Η απόφαση της Generali να μην αποδίδει προμήθεια στους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές για τις αναπροσαρμογές των νοσοκομειακών προγραμμάτων υγείας φέρνει στο προσκήνιο ένα σοβαρό ζήτημα για τη λειτουργία της ασφαλιστικής αγοράς.
Γιατί μπορεί η αναπροσαρμογή να μην αποτελεί «νέα παραγωγή», αποτελεί όμως νέα και ουσιαστική εργασία για τον διαμεσολαβητή.
Ο επαγγελματίας καλείται να ενημερώσει τον ασφαλισμένο, να εξηγήσει την αύξηση, να απαντήσει στις απορίες και στις αντιδράσεις του, να εξετάσει πιθανές εναλλακτικές λύσεις και, τελικά, να διαχειριστεί τη σχέση του πελάτη με την ασφαλιστική επιχείρηση.
Και όλα αυτά απαιτούν χρόνο, γνώση, ευθύνη και επαγγελματισμό.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό:
Μπορεί η πρόσθετη εργασία του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή να θεωρείται αυτονόητη χωρίς αντίστοιχη αμοιβή;
Το ζήτημα δεν ανέδειξε μόνο η ΠΟΑΔ. Στο θέμα έχει τοποθετηθεί και η ΕΑΔΕ, η οποία εκπροσωπεί τις διαφορετικές βαθμίδες της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης στην Ελλάδα.
Η παρέμβαση των θεσμικών φορέων δείχνει ότι το θέμα ξεπερνά μια απλή διαφωνία μεταξύ μιας ασφαλιστικής επιχείρησης και των συνεργατών της.
Αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο και την αξία της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης.
Γιατί όταν αυξάνεται το ασφάλιστρο, αυξάνεται και η ανάγκη του ασφαλισμένου για ενημέρωση, συμβουλή και υποστήριξη.
Και αυτή η εργασία δεν γίνεται αυτόματα.
Η ασφαλιστική διαμεσολάβηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως συνεργασία όταν υπάρχει νέα παραγωγή και ως «μηδενικού κόστους υπηρεσία» όταν απαιτείται διαχείριση, ενημέρωση και διατήρηση του ασφαλισμένου.
Αν μια ασφαλιστική επιχείρηση θεωρεί ότι οι αναπροσαρμογές δεν δημιουργούν αντικείμενο αμοιβής για τον διαμεσολαβητή, τότε εύλογα τίθεται ένα ακόμη ερώτημα:
Ποιος θα αναλάβει την ενημέρωση, την εξήγηση και τη διαχείριση των ασφαλισμένων;
Γιατί ο διαμεσολαβητής δεν είναι απλώς το πρόσωπο που «φέρνει» τον πελάτη στην ασφαλιστική εταιρεία.
Είναι ο επαγγελματίας που βρίσκεται δίπλα του όταν τα πράγματα δυσκολεύουν — ιδιαίτερα στην υγεία, όπου μια σημαντική αύξηση ασφαλίστρου μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε αδυναμία συνέχισης ενός συμβολαίου.
Η προστασία του ασφαλισμένου απαιτεί ισχυρή και βιώσιμη ασφαλιστική διαμεσολάβηση.
Και η βιωσιμότητα αυτή προϋποθέτει δίκαιους και διαφανείς κανόνες αμοιβής.
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι μόνο οικονομικό.
Είναι θεσμικό και αφορά τελικά και τον ίδιο τον ασφαλισμένο.
Η ΠΟΑΔ έχει ζητήσει την ανάκληση της σχετικής εγκυκλίου, ενώ η δημόσια τοποθέτηση και της ΕΑΔΕ καταδεικνύει ότι το θέμα βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο του θεσμικού διαλόγου.
Η συζήτηση χρειάζεται να γίνει με καθαρούς κανόνες, διαφάνεια και σεβασμό σε όλους τους κρίκους της ασφαλιστικής αλυσίδας.
Γιατί στο τέλος υπάρχει ένα αυτονόητο:
Χωρίς βιώσιμη ασφαλιστική διαμεσολάβηση, δεν μπορεί να υπάρξει ασφαλιστική αγορά που να λειτουργεί πραγματικά προς όφελος του ασφαλισμένου.
Και χωρίς δίκαιη αμοιβή για την πραγματική εργασία που παρέχεται, η διαμεσολάβηση δεν μπορεί να παραμείνει ισχυρή, ανεξάρτητη και αποτελεσματική.
