ΑΝΤΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ κοινωνικά ΠΑΙΔΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

Μια σειρά. Μια ζωή. Μια αδελφότητα Οι Τορπιλητές της 5ης Σειράς Πολ.Ναυτικού – Τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν ποτέ

19 παιδιά, μια στολή , μια γροθιά , μια ζωή και μια φιλία που άντεξε 40 χρόνια

Βασίλειος Μουντάκης3 ώρες ago

269 4 minutes read

Μια ομάδα. Μια ζωή. Μια ιστορία.

Οι Τεχνίτες Τορπιλών της 5ης Σειράς – όταν τα νιάτα γίνονται αδελφότητα

Υπάρχουν κάποιες ομάδες στη ζωή που δεν είναι απλώς παρέες.

Είναι οικογένειες.

Είναι μνήμες.

Είναι κομμάτι της ψυχής σου.

Έχω την τιμή να ανήκω στη θρυλική ομάδα των Τεχνιτών Τορπιλών – 5ης Σειράς του Πολεμικό Ναυτικό της Ελλάδας.

Μια ομάδα που γεννήθηκε το 1986.

Μια ομάδα από 19 παιδιά, 17 έως 19 ετών, που το 1985 αναζητούσαν την τύχη τους στο Πολεμικό Ναυτικό.

Άγνωστοι μεταξύ μας.

Από διαφορετικά σημεία της Ελλάδας.

Αθήνα,Κρήτη.Σέρρες,Καρδίτσα.Πάτρα.

Παιδιά με όνειρα.

Μια ομάδα. Mε ορμή .

Μια ζωή. Μια ιστορία.

Οι Τεχνίτες Τορπιλών της 5ης Σειράς ,όταν τα νιάτα γίνονται αδελφότητα

Υπάρχουν κάποιες ομάδες στη ζωή που δεν είναι απλώς παρέες.

Με πίστη ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι ξεχωριστό.

Και τελικά δημιουργήσαμε.

Μια παρέα που δεν διαλύθηκε ποτέ.

Ο καθένας πήρε τον δρόμο του… αλλά η ομάδα έμεινε ενωμένη

Οι περισσότεροι έκαναν καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό.

Όμως το 1993 η ομάδα ”μίκρυνε.

Ορισμένοι από εμάς φύγαμε νωρίς και ακολουθήσαμε άλλες πορείες ζωής.

Ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ.

Όμως η ομάδα δεν διαλύθηκε ποτέ.

Το αντίθετο.

Με τα χρόνια δέσαμε ακόμη περισσότερο.

Γιατί κάποιες φιλίες δεν βασίζονται στον χρόνο που περνάτε μαζί, αλλά στις στιγμές που σας σημάδεψαν.

Ο Σταμάτης που δεν μεγάλωσε ποτέ

Πριν τρία χρόνια χάσαμε το καλύτερο παιδί της παρέας.

Τον Σταμάτη μας.

Το πιο γελαστό παιδί.

Όλους μας πείραζε.

Όλοι τον αγαπούσαμε.

Κανείς δεν τσακώθηκε ποτέ μαζί του.

Πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Είχε μια παιδική αθωότητα.

Μια καρδιά μικρού παιδιού.,Μια ζωή αστεία,Πειράγματα.Γέλια.

Δεν μεγάλωσε ποτέ.

Και μαζί του… δεν μεγαλώσαμε ούτε εμείς.

Μια παρέα με 14 ονόματα και… πέντε Γιώργηδες

Η παρέα μας:

Αντώνης, Χρήστος, Θωμάς, Βασίλης, Νεκτάριος, Μιχάλης, Θανάσης, Παύλος, Μάνος, Κώστας, Βαγγέλης, Στάθης, Στράτος, Τάσος.

Και πέντε Γιώργηδες!

Με δεκάδες παρατσούκλια:

Ο Κόκορας.Το Κρικί,Το Κουρδιστό Πορτοκάλι.Ο Μπεν Χουρ.Ο Γκας.Ο Μελιτζάνας.

Ο Αράπης.Ο Καράφλας.Ο Τας. κ.α

Μια παρέα που χθες ξαναμαζεύτηκε.

Να πιούμε ένα κρασί.

Στη μνήμη του Σταμάτη.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι φεύγουν… αλλά μένουν για πάντα μαζί μας.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Και ξαφνικά…

Βρεθήκαμε πάλι παιδιά.

Θυμηθήκαμε τα νιάτα μας.

Τα όνειρά μας.,Τις τρέλες μας.Χωρίς γυναίκες.Χωρίς παιδιά.

Μόνοι μας.Ελεύθεροι και ωραίοι.

Με γκρίζα μαλλιά.Με κοιλίτσες.

Αλλά με καρδιές εικοσάχρονων.

Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα.

Και όμως… πέρασαν 41 χρόνια.

Τα πρώτα μας αυτοκίνητα

Θυμηθήκαμε τα τρία πρώτα αυτοκίνητα της παρέας:

Μια Lancia Delta του Βαγγέλη.

Τα δύο θρυλικά Yugo του Γιώργου και του Αντώνη.

Και τη δική μου μοτοσυκλέτα.

Τη θρυλική Honda CX500.

Χερσόνησος 1987 – χωρίς λεφτά αλλά με ζωή

Θυμηθήκαμε τις διακοπές του 1987.

Στη Χερσόνησος και στα Μάλια.

Τότε που ο κόσμος μιλούσε για το AIDS.

Κι εμείς…

Με λίγες δραχμές στη τσέπη.

Με κασετόφωνο στην πλάτη.

Με κουβέρτες και sleeping bag.

Με το Yugo.

Ξεκινήσαμε για το πατρικό μου στην Ρέθυμνο.

Που λεφτά για ξενοδοχεία…

Και τελικά βρεθήκαμε να κοιμόμαστε στις παραλίες.

Και ήμασταν ευτυχισμένοι.

Τα μήλα που δεν τρώγονταν

Κάποια στιγμή από την πείνα και το ποτό μπαίνουμε σε ένα σπίτι.

Βλέπω μια φρουτιέρα γεμάτη μήλα.

Πέφτω με τα μούτρα.

Και…

Ήταν ψεύτικα.

Ακόμα γελάμε με αυτή την ιστορία.

Οι κοπάνες που έγιναν ιστορία

Κοπάνες από τη σχολή.

Πέντε άτομα στο Yugo.

Διαδρομή μέχρι τη Λιβαδειά για Disco.

Μέχρι τις 3 το πρωί όλα καλά.

Μετά έβαζε ελληνικά, τσάμικα και βλάχικα.

Και οι «μοντέρνοι» την κάναμε με ελαφρά.

Αντί να γυρίσουμε στο στρατόπεδο…

Πηγαίναμε για ύπνο στον Παρνασσό, στην Αγόριανη

Ζωή χωρίς λεφτά αλλά με μαγκιά

Γυρνούσαμε όλη την Αθήνα.

Μπαρ.Συναυλίες.Γιορτή κρασιού στο Χαϊδάρι.

Μπουζούκια χωρίς λεφτά.Με τη μαγκιά μας.

Φωκίωνος Νέγρη.Εξάρχεια.Γλυφάδα.Λυκαβηττός.

Το Κολωνάκι το αποφεύγαμε.

Και μάλλον μας απέφευγε κι αυτό.

Αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω

Τι θα δίναμε όλοι σήμερα…

Να ξαναγίνουμε εκείνα τα παιδιά.

Να ξαναμπούμε στη σχολή.

Χωρίς λεφτά.Με κοντά παντελόνια.και κοντά μαλλιά.

Με μεγάλα όνειρα.

Γιατί τελικά η ζωή δεν μετριέται σε χρόνια.

Μετριέται σε στιγμές.

Και εμείς ζήσαμε πολλές.

Μια ζωή. Μια ομάδα. Μια ιστορία.

Κάποιοι έγιναν ανώτεροι αξιωματικοί.

Κάποιοι επιχειρηματίες.

Κάποιοι πήραν άλλους δρόμους.

Όμως η αλήθεια είναι μία.

Δεν ήμασταν απλώς μια σειρά στο Πολεμικό Ναυτικό.

Ήμασταν μια γενιά φίλων.

Και αυτό δεν αλλάζει ποτέ.

Γιατί τελικά…

Κάποιες παρέες δεν τελειώνουν ποτέ.

Με πίστη ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι ξεχωριστό.

Και τελικά δημιουργήσαμε.

Μια παρέα που δεν διαλύθηκε ποτέ.

Μνήμη που δεν σβήνει

Και μέσα σε αυτές τις συζητήσεις, τα γέλια και τις αναμνήσεις, δεν μπορεί να λείψει και η αναφορά στη μνήμη ενός δικού μας ανθρώπου.

Του ήρωα της σειράς μας ΗΝ/ΑΥ,https://allgood.gr/ektoras-gialopsos-enas-apo-emas-iroas-gia-olous/

τουΈκτορας Γιαλοψός,ΕΔΩ

Που έπεσε εν ώρα καθήκοντος με το ελικόπτερο στα Ίμια, υπηρετώντας την πατρίδα.

Γιατί οι παρέες δεν κρατούν μόνο τις χαρές.

Κρατούν και τις μνήμες.

Και κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι αν έφυγαν νωρίς,

παραμένουν για πάντα κομμάτι της ιστορίας και της καρδιάς μας.

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι πολύ απλό αλλά πολύ μεγάλο:

Οι πραγματικές φιλίες δεν μετριούνται με τον χρόνο.

Μετριούνται με την καρδιά.

Στο τέλος της ημέρας,

δεν είναι τα χρήματα,

ούτε οι τίτλοι,

ούτε οι επιτυχίες που μένουν.

Είναι οι στιγμές.

Τα γέλια.

Τα πειράγματα.

Οι ιστορίες που μόνο εσύ και οι φίλοι σου ξέρετε.

Γιατί η ζωή τελικά είναι απλή.

Είναι μια καλή παρέα γύρω από ένα τραπέζι…

και οι αναμνήσεις που δεν γερνούν ποτέ.

Να μιλήσω όμως σοβαρά και καθαρά

……αν βρεθεί κανένας σεναριογράφος στην παρέα και ακούσει τις ιστορίες… Αν τις κάνει ταινία θα σπάσει τα ταμεία! Αν η “Λούφα και Παραλλαγή” έκοψε 1.000.000 εισιτήρια, αυτή θα κόψει 2.500.000… γιατί η πραγματική ζωή γράφει πάντα καλύτερα σενάρια!»

ομως προσοχή….

Προσοχή:

Αν κάποιος σεναριογράφος πέσει πάνω στην παρέα μας… τα ταμεία δεν θα ξέρουν τι ”τορπίλη ”τους χτύπησε