Ο ασφαλιστικός κλάδος δεν κινδυνεύει από το 2026. Κινδυνεύει από το 2016 που δεν άλλαξε ποτέ.
Γράφει ο Τσεβάς Ιωάννης Aσφαλιστικός πράκτορας
Δεν είναι το 2026 που απειλεί τον ασφαλιστικό κλάδο.
Είναι η δεκαετής άρνησή του να αλλάξει.
Κάθε νέα έκθεση, κάθε «καμπανάκι» από διεθνείς οίκους και συμβούλους, παρουσιάζεται ως προειδοποίηση για το μέλλον. Στην πραγματικότητα, όμως, περιγράφει ένα παρόν που ζούμε εδώ και χρόνια. Ένα παρόν γεμάτο καθυστερήσεις, ημίμετρα και ωραιοποιημένες λέξεις που καλύπτουν δομικά προβλήματα.
Ο ασφαλιστικός κλάδος δεν κινδυνεύει επειδή έρχεται η τεχνητή νοημοσύνη, τα δεδομένα ή οι νέες προσδοκίες των πελατών. Κινδυνεύει επειδή άργησε να αποδεχτεί ότι ο κόσμος έχει ήδη αλλάξει – ενώ ο ίδιος, σε μεγάλο βαθμό, παρέμεινε στάσιμος.
Το κείμενο που ακολουθεί δεν χαϊδεύει αυτιά.
Δεν δαιμονοποιεί την τεχνολογία ούτε εξιδανικεύει το παρελθόν.
Λέει απλώς τα πράγματα με το όνομά τους: ποιος φταίει, τι δεν έγινε και γιατί το 2026 δεν θα είναι χρονιά κρίσης, αλλά χρονιά αποκάλυψης.
Γιατί, τελικά, δεν θα επιβιώσουν οι πιο μεγάλοι.
Θα επιβιώσουν όσοι τόλμησαν να είναι ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό τους
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
””’Ο ασφαλιστικός κλάδος δεν κινδυνεύει από το 2026. Κινδυνεύει από το 2016 που δεν άλλαξε ποτέ.
Άλλη μία έκθεση. Άλλο ένα καμπανάκι. Άλλο ένα «κρίσιμο σημείο καμπής».
Και όμως, για όσους ζουν πραγματικά την ασφαλιστική αγορά – όχι από powerpoints και panels – τίποτα από αυτά δεν είναι καινούργιο.
Η Deloitte μας λέει ότι το επιχειρησιακό μοντέλο αλλάζει άρδην, ότι η τεχνητή νοημοσύνη, τα δεδομένα και οι νέες προσδοκίες των πελατών αναδιαμορφώνουν τον κλάδο. Σωστά.
Αυτό που δεν λέει, όμως, είναι ότι ο ασφαλιστικός κλάδος άργησε δραματικά να αποδεχτεί την πραγματικότητα.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς:
το πρόβλημα δεν είναι το 2026.
Το πρόβλημα είναι ότι μεγάλο μέρος της αγοράς λειτουργεί ακόμη με νοοτροπία 2006.
Τεχνητή Νοημοσύνη σε εταιρείες με… τεχνητή κουλτούρα
Μιλάμε για AI, big data και predictive models, όταν:
- βασικά συστήματα είναι απαρχαιωμένα,
- οι διαδικασίες θυμίζουν δημόσια υπηρεσία,
- και η εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού αντιμετωπίζεται ως κόστος.
Δεν φταίει η τεχνολογία που δεν «πιάνει».
Φταίει ότι επιχειρούμε να βάλουμε AI πάνω σε οργανισμούς που φοβούνται ακόμα το Excel.
Πελατοκεντρικότητα στα λόγια, γραφειοκρατία στην πράξη
Οι πελάτες, λέει, ζητούν ταχύτητα, ευκολία και προσωποποίηση.
Στην πράξη όμως:
- περιμένουν μέρες για απαντήσεις,
- μιλάνε με call centers αντί για ανθρώπους,
- και νιώθουν ότι τους θυμούνται μόνο στην ανανέωση.
Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με apps και slogans.
Χτίζεται με συνέπεια, διαφάνεια και ανθρώπινη παρουσία.
Και εκεί, πολλές ασφαλιστικές ακόμη αποτυγχάνουν.
Ο διαμεσολαβητής δεν είναι το πρόβλημα – είναι το άλλοθι
Εδώ και χρόνια, όποτε κάτι δεν πάει καλά, φταίει:
- το δίκτυο,
- ο ασφαλιστής,
- ο «παραδοσιακός τρόπος πώλησης».
Η αλήθεια;
Ο διαμεσολαβητής ήταν αυτός που κράτησε την αγορά όρθια στην κρίση, στην πανδημία και στην ενεργειακή αστάθεια.
Όχι τα chatbots.
Αν ο κλάδος θέλει πραγματικά να εξελιχθεί, δεν χρειάζεται να παρακάμψει τον άνθρωπο.
Χρειάζεται να επενδύσει σε καλύτερους ανθρώπους.
Το 2026 δεν θα είναι αβέβαιο. Θα είναι αποκαλυπτικό.
Το 2026 δεν θα τιμωρήσει τον ασφαλιστικό κλάδο.
Θα τον ξεγυμνώσει.
Θα φανεί:
- ποιες εταιρείες επένδυσαν ουσιαστικά,
- ποιοι έμειναν στα λόγια,
- ποιοι είδαν την τεχνολογία ως εργαλείο και όχι ως άλλοθι.
Δεν θα επιβιώσουν οι μεγαλύτεροι.
Θα επιβιώσουν οι πιο ειλικρινείς με τον εαυτό τους.
Και ίσως, επιτέλους, η ασφάλιση πάψει να μιλά για το μέλλον
και αρχίσει να το χτίζει.
