Κόστος Υγείας εκτός ελέγχου – Σύγκρουση συμφερόντων ή οργανωμένο αδιέξοδο;

Οι ασφαλιστικές αποδίδουν την εκτόξευση του κόστους στο ολιγοπωλιακό μοντέλο της αγοράς ιδιωτικής υγείας, υποστηρίζοντας ότι λίγοι μεγάλοι όμιλοι ελέγχουν έως και το 70%-80% των περιστατικών. Η συγκέντρωση αυτή ενισχύει τη διαπραγματευτική ισχύ των νοσοκομείων και, σύμφωνα με τον κλάδο, δημιουργεί συνθήκες περιορισμένης διαφάνειας. Το πρόβλημα εντείνεται από το κυρίαρχο σύστημα αποζημίωσης «κατά πράξη και περίπτωση», όπου κάθε στοιχείο μιας νοσηλείας τιμολογείται ξεχωριστά, επιτρέποντας την αύξηση του τελικού κόστους μέσω πολλαπλών επιμέρους χρεώσεων.

Από την πλευρά τους, τα ιδιωτικά νοσοκομεία απορρίπτουν τις κατηγορίες περί υπερτιμολόγησης και αποδίδουν την αύξηση των αποζημιώσεων κυρίως στη συσσωρευμένη ζήτηση που δημιουργήθηκε μετά την πανδημία, καθώς πολλές επεμβάσεις είχαν αναβληθεί. Παράλληλα, επισημαίνουν την αύξηση του λειτουργικού κόστους, τις υψηλότερες αμοιβές προσωπικού λόγω έλλειψης εξειδικευμένων στελεχών, αλλά και τις επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες και σύγχρονες ιατρικές πρακτικές.

Στο ίδιο πλαίσιο, οι κλινικές κατηγορούν τις ασφαλιστικές για σημαντικές καθυστερήσεις στις πληρωμές, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν τους έξι μήνες, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου η πλήρης εξόφληση μιας νοσηλείας μπορεί να καθυστερήσει πάνω από έναν χρόνο. Η πρακτική αυτή, όπως υποστηρίζουν, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα ρευστότητας και αυξάνει το χρηματοοικονομικό κόστος.

Την ίδια στιγμή, αναδεικνύονται και ευρύτερες στρεβλώσεις της αγοράς. Οι ασφαλιστικές υποστηρίζουν ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου ασθενείς χωρίς ιδιωτική ασφάλιση λαμβάνουν εκπτώσεις και τελικά πληρώνουν λιγότερο για αντίστοιχες υπηρεσίες, γεγονός που, εφόσον ισχύει, ανατρέπει τη λογική των συνεργασιών. Από την άλλη πλευρά, τα νοσοκομεία αποδίδουν τα μεμονωμένα αυτά περιστατικά σε ειδικές κοινωνικές ή ιατρικές συνθήκες.

Ενδεικτικό των πιέσεων στο σύστημα είναι και το γεγονός ότι, σύμφωνα με διεθνή στοιχεία, η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών με υψηλό κόστος σε συγκεκριμένες χειρουργικές επεμβάσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και υψηλότερο από χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Η αντιπαράθεση αυτή αναδεικνύει την ανάγκη για μεγαλύτερη διαφάνεια, αποτελεσματικότερο έλεγχο των χρεώσεων και εξορθολογισμό του τρόπου αποζημίωσης. Σε ένα περιβάλλον όπου το κόστος υγείας αυξάνεται και οι απαιτήσεις των ασθενών εντείνονται, η εξεύρεση ισορροπίας μεταξύ ασφαλιστικών και παρόχων υγείας αποτελεί κρίσιμο ζητούμενο για τη βιωσιμότητα του συστήματος.