”Πλανήτης Κρήτης ” – Το Γκίνες που η Ελλάδα σχεδόν ξέχασε -Χορός στον οδικό άξονα της Κρήτης, Χανιά- Άγιος Νικόλαος μήκους 200000 μέτρων .
Η άγνωστη ιστορία του «Πλανήτης Κρήτη», του οραματιστή Σπύρου Πρεβεζάνου και του Πεντοζαλιού που έστειλε μήνυμα ειρήνης σε ολόκληρο τον κόσμο
Υπάρχουν γεγονότα που καταγράφονται στα βιβλία των ρεκόρ.
Και υπάρχουν γεγονότα που αξίζουν να καταγραφούν στη συλλογική μνήμη ενός λαού.
Η ιστορία που ακολουθεί ανήκει και στις δύο κατηγορίες.
Είναι η ιστορία μιας παρέας ανθρώπων που τόλμησαν να ονειρευτούν κάτι που για πολλούς έμοιαζε αδύνατο. Χωρίς μεγάλους χορηγούς. Χωρίς διαφημιστικές καμπάνιες. Χωρίς οικονομική δύναμη. Μόνο με πίστη, εθελοντισμό και αγάπη για την Κρήτη.
Το αποτέλεσμα ήταν να κατακτήσουν ένα Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες και, ταυτόχρονα, να στείλουν ένα μήνυμα που ξεπερνούσε κάθε σύνορο: το μήνυμα της ειρήνης, της συναδέλφωσης των λαών και της δύναμης του πολιτισμού.
Κι όμως, αυτή η ιστορία δεν έγινε ποτέ τόσο γνωστή όσο της άξιζε.
Σήμερα, το Allgood.gr ανοίγει ξανά αυτό το πολύτιμο κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας της Κρήτης. Όχι μόνο για να θυμηθούμε, αλλά και για να διασώσουμε μια προσπάθεια που δεν πρέπει να χαθεί στον χρόνο.
Ένα όνειρο που γεννήθηκε πολύ μπροστά από την εποχή του
Πίσω από αυτή την πρωτοβουλία βρισκόταν ένας άνθρωπος με όραμα.
Ο αείμνηστος πρόεδρος του σωματείου «Πλανήτης Κρήτη», Σπύρος Πρεβεζάνος.
Ένας άνθρωπος που είχε ζήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες και πίστευε βαθιά ότι ο πολιτισμός μπορεί να ενώσει εκεί όπου η πολιτική πολλές φορές χωρίζει.
Το όραμά του δεν περιοριζόταν στην Κρήτη.
Ονειρευόταν έναν κόσμο όπου οι λαοί θα έδιναν τα χέρια, θα σέβονταν ο ένας τον άλλον και θα επικοινωνούσαν μέσα από τις κοινές αξίες της ειρήνης, της μουσικής και της παράδοσης.
Η Κρήτη, ο τόπος που γέννησε τον πρώτο ειρηνικό πολιτισμό στο δυτικό κόσμο κι
έδωσε σημαντικότατους και άξιους εκφραστές της τέχνης και του πνεύματος, φιλοδοξεί
να καθιερώσει θεσμικά την ημέρα αυτή ως «Μέρα χορού και συναδέλφωσης των
λαών του πλανήτη μας».
Από αυτή τη σκέψη γεννήθηκε και μια πρωτοποριακή πρόταση:
Να αποκτήσει ο Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης έναν βαθύτερο συμβολισμό και να ονομαστεί «Δρόμος των Εθνών».
Το μεγάλο του όνειρο ήταν συγκλονιστικά απλό:
Να ενώσουμε τα χέρια μας όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη.
Γι’ αυτό και πρότεινε κάτι πρωτοποριακό για την εποχή.
Να μετονομαστεί συμβολικά ο ΒΟΑΚ σε…
«Δρόμο των Εθνών».
Έναν δρόμο που δεν θα ένωνε μόνο πόλεις.
Θα ένωνε ανθρώπους.
Θα ένωνε λαούς.
Θα ένωνε πολιτισμούς.
Η ημερομηνία δεν επιλέχθηκε τυχαία.
Επιλέχθηκε η 7η Αυγούστου, σε άμεσο συμβολισμό με τις ημέρες της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο:
Απέναντι στον πόλεμο, εμείς απαντούμε με χορό.
Απέναντι στη βία, απαντούμε με πολιτισμό.
Απέναντι στον φόβο, απαντούμε ενώνοντας τα χέρια μας.
Παράλληλα, θέλαμε να γνωρίσει ολόκληρος ο κόσμος την πραγματική ψυχή της Κρήτης.
Όχι μόνο τις παραλίες και τις ομορφιές της.
Αλλά τους ανθρώπους της.
Τη φιλοξενία.
Την ιστορία.
Την παράδοση.
Τον πολιτισμό.
Δυστυχώς, αυτή η ιδέα συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις.
Πολεμήθηκε λυσσαλέα.
Αμφισβητήθηκε.
Ακυρώθηκε ακόμη και επίσημα.
Όμως κάποιοι άνθρωποι δεν εγκατέλειψαν ποτέ το όνειρο.
Με πίστη, επιμονή και προσωπικές θυσίες προχώρησαν.
Και τελικά τα κατάφεραν.
Το αποτέλεσμα ήταν ιστορικό.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε.
Το παγκόσμιο ρεκόρ καταγράφηκε.
Το Βραβείο Γκίνες ήρθε στην Κρήτη.
Και όμως…
Ένα τόσο σπουδαίο γεγονός δεν πήρε ποτέ τη δημοσιότητα που του άξιζε.
Δεν υπήρχαν μεγάλοι χορηγοί.
Δεν υπήρχαν διαφημιστικές καμπάνιες.
Δεν υπήρχαν μηχανισμοί προβολής.
Υπήρχε μόνο μια χούφτα άνθρωποι.
Άνθρωποι που πίστεψαν σε μια ιδέα μεγαλύτερη από τους ίδιους.
Και αυτό, ίσως, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα από όλα.
Το Πεντοζάλι ως παγκόσμια γλώσσα
Για να μεταφερθεί αυτό το μήνυμα, επιλέχθηκε το Πεντοζάλι.
Όχι μόνο επειδή αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς κρητικούς χορούς.
Αλλά γιατί ο κύκλος του χορού συμβολίζει την ενότητα.
Τα ενωμένα χέρια συμβολίζουν την εμπιστοσύνη.
Η κοινή κίνηση συμβολίζει τη συνεργασία.
Και ο ρυθμός υπενθυμίζει ότι οι άνθρωποι μπορούν να προχωρούν μαζί, ακόμη κι αν προέρχονται από διαφορετικές γωνιές του κόσμου.
Γιατί επιλέχθηκε η 7η Αυγούστου ημέρα της Χιροσίμα
Η επιλογή της ημερομηνίας δεν ήταν τυχαία.
Η εκδήλωση συνδέθηκε συμβολικά με τις ημέρες της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Σε μια επέτειο που θυμίζει μέχρι σήμερα τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου, οι διοργανωτές επέλεξαν να απαντήσουν με έναν διαφορετικό τρόπο.
Όχι με συνθήματα.
Όχι με αντιπαραθέσεις.
Αλλά με έναν χορό.
Με ανθρώπους που ένωσαν τα χέρια τους και απέδειξαν ότι ο πολιτισμός μπορεί να αποτελέσει γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στους λαούς.
Η ιδέα που συνάντησε αντιδράσεις
Σήμερα ίσως όλα αυτά να ακούγονται αυτονόητα.
Τότε όμως δεν ήταν.
Η πρωτοβουλία συνάντησε έντονες αντιδράσεις.
Αμφισβητήθηκε.
Πολεμήθηκε.
Σε ορισμένες περιπτώσεις επιχειρήθηκε ακόμη και η ακύρωσή της.
Όμως οι άνθρωποι του «Πλανήτης Κρήτη» δεν εγκατέλειψαν ποτέ το όραμά τους.
Πίστεψαν ότι οι μεγάλες ιδέες δεν κρίνονται από τα εμπόδια που συναντούν, αλλά από το αποτύπωμα που αφήνουν.
Και συνέχισαν.
Όταν το όνειρο έγινε παγκόσμιο ρεκόρ
Η μεγάλη ημέρα έφτασε.
Χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν.
Το Πεντοζάλι ενώθηκε με το μήνυμα της ειρήνης.
Η Κρήτη ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο.
Και το αποτέλεσμα ήταν η κατάκτηση ενός Παγκόσμιου Ρεκόρ Γκίνες, μια διάκριση που ανήκει όχι μόνο στους διοργανωτές, αλλά σε ολόκληρη την Κρήτη.
Η δική μου μαρτυρία
Δεν γράφω αυτές τις γραμμές μόνο ως δημοσιογράφος.
Τις γράφω και ως άνθρωπος που είχε την τιμή να συμμετάσχει σε αυτή την προσπάθεια.
Από την πρώτη στιγμή βρέθηκα δίπλα στον Σπύρο Πρεβεζάνο και στους ανθρώπους που πίστεψαν σε αυτό το μεγάλο όραμα.
Υπήρξα μέλος του προσωρινού Διοικητικού Συμβουλίου του «Πλανήτης Κρήτη» με την ευθύνη της Νεολαίας και, όπως θυμάμαι με συγκίνηση, ήμουν ο νεότερος της παρέας.
ΣΩΜΑΤΕΊΟ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΚΡΗΤΗ Η προσωρινή διοικούσα επιτροπή
Πρόεδρος Πρεβεζάνος Σπύρος , Αντιπρόεδρος Μιχάλης Πριναράκης Γ. γραμματέας Καψανάκη Χαρίκλεια Ταμίας Μανιουδάκη Χρυσούλα Δημοσίων σχέσεων Μάρω Κανελάκη Υπεύθυνος νεολαίας Βασίλης Μουντάκης Μέλη Σάββας Σεληθωμάς, Νεκτάριος Χατζηδάκης, Σπύρος Ρήγος
Έζησα από κοντά την αγωνία, τις δυσκολίες, τις αμφισβητήσεις, αλλά και τη χαρά όταν το όνειρο έγινε πραγματικότητα.
Γι’ αυτό αισθάνομαι πως έχω και την ευθύνη να μεταφέρω αυτή την ιστορία στις νεότερες γενιές.
Αυτό είναι μόνο η αρχή…
Το αφιέρωμα που διαβάζετε δεν φιλοδοξεί να κλείσει αυτό το κεφάλαιο.
Το αντίθετο.
Αποτελεί την αρχή μιας μεγάλης δημοσιογραφικής έρευνας.
Τις επόμενες εβδομάδες θα παρουσιάσουμε σπάνιες φωτογραφίες, αμοντάριστα βίντεο, προσωπικές μαρτυρίες, άγνωστα έγγραφα και ιστορικά ντοκουμέντα από εκείνη τη μοναδική προσπάθεια.
Στόχος μας είναι να δημιουργηθεί το πληρέστερο ιστορικό αρχείο για το «Πλανήτης Κρήτη», τον Σπύρο Πρεβεζάνο και όλους τους εθελοντές που απέδειξαν ότι τα μεγάλα επιτεύγματα δεν χρειάζονται απαραίτητα μεγάλα πορτοφόλια.
Χρειάζονται μεγάλες ψυχές.
Δυστυχώς ο εμπνευστής και πρόεδρός του ”Πλανήτης Κρήτη ” αρρώστησε με καρκίνο και απεβίωσε
Κάλεσμα σε όσους ήταν εκεί
Αν ήσασταν παρόντες σε εκείνη την ιστορική ημέρα, αν διαθέτετε φωτογραφίες, βίντεο, δημοσιεύματα, αφίσες ή οποιοδήποτε άλλο υλικό, σας καλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.
Κάθε φωτογραφία.
Κάθε μαρτυρία.
Κάθε έγγραφο.
Είναι ένα πολύτιμο κομμάτι μιας ιστορίας που δεν ανήκει σε λίγους.
Ανήκει στην Κρήτη.
Ανήκει στην Ελλάδα.
Και αξίζει να γίνει γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο.
Γιατί μερικές φορές, το σημαντικότερο ρεκόρ δεν είναι αυτό που γράφεται στο βιβλίο Γκίνες. Είναι αυτό που αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές των ανθρώπων.
Όταν μια χούφτα Κρητικοί ένωσαν τον κόσμο με ένα Πεντοζάλι και κατέκτησαν το Βραβείο Γκίνες
Το όραμα του Σπύρου Πρεβεζάνου, ο συμβολισμός της Χιροσίμα και μια ιστορική στιγμή που δεν προβλήθηκε ποτέ όσο της άξιζε
Υπάρχουν στιγμές που δεν γράφονται μόνο στην ιστορία ενός τόπου. Γράφονται στις καρδιές όσων πίστεψαν ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.
«Κρήτη» — Στίχοι
Οι στίχοι αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία όταν διαβαστούν όχι ως τραγούδι, αλλά ως διακήρυξη αρχών του «Πλανήτης Κρήτη». Ο Μιχάλης Πριναράκης δεν έγραψε απλώς ένα τραγούδι για το Πεντοζάλι. Έγραψε το ιδεολογικό μανιφέστο μιας προσπάθειας που ήθελε να μετατρέψει έναν παραδοσιακό κρητικό χορό σε παγκόσμιο σύμβολο ειρήνης.
Ξεχωρίζουν ορισμένα στοιχεία που αξίζει να αναδείξουμε στο άρθρο:
- «Ενώνουμε τα χέρια μας από όλο τον πλανήτη». Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη φράση. Δεν μιλά για Κρητικούς. Μιλά για όλους τους ανθρώπους. Το Πεντοζάλι παρουσιάζεται ως ένας κύκλος που χωρά ολόκληρη την ανθρωπότητα.
- «Ούλοι τση γης πολίτες… να βαφτιστείτε Κρήτες». Δεν πρόκειται για τοπικισμό. Αντίθετα, η «Κρήτη» γίνεται ιδέα και στάση ζωής. Όποιος πιστεύει στην αγάπη, στη λεβεντιά και στη συναδέλφωση γίνεται συμβολικά Κρητικός.
- «Η φιλία των λαών να γίνει τέτοια πράξη». Δεν πρόκειται για ένα σύνθημα. Είναι ο πραγματικός σκοπός της εκδήλωσης και εξηγεί γιατί το Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά μέσο για να ακουστεί το μήνυμα.
- «Χορεύουμε αγκαλιαστά για χάρη του πλανήτη». Η λέξη «πλανήτης» δεν χρησιμοποιείται τυχαία. Συνδέεται άμεσα με το όνομα του σωματείου «Πλανήτης Κρήτη» και δείχνει ότι η δράση δεν περιοριζόταν στα όρια του νησιού.
- «Να ‘χει κι η συναδέλφωση πατρίδα τση, την Κρήτη». Ίσως ο πιο δυνατός στίχος ολόκληρου του τραγουδιού. Η Κρήτη δεν παρουσιάζεται ως γεωγραφικός τόπος, αλλά ως πατρίδα της συναδέλφωσης των λαών.
- «Το μήνυμα που στέλνουμε, ο κόσμος το λαβαίνει». Αυτό ακριβώς επιδίωκαν οι διοργανωτές. Ένα μήνυμα που θα ξεπερνούσε τα σύνορα της Ελλάδας.
- «Κρατείς κλαδί στη χέρα σου και σ’ ούλους μας το δίνεις». Το κλαδί παραπέμπει ευθέως στο κλαδί της ελιάς, το διαχρονικό σύμβολο ειρήνης και συμφιλίωσης.
- «Άστρα κι αυτά στον ουρανό, σε κάμανε πλανήτη». Ένας εξαιρετικά συμβολικός επίλογος. Η Κρήτη δεν είναι απλώς ένα νησί· γίνεται ένας «πλανήτης» αξιών, ένας τόπος που εκπέμπει φως.
Η εισαγωγή του τραγουδιού είναι το πραγματικό κλειδί
Το πιο συγκλονιστικό σημείο, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καν οι στίχοι. Είναι ο πρόλογος:
«Οι παππούδες μας αγωνιστήκανε για την απελευθέρωση της Κρήτης με το σύνθημα “Ελευθερία ή Θάνατος”. “Ένωση ή Θάνατος”, είπαν οι πατεράδες μας αργότερα. Με τούτα τα ίδια ιδανικά και ιδεώδη, κάνουμε και εμείς ό,τι κάνουμε σήμερα για την Κρήτη. Πορευόμενοι βέβαια, και όχι πολεμώντας.»
Σε λίγες μόνο προτάσεις αποτυπώνεται όλη η φιλοσοφία του «Πλανήτης Κρήτη». Οι αγώνες του παρελθόντος μετατρέπονται σε έναν νέο αγώνα, όχι με όπλα αλλά με τον πολιτισμό. Η συνέχεια της ιστορίας δεν γράφεται με συγκρούσεις, αλλά με χορό, μουσική, συνεργασία και ειρήνη.
Αυτό είναι και το στοιχείο που διαφοροποιεί αυτή την προσπάθεια από μια απλή πολιτιστική εκδήλωση. Το Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες ήταν η αφορμή. Ο πραγματικός στόχος ήταν να σταλεί από την Κρήτη ένα παγκόσμιο μήνυμα: ότι οι άνθρωποι μπορούν να ενώνονται πιασμένοι χέρι-χέρι, αντί να χωρίζονται από σύνορα, πολέμους και αντιπαραθέσεις.
Αυτό το μήνυμα αξίζει να αποτελέσει τον κεντρικό άξονα του αφιερώματος, γιατί εκφράζει με απόλυτη σαφήνεια το όραμα του αείμνηστου Σπύρου Πρεβεζάνου, του αείμνηστου Μιχάλη Πριναράκη και όλων όσοι πίστεψαν ότι η Κρήτη μπορούσε να γίνει σημείο αναφοράς για την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών.
