ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ κοινωνικά Πολιτική

ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΕΧΕΙΣ ΟΝΟΜΑ. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ!

Το χρήμα και η πολιτική εξουσία ανοίγουν πόρτες. Η ανθρώπινη ζωή, όμως, πρέπει να έχει την ίδια αξία για όλους. Και αυτό δεν θα το εξασφαλίσουν οι υποσχέσεις, αλλά η κοινωνία που απαιτεί δικαιοσύνη.

1 6 minutes read

Υπάρχει μια σκληρή αλήθεια που δεν πρέπει να φοβόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα.

Στην κοινωνία μας, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια δύναμη, την ίδια προβολή, την ίδια δυνατότητα να ακουστούν. Άλλοι διαθέτουν χρήματα, ισχυρές γνωριμίες και πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων. Άλλοι διαθέτουν μόνο την εργασία τους, την αξιοπρέπειά τους και την αγωνία να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο αύριο για την οικογένειά τους.

Και ανάμεσά τους βρίσκονται εκείνοι που κρατούν στα χέρια τους την πολιτική εξουσία. Εκείνοι που εκλέγονται για να υπηρετούν την κοινωνία, να προστατεύουν τους πολίτες και να διασφαλίζουν ότι οι νόμοι εφαρμόζονται για όλους.

Όμως, ποιος προστατεύει τον απλό άνθρωπο όταν οι αποφάσεις, οι παραλείψεις ή οι πολιτικές επιλογές διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες αντί να τις περιορίζουν;

Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα έχει ζήσει τραγωδίες που συγκλόνισαν την κοινωνία. Τα Τέμπη, τραγικά περιστατικά που συνδέθηκαν με κτίρια και χώρους εργασίας, οι απώλειες εργαζομένων, τα ατυχήματα σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις.

Πίσω από κάθε τέτοιο γεγονός βρίσκονται άνθρωποι. Ζωές που διακόπηκαν, οικογένειες που διαλύθηκαν, γονείς που έχασαν παιδιά, παιδιά που έχασαν γονείς.

Και κάθε φορά επιστρέφουν τα ίδια ερωτήματα.

Έγιναν όσα έπρεπε για να προστατευτούν οι άνθρωποι;

Λειτούργησαν οι έλεγχοι; Εφαρμόστηκαν οι κανόνες; Υπήρξαν παραλείψεις; Αποδόθηκαν οι ευθύνες εκεί όπου αποδεικνύεται ότι υπάρχουν;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι πολυτέλεια ούτε προϊόν πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι η ελάχιστη απαίτηση μιας κοινωνίας που σέβεται τον εαυτό της.

Γιατί η πρόληψη δεν μπορεί να αρχίζει μετά την τραγωδία. Η λογοδοσία δεν μπορεί να εξαντλείται στις δηλώσεις. Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μια υπόσχεση που επαναλαμβάνεται μέχρι να κουραστούν οι πολίτες να την απαιτούν.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΩΝ

Οι κοινωνικές ανισότητες δεν δημιουργούνται όλες με τον ίδιο τρόπο. Διαμορφώνονται από οικονομικές συνθήκες, από τη λειτουργία των αγορών, από ιστορικές αδικίες, αλλά και από πολιτικές αποφάσεις.

Όταν η προστασία των εργαζομένων υποχωρεί, όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν αποτελεσματικά, όταν οι πολίτες δεν έχουν ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στην ασφάλεια, στην υγεία και στη δικαιοσύνη, τότε οι θεσμοί οφείλουν να λογοδοτούν.

Οι πολιτικοί δεν μπορούν να επικαλούνται την εξουσία τους μόνο όταν διεκδικούν την αναγνώριση των επιτυχιών τους. Η εξουσία συνοδεύεται από ευθύνη. Και η ευθύνη δεν εξαφανίζεται όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις ή όταν η επικαιρότητα μεταφέρεται αλλού.

Όποιος έχει την εξουσία να διαμορφώνει τις συνθήκες ζωής των πολιτών έχει και την υποχρέωση να εξηγεί τι έκανε, τι παρέλειψε και τι οφείλει να διορθώσει.

Δεν αρκεί να διαπιστώνουμε τις ανισότητες. Πρέπει να εξετάζουμε ποιες αποφάσεις τις ενισχύουν, ποιες πολιτικές αποτυγχάνουν να τις περιορίσουν και ποιοι θεσμοί χρειάζονται ουσιαστική ενίσχυση.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι μόνο η ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι ο καθημερινός έλεγχος της εξουσίας, η διαφάνεια, η λογοδοσία και η δυνατότητα κάθε πολίτη να απαιτεί απαντήσεις χωρίς φόβο και χωρίς εξαρτήσεις.

ΟΤΑΝ ΦΕΥΓΕΙ ΕΝΑΣ ΙΣΧΥΡΟΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Όταν φεύγει από τη ζωή ένας μεγάλος επιχειρηματίας, η διαδρομή του συχνά γίνεται αντικείμενο εκτενών αφιερωμάτων. Αναδεικνύονται η περιουσία που δημιούργησε, οι επιχειρήσεις του, οι συνεργασίες του και η επιρροή του στην οικονομία.

Όταν ένας πολιτικός αποχωρεί από τη ζωή, καταγράφεται η δημόσια πορεία του, οι αποφάσεις του, η παρουσία του στα κοινά και το αποτύπωμά του στην ιστορία.

Και σωστά. Κάθε ανθρώπινη ζωή έχει τη δική της ιστορία και κάθε πραγματική προσφορά αξίζει να αναγνωρίζεται.

Αλλά ας αναρωτηθούμε κάτι.

Πόσο συχνά αφιερώνουμε τον ίδιο χρόνο στον άνθρωπο που εργαζόταν μια ολόκληρη ζωή και έφυγε χωρίς να γίνει ποτέ γνωστός;

Στον εργαζόμενο που δεν επέστρεψε από τη δουλειά του;

Στον άνθρωπο που δεν είχε ισχυρούς φίλους, πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης ή τη δυνατότητα να διεκδικήσει δημόσια την προσοχή;

Πόσες φορές το όνομά του χάνεται μέσα σε μια ανακοίνωση, ενώ η οικογένειά του προσπαθεί να βρει απαντήσεις;

Δεν είναι απαραίτητο να αντιμετωπίζουμε όλες τις απώλειες με τον ίδιο τρόπο. Είναι, όμως, απαραίτητο να αναγνωρίζουμε σε κάθε άνθρωπο το ίδιο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην προστασία και στη δικαιοσύνη.

Η κοινωνική θέση μπορεί να καθορίζει την προβολή ενός ανθρώπου. Δεν πρέπει να καθορίζει την αξία της ζωής του.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΤΟΣ

Σε μια κοινωνία που συχνά μετρά την επιτυχία με οικονομικούς δείκτες, περιουσίες, κέρδη και πολιτική επιρροή, υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχάσουμε το σημαντικότερο μέγεθος που δεν αποτυπώνεται σε κανέναν ισολογισμό.

Την ανθρώπινη ζωή.

Η ασφάλεια στην εργασία δεν είναι περιττό έξοδο. Η πρόληψη δεν είναι γραφειοκρατία. Οι έλεγχοι δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη. Η προστασία των πολιτών δεν είναι χάρη που προσφέρει το κράτος.

Είναι υποχρέωση.

Καμία επιχείρηση δεν δικαιούται να αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως δευτερεύουσα προτεραιότητα. Καμία δημόσια αρχή δεν πρέπει να αρκείται σε τυπικές διαδικασίες όταν διακυβεύεται η ζωή των ανθρώπων. Και καμία πολιτική ηγεσία δεν πρέπει να θεωρεί ότι οι ευθύνες της εξαντλούνται με μια ανακοίνωση μετά από μια τραγωδία.

Η πραγματική ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο με το πόσα παράγουμε και πόσα κερδίζουμε.

Μετριέται και με το αν επιστρέφουν οι εργαζόμενοι ασφαλείς στα σπίτια τους. Με το αν οι οικογένειες μπορούν να ζουν χωρίς τον φόβο ότι η αμέλεια κάποιου θα καταστρέψει τη ζωή τους. Με το αν οι πολίτες εμπιστεύονται ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους.

Δεν υπάρχει οικονομική επιτυχία που να μπορεί να εξαγοράσει μια ανθρώπινη ζωή. Και δεν υπάρχει ανάπτυξη που να αξίζει το τίμημα της αδιαφορίας για τον άνθρωπο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;

Εδώ βρίσκεται το πιο δύσκολο ερώτημα.

Γιατί δεν αρκεί να κατηγορούμε τους πολιτικούς, τις επιχειρήσεις, τους θεσμούς ή το σύστημα. Χρειάζεται να κοιτάξουμε και τον δικό μας ρόλο.

Τι κάνουμε όταν μια τραγωδία παύει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας;

Συνεχίζουμε να ζητάμε απαντήσεις ή ξεχνάμε;

Απαιτούμε ελέγχους και λογοδοσία ή συμβιβαζόμαστε με την επόμενη υπόσχεση;

Στηρίζουμε όσους διεκδικούν ασφάλεια και δικαιοσύνη ή τους αφήνουμε μόνους όταν το θέμα παύει να μας αφορά άμεσα;

Η κοινωνία δεν μπορεί να παραμένει θεατής της δικής της μοίρας.

Χρειάζεται πολίτες ενημερωμένους, ενεργούς και απαιτητικούς. Εργαζομένους που γνωρίζουν τα δικαιώματά τους. Θεσμούς που ελέγχονται. Επιχειρήσεις που λειτουργούν με υπευθυνότητα. Πολιτικούς που κρίνονται από τις πράξεις τους και όχι μόνο από τις υποσχέσεις τους.

Χρειάζεται να μην επιτρέπουμε στη λήθη να γίνεται άλλοθι για την αδράνεια.

Xρειάζεται να μετατρέψουμε την οργή σε συγκεκριμένες απαιτήσεις: ουσιαστική πρόληψη, αποτελεσματικούς ελέγχους, διαφάνεια, απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται και αλλαγές που μειώνουν τον κίνδυνο να επαναληφθούν οι ίδιες τραγωδίες.

Αυτό είναι το πραγματικό κάλεσμα αφύπνισης.

Όχι να θυμώνουμε μόνο όταν συμβαίνει κάτι που μας συγκλονίζει, αλλά να απαιτούμε καθημερινά μια κοινωνία που προστατεύει τον άνθρωπο.

ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΓΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. ΑΛΛΑ ΟΧΙ Η ΙΔΙΑ ΑΞΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ;

Όσα χρήματα κι αν αποκτήσουμε, όση εξουσία κι αν ασκήσουμε, όσο μεγάλο κι αν γίνει το όνομά μας, κανείς δεν μπορεί να αγοράσει την αιωνιότητα.

Όλα κάποτε μένουν πίσω.

Και δύο μέτρα γης θα χρειαστούμε όλοι. Πολλές φορές, ούτε αυτά δεν θα είναι δικά μας.

Η διαφορά, όμως, δεν βρίσκεται στο χώμα που θα μας σκεπάσει. Βρίσκεται σε όσα κάναμε όσο ζούσαμε. Στους ανθρώπους που προστατεύσαμε, στις αδικίες που δεν ανεχτήκαμε, στις ευθύνες που αναλάβαμε και στις μάχες που δώσαμε για μια καλύτερη κοινωνία.

Το πραγματικό μέτρο ενός πολιτικού δεν είναι μόνο η εξουσία που απέκτησε, αλλά και το αποτύπωμα των αποφάσεών του στη ζωή των πολιτών.

Το πραγματικό μέτρο ενός επιχειρηματία δεν είναι μόνο η περιουσία που δημιούργησε, αλλά και ο σεβασμός προς τους ανθρώπους που εργάζονται και συνεργάζονται μαζί του.

Και το πραγματικό μέτρο μιας κοινωνίας δεν είναι ο πλούτος των ισχυρών της, αλλά η ασφάλεια, η αξιοπρέπεια και οι ευκαιρίες που προσφέρει στους πιο αδύναμους.

Ας σταματήσουμε να μετράμε τους ανθρώπους με βάση όσα έχουν. Ας αρχίσουμε να μετράμε την κοινωνία με βάση το πόσο προστατεύει τη ζωή τους.

Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία τραγωδία για να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος.

Δεν χρειαζόμαστε άλλες υποσχέσεις για να απαιτήσουμε όσα θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.

Και δεν πρέπει να περιμένουμε να χάσουμε τον δικό μας άνθρωπο για να καταλάβουμε ότι η ασφάλεια και η δικαιοσύνη αφορούν όλους μας.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΜΗ. ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ. ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΞΙΑ ΔΕΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΤΑΙ.

Ας ξυπνήσουμε ως κοινωνία.

Ας απαιτήσουμε ευθύνες, πρόληψη και δικαιοσύνη.

Ας πάψουμε να συνηθίζουμε τις τραγωδίες και να αποδεχόμαστε την αδικία ως κάτι φυσιολογικό.

Γιατί μια κοινωνία που συνηθίζει να χάνει ανθρώπους και ύστερα να προχωρά σαν να μη συνέβη τίποτα, κινδυνεύει να χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη μνήμη της.

Κινδυνεύει να χάσει την ανθρωπιά της.

Και αυτό είναι κάτι που δεν έχουμε το δικαίωμα να επιτρέψουμε.