίνει τις ίδιες τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Μεγάλη.

Πολύ μεγάλη.

Η εποπτεία δεν μπορεί να είναι απλώς κατασταλτική.

Πρέπει να είναι προληπτική.

Δεν γίνεται μια αγορά να αφήνεται να δημιουργεί τεράστιες στρεβλώσεις και μετά να αναζητούμε ποιος θα πληρώσει τη ζημιά.

Χρειάζονται:

κανόνες, εποπτεία, κεφαλαιακή επάρκεια, διαφάνεια, πραγματική επαγγελματική εκπαίδευση και προστασία του καταναλωτή.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται ένας κανόνας:

Η ασφαλιστική αγορά δεν μπορεί να λειτουργεί με πρώτο στόχο την πώληση και δεύτερο την προστασία.

Πρέπει να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Η μεγάλη αλήθεια

 

 

 

 

Με σχεδόν τέσσερις δεκαετίες στον χώρο, έχω δει την ασφαλιστική αγορά να αλλάζει πολλές φορές.

Έχω δει την εποχή των τιμολογημένων ασφαλίστρων.

Την απελευθέρωση.

Την άγρια ανάπτυξη.

Τις εταιρείες που ήρθαν και έφυγαν.

Τα μεγάλα δίκτυα.

Τα τεράστια γραφεία.

Τα μπόνους.

Τα ταξίδια.

Τις μεταγραφές.

Τα παλιά συνταξιοδοτικά.

Τα υψηλά επιτόκια.

Τα προγράμματα υγείας άλλων εποχών.

Τις κάρτες.

Τα Unit Linked.

Την ψηφιοποίηση.

Τις πλατφόρμες.

Τις τράπεζες.

Και σήμερα βλέπω κάτι ακόμη:

Μια αγορά που πρέπει επειγόντως να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει ασφαλιστική προστασία.

Γιατί η ασφάλιση δεν είναι e-shop.

Δεν είναι απλώς μια τιμή στην οθόνη.

Δεν είναι ένα PDF στο email.

Δεν είναι μια κάρτα.

Δεν είναι ένα μπόνους.

Δεν είναι ένα ταξίδι.

Και σίγουρα δεν είναι ένα παιχνίδι εντυπώσεων.

Η ασφάλιση είναι υπόσχεση.

Και η υπόσχεση κρίνεται όταν συμβεί το κακό.

Από εδώ και πέρα

Δεν χρειάζεται να ψάξουμε ενόχους στο παρελθόν.

Χρειάζεται να αναλάβουμε ευθύνη για το μέλλον.

Η ασφαλιστική αγορά χρειάζεται:

λιγότερη βιτρίνα και περισσότερη ουσία.

λιγότερη πώληση και περισσότερη συμβουλή.

λιγότερα μπόνους και περισσότερη εκπαίδευση.

λιγότερες υποσχέσεις και περισσότερη διαφάνεια.

λιγότερο «πόσο θα πουλήσουμε» και περισσότερο «τι θα πληρώσουμε όταν έρθει η ώρα».

Γιατί ο λογαριασμός έχει ήδη αρχίσει να έρχεται.

Και αυτή τη φορά δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τον βλέπουμε.

Το μήνυμα προς όλους

Οι ασφαλιστικές εταιρείες πρέπει να κοιτάξουν τα προϊόντα τους.

Οι διαμεσολαβητές πρέπει να κοιτάξουν τον τρόπο που συμβουλεύουν.

Η Πολιτεία πρέπει να κοιτάξει την εποπτεία.

Οι θεσμικοί φορείς πρέπει να κοιτάξουν την πραγματική εκπροσώπηση της αγοράς.

Και όλοι μαζί πρέπει να κοιτάξουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται στο τέλος της αλυσίδας:

τον ασφαλισμένο.

Γιατί αν χαθεί η εμπιστοσύνη του ασφαλισμένου, δεν θα έχει χάσει απλώς ένας πελάτης.

Θα έχει χάσει η ίδια η ασφαλιστική αγορά.

Και τότε ο λογαριασμός θα είναι πολύ μεγαλύτερος.

Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι:

κάποιοι δημιούργησαν τις στρεβλώσεις, κάποιοι τις ανέχθηκαν, κάποιοι δεν τις είδαν εγκαίρως και τώρα κινδυνεύουν να πληρώσουν τον λογαριασμό κυρίως εκείνοι που όλα αυτά τα χρόνια έκαναν σωστά τη δουλειά τους.

Και αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

Αλλά αυτή τη φορά έχουμε υποχρέωση να προστατεύσουμε τα χλωρά.

Γιατί πίσω από κάθε ασφαλιστήριο υπάρχει ένας άνθρωπος.
Μια οικογένεια.
Μια περιουσία.
Μια ζωή.

Και αυτή είναι η πραγματική δουλειά της ασφάλισης.

Να προστατεύει.

Βασίλης Μουντάκης
Ενεργός Πολίτης – Ενεργός Ασφαλιστής
Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Καταναλωτών Ασφαλιστικών Προϊόντων (Π.Ε.Κ.Α.Π.)
Πρόεδρος Επιτροπής Καταναλωτών Ε.Ε.Α.
Ιδρυτής ομάδας «Ενεργοί Ασφαλιστές»
Ιδρυτής Allgood.gr

 

Μπορείς  να  διαβάσεις το άρθρο που σ ενδιαφέρει πατώντας πάνω στο  αντιστοιχο  link

 

 

—