BUSINESSΑΣΦΑΛΕΙΑΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΑΚΑ ΝΕΑΕΠΙΧ/ΣΕΙΣΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ – ΗΜΕΡΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Η ασφάλιση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι κοινωνικό δικαίωμα, οικονομική αναγκαιότητα και υπόσχεση ευθύνης. Αλλά μια υπόσχεση πρέπει να αποδεικνύεται όταν έρθει η δύσκολη ώρα.

Του Βασίλη Μουντάκηvasilios mountak ypografh

Υπάρχουν ημέρες που προσφέρονται για ευχές. Και υπάρχουν ημέρες που επιβάλλουν απολογισμό, αυτοκριτική και γενναίες παρεμβάσεις.

Η 11η Νοεμβρίου, Ημέρα Ιδιωτικής Ασφάλισης, πρέπει να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Η ιδιωτική ασφάλιση δεν είναι ένα ακόμη χρηματοοικονομικό προϊόν. Δεν είναι ένα χαρτί που αγοράζουμε για να εκπληρώσουμε μια υποχρέωση. Είναι ένας θεσμός κοινωνικής προστασίας. Είναι η δυνατότητα μιας οικογένειας να σταθεί ξανά στα πόδια της μετά από μια καταστροφή. Είναι η προστασία μιας επιχείρησης από ένα απρόβλεπτο γεγονός. Είναι η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου που χρειάζεται περίθαλψη, αποζημίωση ή οικονομική στήριξη.

Είναι, τελικά, η διαφορά ανάμεσα σε μια δύσκολη στιγμή και σε μια οικονομική καταστροφή.

Κι όμως, στην Ελλάδα εξακολουθούμε να συζητάμε για την αξία της ασφάλισης σαν να πρόκειται για μια επιλογή πολυτελείας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, για λίγο τις ευχές και ας κοιτάξουμε την πραγματικότητα.

Η ελληνική ασφαλιστική αγορά μεγαλώνει. Η ασφαλιστική προστασία όμως ακολουθεί;

Τα στοιχεία της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος (ΕΑΕΕ) δείχνουν μια αγορά που αναπτύσσεται.

Το 2024 η συνολική παραγωγή ασφαλίστρων έφτασε τα 5,68 δισ. ευρώ, καταγράφοντας αύξηση 8,7% σε σχέση με το 2023.

Έχουμε  αναφερθεί πολλές  φορές  , διαβάστε αναλυτικα

Όμως εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα:

Η αύξηση της παραγωγής ασφαλίστρων σημαίνει ότι περισσότεροι πολίτες ασφαλίζονται ή ότι οι ήδη ασφαλισμένοι πληρώνουν περισσότερα;

Δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Η αύξηση των εσόδων μιας αγοράς δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι αυξάνεται η ασφαλιστική προστασία της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε στοιχεία για νέα συμβόλαια, ανανεώσεις, ακυρώσεις, πραγματικό αριθμό ασφαλισμένων και έκταση των καλύψεων.

Η αγορά οφείλει να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα με δεδομένα και όχι με επικοινωνιακές διαβεβαιώσεις.

Ελλάδα: Μια χώρα με τεράστιο ασφαλιστικό κενό

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ελληνική ασφαλιστική αγορά, η ασφαλιστική παραγωγή αντιστοιχεί περίπου στο 2,5% του ΑΕΠ, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται περίπου στο 7,5%.

Η απόσταση είναι τεράστια.

Δεν πρόκειται απλώς για μια στατιστική διαφορά. Είναι η αποτύπωση ενός σημαντικού κενού προστασίας.

Σπίτια χωρίς επαρκή ασφαλιστική κάλυψη. Επιχειρήσεις εκτεθειμένες σε πυρκαγιές, πλημμύρες και σεισμούς. Οικογένειες χωρίς ουσιαστική συμπληρωματική προστασία υγείας. Επαγγελματίες που μπορεί να χάσουν μέσα σε μία ημέρα όσα δημιούργησαν σε ολόκληρη τη ζωή τους.

Και κάθε φορά που συμβαίνει μια μεγάλη φυσική καταστροφή, επανέρχεται το ίδιο ερώτημα: Ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό;

Το κράτος; Ο φορολογούμενος; Ο ίδιος ο πολίτης;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι πάντοτε η κρατική αποζημίωση εκ των υστέρων.

Χρειαζόμαστε ένα ολοκληρωμένο σύστημα πρόληψης, κοινωνικής αλληλεγγύης, δημόσιας προστασίας και συμπληρωματικής ιδιωτικής ασφάλισης.

Υγεία: Η μεγάλη δοκιμασία εμπιστοσύνης

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη συμβολή της ιδιωτικής ασφάλισης στην υγεία.

Χιλιάδες οικογένειες έχουν βρει λύσεις, πρόσβαση σε υπηρεσίες και δυνατότητα επιλογής μέσα από τα ασφαλιστικά τους προγράμματα.

Όμως η σχέση εμπιστοσύνης έχει δοκιμαστεί σοβαρά.

Οι αυξήσεις στα ασφάλιστρα των μακροχρόνιων συμβολαίων, οι διαφωνίες για τον τρόπο αναπροσαρμογής, οι υψηλές χρεώσεις των ιδιωτικών θεραπευτηρίων, τα ειδικά υλικά και οι αμφισβητήσεις αποζημιώσεων έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονης ανασφάλειας για τους καταναλωτές.

Δεν μπορεί ο ασφαλισμένος να αισθάνεται ότι πληρώνει επί δεκαετίες για μια υπόσχεση προστασίας και, όταν φτάσει η στιγμή να τη χρειαστεί περισσότερο, να ανακαλύπτει ότι η οικονομική δυνατότητά του δεν επαρκεί για να διατηρήσει το συμβόλαιό του.

Δεν μπορεί η ιδιωτική ασφάλιση να ζητά από τον πολίτη μακροχρόνια συνέπεια, χωρίς η ίδια να εγγυάται διαφάνεια, προβλεψιμότητα και δίκαιους όρους.

Και δεν μπορεί το κόστος της υγείας να μεταφέρεται μονομερώς στον ασφαλισμένο, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο της τιμολόγησης και των χρεώσεων των παρόχων.

Η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται με συμβόλαια. Κερδίζεται με πράξεις.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες οφείλουν να κοιτάξουν και την άλλη πλευρά του συμβολαίου

Η ασφαλιστική επιχείρηση είναι επιχείρηση. Έχει υποχρέωση να διατηρεί τη φερεγγυότητά της, να διαχειρίζεται τους κινδύνους της και να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητά της.

Αλλά η ασφαλιστική δραστηριότητα έχει και μια ιδιαίτερη κοινωνική αποστολή.

Δεν αρκεί να μετράμε την επιτυχία με την παραγωγή, τα κέρδη, τις εξαγορές, τις συγχωνεύσεις και τα μερίδια αγοράς.

Πρέπει να τη μετράμε και με:

  • Την ταχύτητα και την ποιότητα των αποζημιώσεων.
  • Τη διαφάνεια των ασφαλιστικών όρων.
  • Τη δίκαιη αντιμετώπιση των ασφαλισμένων.
  • Τη δυνατότητα διατήρησης των συμβολαίων.
  • Την ποιότητα της εξυπηρέτησης.
  • Την ουσιαστική προστασία των καταναλωτών.

Ένα ασφαλιστήριο δεν κρίνεται την ημέρα που εκδίδεται. Κρίνεται την ημέρα που ενεργοποιείται.

Εκεί αποδεικνύεται αν η υπόσχεση ήταν πραγματική.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν είναι απλώς ένας πωλητής

Σε αυτή τη μεγάλη συζήτηση υπάρχει ένας κρίσιμος παράγοντας που συχνά υποτιμάται: ο επαγγελματίας ασφαλιστικός διαμεσολαβητής.

Ο ασφαλιστικός πράκτορας, ο μεσίτης, ο συντονιστής, ο άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά δίπλα στον πολίτη.

Είναι αυτός που εξηγεί τους όρους, αναλύει τις ανάγκες, προτείνει καλύψεις, προειδοποιεί για εξαιρέσεις, παρεμβαίνει όταν συμβεί η ζημιά και πολλές φορές αναλαμβάνει να διαχειριστεί την αγωνία του ασφαλισμένου.

Είναι η ανθρώπινη γέφυρα ανάμεσα στην ασφαλιστική εταιρεία και τον καταναλωτή.

Και εδώ χρειάζεται μια ξεκάθαρη θεσμική θέση:

Δεν μπορεί να ζητάμε από τον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή να αναλαμβάνει την ευθύνη της εμπιστοσύνης του πελάτη, χωρίς να του εξασφαλίζουμε δίκαιους όρους συνεργασίας, επαγγελματική αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία και ουσιαστική αναγνώριση του ρόλου του.

Η προστασία του καταναλωτή και η προστασία του επαγγελματία διαμεσολαβητή δεν είναι αντίθετες έννοιες. Είναι δύο πλευρές της ίδιας υγιούς ασφαλιστικής αγοράς.

Τι οφείλει να κάνει η Πολιτεία;

Η Πολιτεία δεν μπορεί να παραμένει θεατής.

Χρειάζεται μια εθνική στρατηγική για την ενίσχυση της ασφαλιστικής προστασίας, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις:

1. Κίνητρα για την ασφάλιση περιουσίας. Όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά ένα σταθερό πλαίσιο που θα ενθαρρύνει νοικοκυριά και επιχειρήσεις να ασφαλίζουν την περιουσία τους.

2. Διαφάνεια στις υπηρεσίες υγείας. Έλεγχος των χρεώσεων, σαφής ενημέρωση για τις τιμές και ουσιαστική αντιμετώπιση των υπερβολικών επιβαρύνσεων.

3. Προστασία των μακροχρόνιων ασφαλισμένων. Διαφανείς, αντικειμενικοί και ελέγξιμοι μηχανισμοί αναπροσαρμογής των ασφαλίστρων.

4. Ενίσχυση της ασφαλιστικής παιδείας. Η ασφαλιστική συνείδηση πρέπει να ξεκινά από το σχολείο και να συνεχίζεται σε κάθε στάδιο της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής.

5. Σταθερό θεσμικό περιβάλλον. Κανόνες που εφαρμόζονται, εποπτεία που λειτουργεί και ίση μεταχείριση όλων των συμμετεχόντων στην αγορά.

6. Εθνικό σχέδιο για το ασφαλιστικό κενό. Συνεργασία Πολιτείας, ασφαλιστικών εταιρειών, επαγγελματικών φορέων και καταναλωτικών οργανώσεων, με μετρήσιμους στόχους.

Και η ασφαλιστική αγορά τι πρέπει να αλλάξει;

Πρέπει να ανοίξει έναν ειλικρινή διάλογο με την κοινωνία.

Να ακούσει τους καταναλωτές. Να αναγνωρίσει τα λάθη της. Να επενδύσει στην εξυπηρέτηση και όχι μόνο στην πώληση. Να στηρίξει τους ανθρώπους της διαμεσολάβησης και να δημιουργήσει προϊόντα που ανταποκρίνονται στις πραγματικές οικονομικές δυνατότητες των πολιτών.

Η ανάπτυξη της αγοράς δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην αύξηση των ασφαλίστρων. Πρέπει να στηρίζεται στην αύξηση της ασφαλιστικής προστασίας.

Και αυτό προϋποθέτει εμπιστοσύνη.

Η 11η Νοεμβρίου πρέπει να γίνει ημέρα ευθύνης

Η φετινή επικοινωνιακή πρωτοβουλία της ΕΑΕΕ έχει ως κεντρικό μήνυμα: «Μαζί, απέναντι στο απρόβλεπτο».

Ένα μήνυμα ανθρώπινο, ουσιαστικό και αναγκαίο.

Αλλά το «μαζί» δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια διαφημιστική καμπάνια, σε ένα τηλεοπτικό μήνυμα ή σε μια ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα.

Πρέπει να γίνει καθημερινή πρακτική.

Μαζί σημαίνει ασφαλιστικές εταιρείες και ασφαλισμένοι. Μαζί σημαίνει διαμεσολαβητές και καταναλωτές. Μαζί σημαίνει Πολιτεία και ιδιωτική ασφάλιση. Μαζί σημαίνει συνεργασία, λογοδοσία και αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Γιατί η ιδιωτική ασφάλιση δεν χρειάζεται μόνο περισσότερα συμβόλαια. Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους που να πιστεύουν σε αυτήν.

Και για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να αποδεικνύει καθημερινά ότι αξίζει την εμπιστοσύνη τους.

Δεν ζητάμε από την ιδιωτική ασφάλιση να αντικαταστήσει το κράτος. Ζητάμε από το κράτος να αναγνωρίσει τον ρόλο της και από την ασφαλιστική αγορά να ανταποκριθεί με συνέπεια στην κοινωνική της αποστολή.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να παραμένει υποασφαλισμένη.

Η πρόληψη είναι οικονομία. Η προστασία είναι πολιτισμός. Η ασφάλιση είναι ευθύνη.

Χρόνια πολλά στην ιδιωτική ασφάλιση. Αλλά πάνω απ’ όλα, χρόνια πολλά σε μια αγορά που οφείλει να γίνεται κάθε χρόνο καλύτερη, δικαιότερη, πιο αξιόπιστη και πιο κοντά στον άνθρωπο.

 

 

 

 

 

AGENCY PRAKTORES BANK

ΑΠΟ ΤΟ AGENCY ΣΤΟΥΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ BANCASSURANCE

 

 

unnamed 4

4 δεκαετίες στην Ασφαλιστική Αγορά – Οι αλήθειες που δεν λέει κανείς

 

 

 

 

 

 

 

Related Articles

Back to top button