Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Αναδημοσιεύουμε κείμενο συναδέλφισσας, γραμματέα γραφείου πωλήσεων, που θεωρούμε ότι αντικατοπτρίζει πλήρως την σημερινή εικόνα της Εταιρίας
Συναδελφικά,
Το Δ.Σ. του Συλλόγου
“Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν… τότε…
Σύλλογος“
Εργάζομαι στην Εθνική Ασφαλιστική εδώ και 25 χρόνια ως γραμματειακή υποστήριξη.
Ίσως για κάποιους η θέση της γραμματέως να μοιάζει ασήμαντη. Όμως όσοι γνωρίζουν πραγματικά πώς λειτουργεί μια ασφαλιστική εταιρεία ξέρουν ότι η γραμματεία είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους ασφαλιστές, τους διευθυντές, τους επιθεωρητές, τους υπαλλήλους και τελικά τον ίδιο τον πελάτη.
Μέσα σε αυτά τα 25 χρόνια είδα διοικήσεις να έρχονται και να φεύγουν. Είδα λάθη. Είδα παραλείψεις. Είδα και προσπάθειες να διορθωθούν αδικίες που υπήρξαν απέναντι στους εργαζόμενους.
Αυτό που βλέπω σήμερα, όμως, με θλίβει βαθιά.
Η Εθνική Ασφαλιστική συμπληρώνει 135 χρόνια ιστορίας. Μια ιστορία που δεν χτίστηκε από οργανογράμματα, συμβούλους και στελέχη που έρχονται για λίγα χρόνια και φεύγουν. Χτίστηκε από ανθρώπους. Από ασφαλιστές, υπαλλήλους, γραμματείς, προϊσταμένους, επιθεωρητές και συνεργάτες που αφιέρωσαν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους σε αυτή την εταιρεία.
Οι άνθρωποι αυτοί κράτησαν την Εθνική πρώτη στην αγορά. Κέρδισαν την εμπιστοσύνη των ασφαλισμένων. Στήριξαν οικογένειες, επιχειρήσεις, ανθρώπους που ήθελαν να προστατεύσουν το σπίτι τους, την υγεία τους και το μέλλον των παιδιών τους.
Κι όμως, σήμερα, την ώρα που η εταιρεία ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 135 χρόνια της, πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε τι ακριβώς καλούμαστε να γιορτάσουμε.
Την αποδυνάμωση δομών που στήριξαν την εταιρεία επί δεκαετίες;
Την κατάργηση υποκαταστημάτων;
Την απομάκρυνση έμπειρων ανθρώπων από θέσεις ευθύνης;
Την απαξίωση γνώσεων και εμπειρίας που χτίστηκαν μέσα σε μια ολόκληρη επαγγελματική ζωή;
Προσωπικά, δυσκολεύομαι να γιορτάσω μαζί με εκείνους που, στα μάτια πολλών εργαζομένων, συμβολίζουν την περίοδο κατά την οποία η Εθνική έχασε σημαντικό μέρος της ταυτότητάς της.
Οι «Εθνικάριοι», οι άνθρωποι που υπηρέτησαν αυτή την εταιρεία για δεκαετίες, δεν έχουν λόγο να πανηγυρίζουν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν γύρω τους. Αντίθετα, νιώθουν θλίψη για όσα χάνονται.
Τα τελευταία χρόνια είδαμε να καταφθάνει ένα μεγάλο πλήθος νέων στελεχών από άλλους οργανισμούς. Αυτό από μόνο του δεν θα ήταν πρόβλημα. Κάθε εταιρεία χρειάζεται νέο αίμα και νέες ιδέες.
Το ερώτημα είναι άλλο.
Γιατί, ενώ υπήρχαν ακόμη άνθρωποι με τεχνογνωσία, εμπειρία και βαθιά γνώση της Εθνικής Ασφαλιστικής, επιλέχθηκε σε τόσες περιπτώσεις να τοποθετηθούν νέα στελέχη πάνω από αυτούς και όχι δίπλα τους;
Γιατί δεν αξιοποιήθηκε ουσιαστικά το ανθρώπινο κεφάλαιο που υπήρχε ήδη;
Γιατί τόσοι εργαζόμενοι αισθάνονται ότι η εμπειρία τους θεωρήθηκε λιγότερο σημαντική από τη διαδρομή ανθρώπων που ήρθαν απ’ έξω;
Βλέπουμε δομές να καταργούνται, υποκαταστήματα να κλείνουν, ρόλους να υποβαθμίζονται και συναδέλφους με γνώσεις δεκαετιών να παραγκωνίζονται χωρίς να αξιοποιούνται εκεί όπου πραγματικά χρειάζονται.
Και παράλληλα βλέπουμε να αποδυναμώνεται η ίδια η παραγωγική δύναμη της εταιρείας: οι ασφαλιστές της.
Οι άνθρωποι που φέρνουν τα έσοδα, που χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης με τους πελάτες, που στηρίζουν καθημερινά το όνομα της Εθνικής στην αγορά, καλούνται πλέον να σηκώνουν ολοένα και περισσότερα βάρη.
Να τιμολογούν.
Να διεκπεραιώνουν διαδικασίες.
Να αναζητούν μόνοι τους λύσεις.
Να καλύπτουν ελλείψεις προσωπικού.
Να αναλαμβάνουν καθήκοντα που κάποτε υποστηρίζονταν από ολόκληρο μηχανισμό ανθρώπων.
Αντί να απελευθερώνεται ο χρόνος τους για παραγωγή, ανάπτυξη και ουσιαστική επαφή με τον πελάτη, καταναλώνεται όλο και περισσότερο σε διοικητικές και λειτουργικές διαδικασίες.
Και όταν αποδυναμώνεις τον ασφαλιστή, αποδυναμώνεις τελικά την ίδια την εταιρεία.
Το πιο λυπηρό, όμως, είναι ότι χάνεται σιγά σιγά κάτι που δεν αποτυπώνεται σε κανένα οργανόγραμμα: η ψυχή της Εθνικής Ασφαλιστικής.
Η υπερηφάνεια που νιώθαμε όταν λέγαμε ότι εργαζόμαστε στην Εθνική.
Η αίσθηση ότι ανήκουμε σε μια εταιρεία με ιστορία, κύρος και σεβασμό προς τους ανθρώπους της.
Δεν με πονά η αλλαγή. Οι αλλαγές είναι απαραίτητες όταν γίνονται με σχέδιο, γνώση και σεβασμό.
Με πονά η απαξίωση.
Με πονά όταν βλέπω ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην εταιρεία να αντιμετωπίζονται σαν να μην προσέφεραν ποτέ τίποτα.
Με πονά όταν βλέπω να χάνεται η ταυτότητα μιας εταιρείας που υπηρέτησα για το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής μου ζωής.
Στις εκδηλώσεις για τα 135 χρόνια της Εθνικής Ασφαλιστικής θα ακουστούν πολλά λόγια για την ιστορία της.
Εγώ θα ήθελα να θυμηθούμε κάτι απλό:
Η ιστορία αυτής της εταιρείας δεν γράφτηκε από τίτλους και θέσεις.
Γράφτηκε από ανθρώπους.
Από τους ασφαλιστές που έδωσαν μάχες στην αγορά.
Από τους υπαλλήλους που κράτησαν όρθιες τις υπηρεσίες της.
Από τις γραμματείες που στήριξαν καθημερινά τη λειτουργία των γραφείων.
Από τους ανθρώπους που αγάπησαν την Εθνική Ασφαλιστική όχι επειδή ήταν απλώς ο εργοδότης τους, αλλά γιατί τη θεωρούσαν κομμάτι της ζωής τους.
Και κανένας εορτασμός δεν έχει πραγματική αξία όταν οι άνθρωποι που δημιούργησαν αυτή την ιστορία νιώθουν ότι δεν ακούγονται, δεν υπολογίζονται και δεν αναγνωρίζεται η προσφορά τους.
Με λύπη για όσα βλέπω να χάνονται, αλλά και με βαθιά αγάπη για την Εθνική Ασφαλιστική που γνώρισα, υπηρέτησα και υπερασπίστηκα επί 25 χρόνια.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : https://www.syllogos.gr/anakoinoseis/4849-e-phone-enos-synadelphou-gia-ten-ethnike-asphalistike-kai-tous-anthropous-tes
