Όταν σβήνουν τα φώτα του γηπέδου, μένει η εικόνα του αθλητισμού

Ο πέμπτος τελικός ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό θα έπρεπε να μείνει στην ιστορία για το μπάσκετ. Για την ένταση του αγώνα, για το θέαμα, για τους πρωταγωνιστές μέσα στο παρκέ και για την κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος.

Δυστυχώς, για ακόμη μία φορά, το ελληνικό μπάσκετ κινδυνεύει να συζητιέται περισσότερο για όσα έγιναν μετά το τέλος του αγώνα παρά για όσα έγιναν μέσα σε αυτόν.

Οι καταγγελίες για επεισόδια στα αποδυτήρια του ΣΕΦ, οι εικόνες που κυκλοφόρησαν και οι αναφορές για γροθιά του Ταϊρίκ Τζόουνς στον Κέντρικ Ναν προκαλούν σοβαρό προβληματισμό και αναμένεται να απασχολήσουν τα αρμόδια όργανα. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, η ένταση που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του αγώνα μεταφέρθηκε και μετά τη λήξη του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εικόνες που δεν τιμούν κανέναν.

 

Ο Ολυμπιακός κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος με 3-2 κόντρα στον Παναθηναϊκό.

Μετά το τέλος του αγώνα ο Παναθηναϊκός κατήγγειλε ότι ο Ταϊρίκ Τζόουνς μπήκε στα αποδυτήρια των πρασίνων και έδωσε μπουνιά στον Κέντρικ Ναν.

Λίγο μετά βγήκε στη δημοσιότητα το βίντεο στο οποίο ο Ταϊρικ Τζόουνς χτυπάει τον Ναν στα αποδυτήρια.

 

Αρχικά φαίνεται να έχουν μια απλή αψιμαχία με τους ψυχραιμότερους να τους χωρίζουν.

Στη συνέχεια ο Αμερικανός του Ολυμπιακού πλησίασε στον σταρ του Παναθηναϊκού και τον γρονθοκόπησε.

Ο Παναθηναϊκός προτίθεται να κάνει μήνυση στον Ταϊρίκ Τζόουνς, ενώ από την πλευρά του ο Ολυμπιακός θα καταθέσει μήνυση κατά Ναν και Λεσόρ.

Οι ερυθρόλευκοι υποστηρίζουν ότι ο Ναν ξεκίνησε την  ένταση και ο Τζόουνς απάντησε.

Όπως καταγγέλλουν οι «πράσινοι» σε εκείνο το σημείο υπήρχαν άνδρες των ΜΑΤ, οι οποίοι επενέβησαν και χτύπησαν παίκτες του Παναθηναϊκού, αλλά όλη η ομάδα επιχείρησε να υπερασπιστεί τον συναθλητή της, με την κατάσταση να ξεφεύγει

 

Το ζήτημα όμως είναι πολύ μεγαλύτερο από δύο αθλητές.

Το πραγματικό ερώτημα είναι πού οδηγείται ο ελληνικός αθλητισμός όταν η τοξικότητα, η ένταση και η αντιπαλότητα ξεπερνούν τα όρια του ανταγωνισμού.

Οι αθλητές είναι πρότυπα. Τους παρακολουθούν παιδιά, νέοι άνθρωποι και οικογένειες. Όταν η εικόνα που εκπέμπεται είναι εικόνα σύγκρουσης, βίας και προσωπικής αντιπαράθεσης, τότε το μήνυμα που φτάνει στην κοινωνία είναι βαθιά λανθασμένο.

Κανείς δεν αμφισβητεί το πάθος. Κανείς δεν ζητά από τους αθλητές να αγωνίζονται χωρίς συναίσθημα. Το πάθος είναι συστατικό του πρωταθλητισμού. Όμως υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που δεν πρέπει να ξεπερνιέται ποτέ. Και αυτή είναι η σωματική βία.

Το ελληνικό μπάσκετ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αθλητικά προϊόντα της χώρας. Διαθέτει κορυφαίους παίκτες, γεμάτα γήπεδα, τεράστια τηλεοπτική απήχηση και εκατομμύρια φιλάθλους. Δεν αξίζει να αμαυρώνεται από περιστατικά που θυμίζουν άλλες εποχές.

Οι διοικήσεις, οι προπονητές, οι αθλητές, οι διαιτητές και οι θεσμοί οφείλουν να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: μηδενική ανοχή στη βία από όπου κι αν προέρχεται.

Οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν με βάση τα πραγματικά γεγονότα και τις αποφάσεις των αρμόδιων οργάνων. Όχι με οπαδικούς φακούς. Όχι με λογικές συμψηφισμού. Όχι με τη γνωστή ελληνική συνήθεια του «και οι άλλοι τα ίδια κάνουν».

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το θέμα δεν είναι ποιος κέρδισε τον αγώνα.

Το θέμα είναι τι εικόνα αφήσαμε πίσω μας.

Και η εικόνα αυτή αφορά όλους μας.

Αφορά τον αθλητισμό που θέλουμε.

Αφορά τα παιδιά που μεγαλώνουν στις εξέδρες.

Αφορά την κοινωνία που προσπαθούμε να χτίσουμε.

Ο αθλητισμός πρέπει να ενώνει, να εμπνέει και να διδάσκει αξίες.

Όχι να παράγει πρωτοσέλιδα βίας όταν σβήνουν τα φώτα του γηπέδου.