την Ελλάδα έχουμε μάθει να ελέγχουμε μετά την τραγωδία. Να ανακοινώνουμε μετά τον θάνατο. Να ψάχνουμε μετά την καταστροφή. Να θυμόμαστε την πρόληψη όταν πλέον είναι αργά.
Και αυτό δεν είναι πρόληψη.
Είναι διαχείριση της συμφοράς.
Ο θάνατος ενός 16χρονου ποδοσφαιριστή στη Θάσο συγκλονίζει.
Ο νεαρός έχασε τη ζωή του μετά από σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι, όταν κατά τη διάρκεια αγώνα έπεσε και προσέκρουσε σε τοίχο στην περιοχή της περίφραξης του γηπέδου. Ήδη έχει διαταχθεί προανάκριση και εξετάζονται, μεταξύ άλλων, η αδειοδότηση και τα μέτρα ασφαλείας της εγκατάστασης.
Και τώρα αρχίζουν οι έλεγχοι.
Τώρα.
Αυτό είναι που πρέπει να μας προβληματίσει.
Όχι μόνο αν το συγκεκριμένο γήπεδο ήταν ασφαλές.
Αλλά γιατί πρέπει πρώτα να χαθεί ένα παιδί για να κοιτάξουμε αν τα γήπεδά μας είναι ασφαλή;
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ, ΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ.
Το έχουμε ξαναδεί.
Μετά τα Τέμπη, η τηλεδιοίκηση και τα συστήματα ασφαλείας έγιναν ξανά κεντρικό ζήτημα.
Τον Αύγουστο του 2026 ανακοινώθηκε η επίτευξη του στόχου για την τηλεδιοίκηση στην Αθήνα–Θεσσαλονίκη, ενώ δημοσιεύματα εξακολουθούν να καταγράφουν εκκρεμότητες ως προς την πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία άλλων συστημάτων ασφαλείας, όπως το ETCS.
ΜΕΤΑ την τραγωδία.
Μετά την έκρηξη στην Πλάκα, ξαναμπήκε στο προσκήνιο το θέμα της συντήρησης και του ελέγχου εγκαταστάσεων φυσικού αερίου.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε στο ΕΡΤnews ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Επαγγελματιών Τεχνικών Εγκαταστάσεων Καύσης, η ετήσια συντήρηση είναι υποχρεωτική και απαιτείται επίσης περιοδικός έλεγχος της γραμμής αερίου. Ο ίδιος υποστήριξε ότι υπάρχουν σημαντικά κενά στους ελέγχους.
ΜΕΤΑ την έκρηξη.
Και στις πλημμύρες;
Μετά τις καταστροφές ακούμε ξανά για καθαρισμούς ρεμάτων, συντήρηση αντιπλημμυρικών έργων, καθαρισμό φρεατίων, σχέδια εκκένωσης και έργα πρόληψης.
Μάλιστα, τον Αύγουστο του 2026 η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας έστειλε νέες οδηγίες σε Δήμους και Περιφέρειες για άμεσες δράσεις πρόληψης και ετοιμότητας ενόψει της αντιπλημμυρικής περιόδου.
Και εμείς ρωτάμε:
Γιατί η πρόληψη πρέπει να γίνεται πάντα με το ρολόι της καταστροφής;
Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Δεν αρκεί να ανακοινωθούν έλεγχοι.
Πρέπει να ξέρουμε:
Έγιναν;
Πόσοι;
Πού;
Από ποιους;
Τι διαπιστώθηκε;
Πόσες παραβάσεις καταγράφηκαν;
Πόσα πρόστιμα επιβλήθηκαν;
Πόσα από αυτά πληρώθηκαν;
Πόσες εγκαταστάσεις κρίθηκαν επικίνδυνες;
Πόσες έκλεισαν προσωρινά ή οριστικά;
Και το σημαντικότερο:
Αυτά που βρέθηκαν προβληματικά διορθώθηκαν;
Γιατί διαφορετικά ο έλεγχος γίνεται απλώς ένα χαρτί.
Και το χαρτί δεν προστατεύει ανθρώπινες ζωές.
ΤΟ ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΛΗΨΗ
Πρόστιμο που δεν εισπράττεται δεν λειτουργεί ως αποτρεπτικός μηχανισμός.
Έλεγχος που καταγράφει μια επικίνδυνη κατάσταση αλλά δεν οδηγεί σε αποκατάσταση, δεν ολοκληρώνεται.
Και πιστοποιητικό που εκδίδεται χωρίς ουσιαστικό έλεγχο δεν είναι ασφάλεια.
Είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί.
Για να λειτουργήσει η πρόληψη χρειάζεται μια αλυσίδα:
ΕΛΕΓΧΟΣ → ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ → ΚΥΡΩΣΗ → ΕΙΣΠΡΑΞΗ → ΔΙΟΡΘΩΣΗ → ΕΠΑΝΕΛΕΓΧΟΣ.
Αν σπάσει ένας κρίκος, η ασφάλεια μένει στη θεωρία.
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΒΑΡΥΓΔΟΥΠΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία ανακοίνωση:
«Θα ενταθούν οι έλεγχοι».
Το έχουμε ακούσει πολλές φορές.
Χρειαζόμαστε αποδείξεις.
Πόσοι έλεγχοι έγιναν.
Πόσες παραβάσεις βρέθηκαν.
Πόσα πρόστιμα επιβλήθηκαν.
Πόσα εισπράχθηκαν.
Πόσες επικίνδυνες εγκαταστάσεις σταμάτησαν να λειτουργούν.
Και πόσες αποκαταστάθηκαν μετά τον έλεγχο.
Αυτό είναι πραγματική λογοδοσία.
Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ «ΜΕΤΑ»
Η Ελλάδα έχει νόμους.
Έχει κανονισμούς.
Έχει υπηρεσίες.
Έχει ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Έχει πιστοποιήσεις.
Έχει πρόστιμα.
Έχει αρμόδιους.
Αυτό που πρέπει να αποδείξει είναι ότι όλα αυτά λειτουργούν πριν συμβεί το κακό.
Γιατί η πραγματική ασφάλεια δεν είναι να βρούμε ποιος φταίει αφού κάποιος πεθάνει.
Είναι να έχουμε κάνει ό,τι μπορούσαμε ώστε να μην πεθάνει.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της ασφάλισης.
Η ασφάλιση έρχεται να αντιμετωπίσει τις οικονομικές συνέπειες ενός κινδύνου.
Η πρόληψη όμως προσπαθεί να εμποδίσει τον κίνδυνο να γίνει πραγματικότητα.
Η καλύτερη αποζημίωση είναι αυτή που δεν χρειάστηκε ποτέ να δοθεί.
Γιατί κανένα ασφαλιστήριο δεν μπορεί να επιστρέψει ένα παιδί στους γονείς του.
Κανένα πρόστιμο δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω.
Καμία ανακοίνωση δεν μπορεί να διορθώσει έναν θάνατο.
ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ «ΜΕΤΑ» ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΟ «ΠΡΙΝ»
Ένα σχόλιο που κυκλοφόρησε μετά την τραγωδία στη Θάσο τα λέει σκληρά:
«Μετά τον θάνατο του μικρού, θα ελεγχθούν τα γήπεδα.»
Και συνεχίζει αναφέροντας μια σειρά από τραγωδίες και προβλήματα που έφεραν εκ των υστέρων στο προσκήνιο την ανάγκη ελέγχων και πρόληψης.
Το μεταφέρουμε όχι ως επίσημη καταγραφή γεγονότων, αλλά ως κραυγή αγανάκτησης ενός πολίτη.
Γιατί αυτή είναι τελικά η μεγάλη συζήτηση:
Πόσα πράγματα θα μπορούσαμε να είχαμε προλάβει, αν είχαμε ελέγξει εγκαίρως;
Και ακόμη πιο δύσκολο:
Πόσα από αυτά που σήμερα ξέρουμε ότι είναι επικίνδυνα παραμένουν ακόμη χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση;
Αυτό πρέπει να απαντηθεί.
Όχι με λόγια.
Με στοιχεία.
ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΜΙΚΡΕ.
Δεν γνωρίζουμε ακόμη όλα όσα συνέβησαν στο γήπεδο της Παναγίας.
Δεν πρέπει να προκαταλάβουμε την έρευνα.
Η Δικαιοσύνη θα εξετάσει τις συνθήκες και τις τυχόν ευθύνες.
Αλλά η κοινωνία δικαιούται να ζητήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία ακόμη έρευνα μετά από έναν θάνατο:
Να γίνει η πρόληψη καθημερινή διαδικασία.
Να ελέγχονται τα γήπεδα πριν τραυματιστεί ένα παιδί.
Τα σχολεία πριν συμβεί ένα ατύχημα.
Οι εγκαταστάσεις πριν υπάρξει έκρηξη.
Οι υποδομές πριν καταρρεύσουν.
Τα συστήματα ασφαλείας πριν χρειαστεί να ψάξουμε γιατί δεν λειτούργησαν.
Γιατί ο πολιτισμός μιας χώρας δεν φαίνεται μόνο από το πώς θρηνεί τους νεκρούς της.
Φαίνεται κυρίως από το πόσους νεκρούς προλαβαίνει να μην έχει.
Και αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ «ΜΕΤΑ».
ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ «ΠΡΙΝ».
Συλλυπητήρια στην οικογένεια ,στους φίλους και συγγενείς του 16χρονου.
