«Τα φράγκα μου δε φτάνουν ούτε για μια μπουγάτσα… θα κάνω διακοπές απάνω στη ταράτσα»

Η νέα ελληνική “all inclusive” πραγματικότητα: καρέκλα παραλίας, λάστιχο ποτίσματος και θέα τον ηλιακό…

Υπήρχε μια εποχή που ο Έλληνας έλεγε “φέτος θα πάμε διακοπές”.
Τώρα λέει “φέτος θα πάμε μέχρι το περίπτερο… και βλέπουμε”.

Η ακρίβεια έχει χτυπήσει τόσο δυνατά, που πλέον το πιο ακριβό “πακέτο διακοπών” είναι δυο σουβλάκια, μια βενζίνη και ένας καφές στο χέρι.
Οικογενειάρχες κάνουν οικονομοτεχνική μελέτη πριν παραγγείλουν τυρόπιτα, ενώ το air condition αντιμετωπίζεται σαν συλλεκτικό έργο τέχνης: το κοιτάς… αλλά δεν το αγγίζεις.

Κάποτε με 50 ευρώ πήγαινες τριήμερο.
Σήμερα με 50 ευρώ πας μέχρι το βενζινάδικο, βάζεις “μια μυρωδιά αμόλυβδη” και φεύγεις σιωπηλός, κοιτώντας τον υπάλληλο με βουρκωμένα μάτια.

Η μπουγάτσα πλέον δεν είναι πρωινό.
Είναι επενδυτικό προϊόν υψηλού ρίσκου.

Πας στο ταμείο και νιώθεις ότι αγοράζεις μετοχές στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης:
— «Μία μπουγάτσα με κρέμα παρακαλώ».
— «Θέλετε και ζάχαρη;»
— «Όχι φίλε… δεν πήρα δάνειο».

Και κάπως έτσι γεννήθηκε ο νέος ελληνικός τουρισμός.
Ο “ταρατσοτουρισμός”.

Η ταράτσα έγινε Μύκονος του φτωχού.
Ξαπλώστρα από πλαστική καρέκλα.
Κοκτέιλ από νερό βρύσης με παγάκια.
Ανεμιστήρας turbo από το Jumbo.
Και soundtrack ο γείτονας που βρίζει τη ΔΕΗ.

Ο άλλος ανέβασε φωτογραφία:
“Summer vibes”.

Και από πίσω φαινόταν ο θερμοσίφωνας, τρία απλωμένα σώβρακα και μια κεραία τηλεόρασης του 1998.

Βέβαια, μην είμαστε αχάριστοι.
Η ταράτσα έχει και πλεονεκτήματα.

Δεν πληρώνεις ακτοπλοϊκά.
Δεν ψάχνεις parking.
Δεν σε χρεώνουν 18 ευρώ τη χωριάτικη.
Και το σημαντικότερο: μπορείς να κατέβεις σπίτι να γεμίσεις δωρεάν το τάπερ.

Η κατάσταση όμως έχει ξεφύγει.

Ο κόσμος δουλεύει περισσότερο και ζει λιγότερο.
Οι τιμές ανεβαίνουν σαν πύραυλος της NASA και οι μισθοί κινούνται με ταχύτητα χελώνας που έκανε στάση για καφέ.

Στο σούπερ μάρκετ πλέον δεν ψωνίζεις.
Κάνεις στρατηγική επιβίωσης.

Μπαίνεις μέσα αποφασισμένος για “μόνο τα απαραίτητα” και βγαίνεις με δυο σακούλες, μια κρίση πανικού και μια δόση για τον επόμενο μήνα.

Κάποτε το “πάμε για ποτό” ήταν αυθόρμητο.
Τώρα είναι business plan με υπολογισμό ΕΝΦΙΑ, ρεύματος και πιθανής κατανάλωσης φυστικιών.

Κι όμως… ο Έλληνας συνεχίζει.

Θα γελάσει.
Θα σατιρίσει.
Θα ψήσει στην ταράτσα.
Θα βάλει μουσική από bluetooth ηχείο των 9 ευρώ και θα το ζήσει σαν Σαντορίνη deluxe.

Γιατί μπορεί να μην έχουμε λεφτά για μπουγάτσα…
αλλά ακόμα έχουμε χιούμορ.
Και αυτό — ευτυχώς — δεν φορολογείται ακόμα.

«Η ακρίβεια μας έστειλε ταράτσα… αλλά τουλάχιστον έχουμε θέα!»

 

 

Πάμε  τώρα να μιλήσουμε  σοβαρά….

Η κρίση και τα χρέη μου με σπρώχνουν στην Ψειρού

Αλλά εγ’ ονειρεύομαι μπανάκια στη Ψαρού

 

Σκέφτομαι γκομενάκια με στρινγκ και με μπικίνια

Όμως ούτε για δείγμα δεν παίζουν μπικικίνια

 

Τα φράγκα μου δεν φτάνουν ούτε για μια μπουγάτσα

Θα κάνω διακοπές απάνω στην ταράτσα

Δεν θα μου κόβουν δάνεια έφαγα τη χλαπάτσα

 

Kαι κάνω διακοπές απάνω στην ταράτσα

 

Ομπρέλα πλουμιστή κ’ ένα ανεμιστήρα

Πισίνα φουσκωτή κ’ ένα βαρέλι μπύρα

 

Βερμούδα χαβανέζα, φραπέ και σαγιονάρα

Φυλλάδα ‘θλητική και μια κουτσή κιθάρα

 

Ποσώς δε μ’ ενοχλεί του γείτονα η φάτσα

Γιατ’ είμαι διακοπές απάνω στη ταράτσα

Κοτσάρισα σανδάλι με πετσετέ άσπρη κάλτσα

Και κάνω διακοπές απάνω στη ταράτσα

 

Αν το καλοσκεφτείς θα είμαι μεσ’ τη χλίδα

 

Θα λιάζομαι πριβέ θα στρώσω επιδερμίδα

 

Σκοτώνεται ο κοσμάκης να πιάσει μια ξαπλώστρα

 

Μα εγώ θα είμαι αραχτός κάτω απ’ την απλώστρα

Άλλος ειν’ στο Μέχικο κι ακούει κουκαράτσα

Μα εγώ είμαι διακοπές απάνω στην ταράτσα

Άλλοι παν’ στη Μύκονο και σφίγγουνε τα μπράτσα

Μα εγώ είμαι διακοπές απάνω στην ταράτσα

Φέτος ψηφίζουμε Ταράτσα: All inclusive… ο ηλιακός και η μπουγάτσα!

Taratsa Deluxe: Εκεί που η ξαπλώστρα είναι Jumbo και η θέα… ανεκτίμητη

Μηδέν ακτοπλοϊκά, full απλώστρα: Φέτος το καλοκαίρι, η Μύκονος μετακόμισε στη …ταράτσα

Summer Vibes με άρωμα αμόλυβδης. Διακοπές στην ταράτσα, γιατί το χιούμορ δεν φορολογείται!

 

Καλό καλοκαίρι  σε όλους σας …

 

Βασίλης